Logboek

Noordzeevirus

Eindelijk weer een weekendje Noordzee

Op donderdag 15 mei begon bij mij de Noordzee te roepen, dus maar even op Windguru gekeken.

Hier stond voor het weekend bijna geen golven... Dus na even in de ogen hebben gewreven snel een Appje naar Coen gestuurd met het bericht van dat het er weer goed uitzag voor het weekend. Na een paar minuten ( het leek wel dagen te duren) kreeg ik het bericht zaterdag varen we uit... Yes Yes. De smile is niet meer van mijn gezicht te slaan, dit viel mijn mede duikers van DTH ook op toen ik bij onze vaste donderdagavond duik arriveerde. Bjorn had het direct in de gaten waarom er zo'n smile op mijn gezicht zat, ga je zaterdag met de Northseadivers mee? Hans die dit ook hoorde vroeg wanneer ze zouden gaan oefenen met de wrakkenreel zodat zij ook klaar waren om de Noordzee op te gaan. Bjorn's antwoord was, je kan nu rustig mee gaan het is nu een ideaal weekend om te gaan wrakduiken.

Nou we gingen nu ook duiken dus gingen de wrakkenreels en deco ballonnen mee. Na hier mee om te hebben gespeeld voelde Hans zich hier ook mee thuis en melde hij hem ook aan voor de Noordzeeduik. Ook Jos kreeg dit te horen en melde zich ook aan om mee te gaan. Dus kregen de Northseadivers een invasie van DTH-ers aan boord maar dit waren ze wel gewend. Het plan was om half zeven te vertrekken en dan de route ( de snelwegen van de vrachtschepen) over te steken. Onderweg kwamen we ook een groep bruinvissen in de verte tegen, helaas te ver voor mijn camera. We wilden gaan duiken op ss Nautilus een vrachtschip van 95mtr lang. Deze ligt op een diepte van 30mtr. We kwamen mooi op tijd aan en we konden dus met de sidescan sonar even het schip verkennen.

Na deze verkenning was het tijd om te gaan ankeren en de schippers kennende kwam deze weer perfect op het wrak te liggen. Nadat de buddy paren waren ingedeeld was het tijd om te pak te gaan om te gaan duiken. Bij het wrak aangekomen kon je duidelijk zien dat de bloei er nog niet helemaal uit het water was en we hadden daardoor een zicht van drie tot vier meter. Na hier lekker te hebben genoten van al het onderwaterleven was de duiktijd zo verstreken. Na deze duik werd er een plan gemaakt voor de tweede duik. Omdat het zicht bij de eilanden nog niet echt goed was werd er besloten om op de e47 te gaan duiken dit is een onderzeeër uit de eerste wereld oorlog van de Engelsen hier heb ik al een paar keer op gedoken en het blijft elke keer weer uniek om zo'n stukje geschiedenis te mogen bekijken en elke keer kom je weer nieuwe dingen tegen en beginnen de details ook steeds duidelijker te worden. Ja het zijn hier op de Noordzee niet zulke mooie wrakken zoals je ze op televisie ziet of  in de Middellandse zee.

Ook hier leek het zicht weer goed, het was nu alleen even geduld hebben tot de kentering. Toen we bij de onderzeeër aan waren gekomen hadden we ook direct te water gekund omdat we met de kentering mee voeren. Dit deden we natuurlijk niet omdat onze duiktijd dan te beperkt was. Dus nu we hadden zes uur de tijd om een hapje te eten, Coen zorgde voor verse soep. En daarna werden de flessen omgewisseld dan hoefde dat ook niet meer te gebeuren. Nou gingen de meesten een rustig hoekje aan boord zoeken voor een kort knippertje, ja het is natuurlijk zeer vermoeiend zo'n wrakduik.

Ook werden er weer mooie duikverhalen verteld, ik geniet daar elke keer weer van, wat is er naast de daadwerkelijke duik mooier dan over de duiken te praten, die zes uren waren ook zo weer voorbij en konden we ons klaarmaken voor de tweede duik dit wrak ligt op een diepte van 26mtr. Terwijl we langs de lijn verder naar beneden gingen werd het zicht toch wat slechter, maar de ruim twee meter was toch beter dan de duiken die we op zondag gingen maken, maar daarover straks meer. Terwijl we over het wrak heen gingen raakte de reel van Jos verwart dus die moest eerst even uit de knoop gehaald worden en terwijl we verder doken kwam Hans ons ook vergezellen.

Even later tikte hij mij op de schouder en wees naar beneden en daar zag ik een deel van mijn wrakkenreel liggen hij was uit elkaar gevallen omdat de borging eruit gegaan was? Nadat ik de rol los op de as had geschoven kon ik weer verder gaan duiken, dit was wat minder praktisch maar niet duiken is ook geen optie. Nadat de duiktijd er weer opzat gezamenlijk weer aan de opstijging begonnen op vijf meter onze veiligheidstop maken. Hier wilde Jos wel een foto hebben, ik liet hem mijn wrakkenreel zien en dat die goed beet gehouden moest worden. Dus Jos kreeg zijn foto niet. Na deze duik was het tijd om weer koers te zetten naar de haven ook was het plan om de tank weer bij te vullen voor de tocht van morgen. Bij de pomp aangekomen bleek deze niet te werken hij sloeg namelijk direct in storing. Op de steiger bij de pomp zat ook een meerkoet te broeden en vond het niet prettig dat wij daar afmeerde om te tanken. Dus we hebben dus met een lege tank de pomp weer verlaten dit tot tevredenheid van de meerkoet. We moesten nu wel een plan bedenken om de tank voor morgen vol te krijgen, gelukkig hadden Hugo en ik nog wel een jerrycan met brandstof klaar liggen dus daar konden we het misschien wel mee redden. Het plan voor de zondag was om half negen de haven te gaan verlaten. Bjorn zou die dag ook mee en had de flessen bij mij laten liggen zodat ik ze voor hem kon vullen. Hij zou mij en de flessen op zondag gaan halen. Helaas had Bjorn ook een feestje van het werk waardoor hij zich dreigde te verslapen waardoor we toch met ietsje meer haast naar Den Helder moesten gaan.... Nadat we aan boord waren gingen we direct varen, het weer was nog beter dan de zaterdag ik twijfelde op een gegeven moment dat Coen de juist sluis wel had genomen en vroeg hem of we misschien per ongeluk op het IJsselmeer waren beland. Het plan van de zondag was dat wij met de Mac.O op de SS Madrid zouden gaan duiken en de Red Rover op de Ninian Paton zou gaan liggen. We wilden via het Westgat gaan varen iets wat vorig jaar nog redelijk te doen was, alleen was er dit jaar toch zoveel veranderd dat we er helemaal omheen moesten varen, gelukkig was dit al een beetje ingecalculeerd en kwamen we toch ruim op tijd boven de wrakken aan. Het zicht leek hier wel een stuk slechter dan gisteren en voor de eerste duik wilde ik de camera dan ook niet meenemen. Ook nu hadden we weer wrakduikers mee die voor de eerste of tweede keer meegingen. Het plan was dat ik dus als laatste te water zou gaan om nadat de duikers weer boven waren het anker naar boven te schieten. 

Dus toen toen we te  water mochten bleek het zicht onderwater maximaal 1 mtr.  Toch nog redelijk te doen, maar ik schrok onderwater wel even ik telde maar één lijn plus de mijne en mijn buddy was er toch een te weinig? Of had ik iemand gemist dat die al reeds naar boven was gegaan? Nou onderwater kon ik er toch niks aan doen dus eerst het wrak maar even verkennen, als er iets mis was is Coen er toch om de boel in de gaten te houden. Coen had het anker weer precies bij de ketels neer gelegd, hier zou ik later nog genoeg van kunnen genieten. Na de boel te hebben bekeken wilde mijn buddy wel weer naar boven dus zou ik het andere touwtje volgen om te kijken hoe het daar ging maar die kwamen ook alweer onze kant op twee duikers één touwtje? Dus de vermiste duiker had zijn reeltje dus niet vast gemaakt ( laten we het op een vergissing houden). Nadat deze duikers ook omhoog gingen ging ik kijken of het ketting overal los lag dit was het geval en nadat de vijf minuten om waren dat de laatste duikers naar boven gingen schoot ik het anker naar boven althans dit was de bedoeling. Het leek ook wel even goed te gaan maar de reel stopte voor mijn gevoel veel te snel. Dus rustig via het wrakken reeltje omhoog kom ik halverwege het touw weer tegen dus het touwtje volgen en die zat mooi om de ketel gewikkeld tja dat kan gebeuren als je zo dicht bij de ketels zit dan kan de boot mooi om de ketels draaien tijdens de kentering. Dus deze ook weer los gemaakt en daar begon mijn wrakkenreeltje ook weer met afrollen zo kon ik mooi even om de ketels heen zwemmen. Nadat we het anker aan boord hadden gingen we kijken bij de Red Rover die op een paar meter van ons zat en werd er overlegd wat het plan voor vanmiddag was. Omdat het zicht op grotere diepte beter was werdt er besloten om de tweede duik op het graanschip te gaan doen dit schip lag op een meter of 23 dus was de verwachting dat het zicht daar iets beter zou zijn. Onderweg zagen we weer een school bruinvissen zwemmen. Toen we bij het wrak in de buurt kwamen werd de sidescan sonar aangezet en werd het wrak opgezocht. Dit wekte ook de belangstelling van een zeehond die vrolijk achter de red rover aan sprong net als een dolfijn . Zodra de Red Rover gas terug nam was de belangstelling van de zeehond redelijk gauw voorbij. De Red Rover zou voor anker gaan en de Mac. O zou dan aan de Red Rover vast liggen. Nu hadden we rustig tijd om van het mooie weer te genieten, nou ja genieten er was er een bij ons aan boord die kon niet plassen hoe graag hij het ook wilde. Zelfs niet toen wij het hem voordeden. Dit duurde tot halverwege de middag toen kwam er van het achterschip een zucht van verlichting en kwam er een met een big smile weer aan boord. Het zicht leek langs de ankerlijn ook een stuk beter wel een meter of vier. Dus dit beloofde weer een mooie duik te worden. Het was nu tijd om de duik te beginnen nadat we door Coen bij de ankerlijn van Hugo waren afgezet begonnen we vol goede moed de lijn te volgen naar beneden de camera was nu natuurlijk wel mee. Maar zodra we de tien meter waren gepasseerd, werd het zicht beduidend minder en op het wrak zelf hield het zicht met max 1 meter wel op. Toch konden we het wrak toch goed verkennen en na een drie kwartier op het wrak hebben gezeten was het tijd om weer langs de ankerlijn omhoog te gaan hier wacht ons een verrassing er stond nu op de vlakke Noordzee een golfje van een kleine vijftig centimeter. Nadat de laatste duiker de ballon omhoog had geschoten en weer veilig aan boord was gekomen was het tijd om weer naar de veilige haven te gaan. Het was weer een enorme geslaagde mooie dag met een enorme vlakke Noordzee met een golfje op het eind. En het Noordzee virus is weer een beetje tot rust gekomen. Hopelijk werkt het weer dit jaar ook weer mee, dat we nog een hoop mooie Noordzeeduik avonturen kunnen maken!

Groetjes,

Richard Kooistra

18 mei 2014.

Het weer zag er uitstekend uit, bladstil weer en de voorspellingen waren ook goed. Met twee boten naar buiten, eerst zouden we de Madrid en de Ninian pakken daarna zouden we nog wel zien waar we heen zouden gaan. De duikers die mee waren zouden bijna allemaal hun eerste duik op de Noordzee maken.

Dan is het mooi dat er rustig weer is, dan kunnen ze zich volledig storten op het duiken en niet op het rechtop blijven staan in een slingerende boot.

Maar net als de zaterdag viel het zicht tegen, dus na de duik met de Red Rover overlegd om toch meer naar de route te gaan, de Graanboot dan maar. Bij Hugo was Bjorn als begeleider mee en bij mij Richard.

We voeren rustig naar de route, af en toe stopten we want dan zagen we bruinvissen of een zeehond. Op een gegeven moment werd de Red Rover achtervolgt door een zeehond tenminste dat dachten we, maar het dier zat achter de spiering aan. Ook hier stopten we weer en hij ging vrolijk een paar maal om en onder de boot. Na een 1,5 uur varen kwamen we bij het wrak aan, ondertussen was er iets meer wind gekomen en de verkeerscentrale had dit ook al aangegeven.

We zouden rond 17.30 uur te water moeten, de golven begonnen ook wat te klimmen naar zo’n 60 a 70 cm. Maar de sfeer zat er nog goed in, aangezien we wat noordelijker waren gegaan zou de komst van de kentering iets langer duren dan normaal op het punt waar we vandaan kwamen. Toen het zover was om te water te gaan, was het water puur wat ruwer geworden.

Maar ja, dit is wel de Noordzee en geen meertje in het land. Dus de mannen hadden iets meer werk om te water te komen. En eigenlijk vond ik dit wel goed want dan zien ze ook de andere kant van de Noordzee en dat de zee meestal niet vlak is.

Ook dit hoort erbij. Deze duik was dieper dan de vorige, dat kon je wel zien want ze waren een stuk vlugger terug dan de eerste duik. Het zicht was iets beter maar het houd niet over.

Nadat iedereen weer aan boord van de boten waren werd er koers gezet naar Den Helder, daar liepen we om 20.30 uur weer binnen.

Coen van de Mac.O

 

26 april 2014.

Eindelijk de eerste wrakduik van het jaar, dat werd wel weer tijd. In de week voorafgaand het weer in de gaten gehouden en het zag er redelijk uit.

Alleen het zou van vrijdag op zaterdag nog wel wat wind staan bij Den Helder. Helaas waren alle duikers bezet deze Koningsdag, dus alleen met Peter en Martin Kleijn. Het zou voor Martin zijn eerste wrakduik worden op de Noordzee. Ik vroeg of hij snel zeeziek werd, maar dat wist hij niet. We hebben toch allemaal maar een pilletje genomen want ik wist zeker dat er een golfje stond.

Buiten gekomen stond er een best golfje, wel 1,5 meter en dat is toch iets meer dan dat ze hadden voorspeld. Ik wilde eigenlijk de route over maar met deze golven kon ik niet echt doorvaren, wat dus ook inhield dat we dichterbij gingen duiken, dan maar tegen de route aan.

Ik ging eerst met de sonar over het wrak, maar daar werd ik niet vrolijk van, een hoop verzanding. Dan maar een ander wrak pakken en dat werd de E47 een Engelse onderzeeër uit de eerste WW oorlog. En dat zag er beter uit op de sonar. Anker bij het wrak gegooid en de mannen konden zich gelijk klaar maken voor de duik. Toen Martin zijn pak aan trok begon hij toch wel wat bleek te worden. De nekseal begon zijn vruchten af te werpen. Met een sierlijke boog gooide hij het ontbijt over de muur. Het eerste wat ik tegen hem zij was, welkom op de Noordzee.

Nadat hij nog een paar maal de vissen aan het voeren was geweest hebben we hem te water laten gaan om op een paar meter onderwater bij te kunnen komen. Aan de oppervlakte zag het zicht er niet goed uit en dat bleek ook wel na de duik, zo´n 1,5 meter. Na een 40 minuten kwam Martin als eerste weer boven.

Toen alles weer aan boord was besloot ik rustiger water op te zoeken anders zou het wel een erg zware dag voor Martin worden.

Ook werd het water rustiger na de kentering en het zonnetje was erbij gekomen. Dus al met al een mooie dag. Martin had het niet lekker en aangezien dichter bij de kust het zicht alleen maar beroerder werd besloot ik om de tweede duik te cancelen.

Zo liepen wij om 15.00 uur weer Den Helder binnen.

Coen van de Mac.O

 

17 mei 2014, praktijkgedeelte leden DT Heerenveen.

Toen we donderdag in Joure waren en Hans vroeg hoe het stond met het praktijkgedeelte van de wrakduik specialisatie antwoorde Björn dat hij zaterdag wel mee kon. Dat leek me ook wel leuk, dus even wat geschoven en de zaterdag ook vrijgemaakt om mee te gaan, en dat kon! Er was nog plaats op de Mac.O de boot van Coen van Northseadivers

Vroeg op

Zaterdag vroeg op, en direct een reisziektepil achter de kiezen. Niets zou mijn dag verpesten ik had er heel veel zin in. En het werd alleen maar beter. Een prachtig zonnetje en een compleet vlakke Noordzee vielen ons (Richard Kooistra, Hans Halman) ten deel. Ook Hugo Raven de schipper van de Red Rover (de andere boot waar North Sea Divers gebruik van maakt) voer vandaag mee. Als eerste voeren we naar de SS Nautilus een 95 m lang vrachtschip dat in 1962 met een lading kolen in een storm is gezonken. Onderweg voeren we langs een school bruinvissen, prachtig gezicht! Dat kon niemand me in ieder geval afnemen.

DUIK 1 – SS Nautilus

Op de locatie van het wrak aangekomen werd met behulp van de sidescan sonar en de fishfinder werd de exacte positie bepaald en Richard stond al klaar met het anker.

Op het signaal van Coen werd het anker uitgegooid en die bleek precies op het wrak te liggen, nog even een half uurtje wachten tot de stroming compleet weg was en: “te pak!”.

Ik mocht als eerste te water, Richard zou met me mee duiken want ik vond het eerlijk gezegd toch ook wel erg spannend.

Beneden aangekomen zagen we direct een patrijspoort liggen, die zat echter compleet vast in wat ooit het schip was geweest, dus geen souvenir om mee te nemen. Alles was prachtig begroeid met anemonen , zee anjelieren en zakpijpen. Het zicht is ongeveer een meter of 4~5. Er zaten een stel dikke krabben op een rij te kijken hoe dit groentje het er af zou brengen. Reel vastgemaakt en rustig over het wrak gaan zwemmen. Op een gegeven moment een prachtig begroeide wand voor me, ik keek naar Richard rechts en zag dat rechts van hem ook een wand zat. Vervolgens kijk ik links, nog een wand.. ohjee.. boven dan? Ja hoor, ook een wand. We waren schijnbaar een ruim ingezwommen. Op de dieptemeter staat een getalletje boven de 30 m (ook een record voor mij).. even schrik ik een beetje. Maar een stemmetje zegt. Omdraaien en rustig je reeltje ophalen.

DECO STOP?!

Ik was zo terug bij het anker en daar zag ik Hans als een speer heen en weer zwemmen. Blijkbaar was hij Hugo al kwijt.

Coen zij al dat die nogal rap is onderwater. Ik besloot de andere kant nog even op te zwemmen maar mijn reel kwam in de knoop te zitten. Martijn had vrijdag al gezegd in zo’n geval niet lang te gaan lopen klooien dus heb ik gewoon het touw met de hand bij elkaar gepakt en terug gezwommen naar het anker.

Onderaan het anker piept de computer. Ik werp er een blik op en wat blijkt, een deco stop!.. Ik vroeg mij al eens af of mijn computer uberhaupt wel goed werkte omdat ik die melding nog nooit had gehad, maar hij werkt dus. De hele weg naar boven blijf ik op de computer kijken en verbaas ik me over hoe rap je zo’n verplichting oploopt. Bovengekomen blijkt dat Coen me nog niet helemaal boven verwachte, ik vertel hem over de DECO stop maar hij is niet onder de indruk. Blijkbaar is dat vrij normaal?

DUIK 2 – HMS E47

We varen vrij gauw al weer, Coen wil de “corridor” weer over waar de grote zeeschepen langsvaren en de tweede duik wat dichter bij de kust maken. “Anders moet je ‘s middags weer zo’n rot-end terug varen”. We gaan de tweede duik maken op een Engelse onderzeeër uit de eerste wereldoorlog, spannend! Iedereen kleed zich om en we lunchen wat. Coen heeft een soepje en enkelen vallen in het zonnetje in slaap terwijl we boven de onderzeeër de kentering afwachten. Intussen is er een kil windje opgestoken en zijn er ook wat golfjes.

Aan het einde van de middag gaan we weer te pak. Ik neem dit keer een reel mee van Coen want hij vond dat die van mij te dun touw had. Weer als eerste te water en gauw afdalen. Het zich is eerst goed maar wordt op diepte toch wel rap minder. Beneden rest nog zicht van een meter of 3. Rustig rol ik de reel af terwijl ik begin te zwemmen. Het is een soort lange sigaar die ik voor me zie liggen. Ook een beetje zo begroeid als de Nautilus vanochtend. Er zwemmen wat vissen voorbij “Gul” hoor ik later dat het was. Verder ook weer krabben en zeesterren uiteraard. Ik zie een groot gat en vermoed dat de commando toren daar afgekomen is die nu op terschelling staat. Je ziet wel heel duidelijk de vorm van het schip, en dat is wel leuk aan dit wrak ten opzichte van het wrak dat we vanochtend zagen.

Ondanks het reeltje dat Coen me leende raakt ook deze op een zeker moment in de knoop. Richard helpt me onderwater om hem te ontwarren, later heeft hij problemen met zijn eigen reel en zwemmen we terug naar het anker. Ik krijg weer een Deco melding, maar dit keer verbaas ik me er niet over. Ik ga langs het anker omhoog en volg braaf de instructies van de computer. Bovengekomen ben ik vol van de prachtige ervaring!

Voldaan varen we terug naar Den Helder, dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Jos Schiffart, DT Heerenveen.

Een lekkere najaarsduik

De zaterdag kwam de Sint weer in Nederland, hij bracht ook wat rustiger weer mee. Dus wij mochten de zondag weer lekker een duik op de Noordzee maken! Het plan was om één duik te gaan doen. We wilden gaan duiken op de E47. We gingen vol goede moed naar de sluis omdat we in de auto op weg naar Den Helder een mooi vlak IJsselmeer zagen. Zodra we de Noordzee op waren was er toch nog een leuk golfje volgens Windguru 90 cm. Dus het was weer een hobbelige vaart.  Toen we bijna bij de E 47 aangekomen waren kwam er een groot platform aan die door een drietal slepers in toom werd gehouden, onze richting op. Dus werd er over de marifoon overleg gevoerd. Zij wilden dus over de E47 varen en wilden weten of er genoeg water voor ze stond, omdat ze ook beperkt manoeuvreerbaar waren. Dit was ruimschoots het geval dus moesten wij een ander wrak uitzoeken in de buurt, dit werd een coaster die een stukje verder lag. Nadat we voor anker lagen konden we nu ook bijna direct te water. Michael die vandaag voor het eerst meeging zou met mij mee duiken.

Nadat we bij het anker aan kwamen werden de reeltjes vast gezet en konden we het wrak verkennen. Het wrak was begroeid met anemonen en er waren veel steenbolken en  kabeljauwen, ook de krabben waren ruimschoots vertegenwoordigd.

Het was kortom weer genieten en de tijd onderwater vloog voorbij.

Na deze duik had Coen voor ons een lekker kom soep klaar staan, zodat we weer lekker warm konden worden. Nu was het weer tijd om de haven weer op te zoeken, ondertussen waren de golven ook aardig minder geworden zodat we een lekkere kalme vaart terug naar de haven hadden. Kortom weer een fantastische dag zelfs Michael was zeer enthousiast, hopelijk heeft hij niet het Noordzeevirus te pakken anders wordt het straks druk op de schepen. Voor nu heb ik mijn Noordzeevirus weer onder controle hopelijk kunnen we voor de winter nog een tochtje doen.

Groetjes Richard.