Logboek

Noordzeevirus: tussen eb en vloed

Na vorig weekend niet de Noordzee op te zijn geweest kan het dit weekend wel. Ik kreeg vorige week zaterdag van Erik al een berichtje: het ziet er voor zaterdag goed uit! Ik zeg “dat is wel erg vroeg nog even afwachten, maar we houden het in de gaten”. Dinsdag lijkt het nog steeds prima en ik informeer bij Coen hoe het gaat. Helaas Coen ligt plat met jicht in de dikke teen! En kan dus niet uitvaren…. Ik zeg tegen Coen “oh dan kan ik Hugo ook wel even vragen”. Ik was al te laat Coen had Hugo al gevraagd. Dus we hebben 6 plekken voor zaterdag, Erik en ik zijn van de partij en dan blijven er 4 plekken over. Hoe moeilijk kan het zijn om die boot vol te krijgen denk ik hardop! Ik zet het in de app van “wrakduikspecialty De Oester” en al die andere mensen die de praktijk nog moeten afronden. Ik krijg alleen maar een paar aanmeldingen voor de zondag? Dus ik vraag of Hugo zondag eventueel ook uit wil varen. Dit gaat niet lukken dus die hebben pech en verder blijft het oorverdovend stil. Ook had ik nog een paar andere groepen gevraagd of daar belangstellenden waren om mee te gaan en je raadt het al ze staan in de rij! Nee dus. Mijn collega Rinus had al gezegd ik kan zaterdag niet en ik ging hem even plagen dat we zaterdag gingen duiken. Hij zegt ik kom er vanavond op terug en ja hij heeft weer wat geregeld als hij om 20:00 maar weer thuis is. Dus toen nog 3 plekken te vullen. Op een gegeven moment Coen gevraagd of hij nog iemand wist en hij activeerde de Northseadiver app nu konden we de boot wel 10 keer vullen… Helaas dit lukt ook niet; we kregen nu nog 1 duiker, David erbij. Dus een leuk groepje om op weg te gaan! Op vrijdag bedenken we nog dat de kar een lekke band had en die ligt nog bij Coen, ik even overleggen met Rinus en die heeft toevallig nog zo’n wieltje liggen en die nemen we dan wel mee. We zijn mooi vroeg aanwezig en monteren het wiel. Terwijl we de boot aan het laden zijn komen Erik en Hugo er ook al aan.

Een paar tellen later is David er ook en we kunnen mooi op tijd vertrekken. We hebben even pech bij de sluis die was net geschut naar de andere kant en verder is het perfect mooi weer, zonsopkomst en geen mist! Er staat toch meer wind dan de weermannen en vrouwen hebben voorspeld, dit zijn we ook wel gewend. Tijdens het varen krijgt Hugo een telefoontje van vissersboot Het Nieuwe Diep dat ze een klusje voor hem hebben. Hij heeft geen duikspullen mee en vraagt of wij dit wilde doen. Alleen is het wel om 17:00 ik vraag aan Rinus of hij er problemen mee heeft. Omdat we samen rijden zijn antwoord is “natuurlijk niet dan kom ik maar wat later thuis!” Dus deze afspraak is gemaakt en we gaan naar ons eerste doel de E17, een Engelse onderzeeër uit de eerste wereld oorlog.

We komen hier mooi op tijd aan en het anker gaat overboord.

We kunnen ook direct te pak en ik zeg tegen de mannen jullie maken jullie eigen indeling maar! David wil met Rinus duiken en Erik gaat met mij mee. Ik wacht tot iedereen van boord is en ga dan te water omdat ik het anker met de hefballon omhoog ga schieten. Onder aangekomen zie ik Rinus met zijn wrakkenreel de origami uit de knoop halen dat doet hij rustig dus dat zit goed. En daarna begin ik te zoeken naar de E17 en normaal na 10 minuten hou ik het voor gezien maar nu wil ik hem echt vinden voor de mannen omdat ze er enorm naar uit zagen. Helaas na een half uur heb ik hem nog niet gevonden en Erik gaat al omhoog en David en Rinus waren al weg. Ik wacht nog even en dan vul ik de hefballon en zie de hefballon met het anker naar boven verdwijnen mijn wrakkenreel rustig maar steeds sneller afrollend tot de ballon aan de oppervlakte is. Dan maak ook ik mijn opstijging. De Scubrapro geeft aan Deco mijn suunto gaf nog 1 minuut aan. Leuk om te kijken de verschillen tussen de computers. Op 4 meter maak ik mijn stop en beide computers geven daar 3 minuten aan dus het viel mee. Aan de oppervlakte aan gekomen zegt David dat hij de onderzeeër heeft gezien de praatjesmaker. Het was om mij te plagen, Hugo zegt het anker heeft gekrabd en we lagen ruim 50 meter van het wrak. Het wordt bevestigd door Rinus, aangezien hij het anker goed om heeft gelegd omdat de ketting onder het anker terecht was gekomen! Ja, dan hoef ik me niet te schamen dat ik hem niet heb gevonden gelukkig.

De tweede duik hebben we gepland in de gronden en daar hebben we de keuze uit verschillende wrakken. Mijn keuze is de SS Wandle dit is een wrak die ik nog wel een paar keer goed wil bekijken en ligt ook op een leuke diepte van 6mtr. Alleen lijkt water hier behoorlijk vlekkerig en we kunnen de SS Wandle ook niet vinden op het puntje die Hugo op de kaart heeft. Coen even appen voor de precieze locatie en dat blijkt toch een paar meter verder te liggen. En daar krijgen we een opsteker die we niet kunnen missen. We overleggen, gaan we het anker gooien of niet. Erik en David twijfelen en vinden het wel goed zo. Rinus zegt kijken kan altijd, dat ben ik wel met hem eens. Het anker gaat overboord en nu wachten tot we te water kunnen, volgens Stentec kunnen we er om 13.00 in het blijkt pas om 13.30 het geval te zijn. Rinus en David gaan als eerste te water en Erik en ik gaan weer als laatste. We maken nog een grapje: we zien ze gaan ze zijn nu minstens 10 meter ver weg. Dit is van de boot en aan de oppervlakte! We wachten nog even en toen gingen wij ook te water en Erik geeft al aan dat hij omhoog ging en Rinus en Erik gingen ook omhoog.

Ik ga verder omdat het anker toch weer omhoog moet. En zie (lees voel) een decoboei om het ankerketting geknoopt net een metertje op het wrak vlak bij een pen en ik voel dat de ketting als een origami over het wrak ligt om pennen en platen etc. Het anker ligt shocking klem tussen de spanten en de romp ik krijg er geen beweging in! Ik ga dus eerst terug naar boven en geef mijn camera af omdat die me bij deze puzzel alleen maar in de weg zit en geef aan Hugo aan dat ik wel even een klusje heb. Hij had ondertussen ook contact met Coen, die is er zodoende toch een beetje bij… Terug onderwater maak ik eerst de afdaallijn los en begin de spaghetti en de rest van de puzzel te ontwarren. Tot ik bij het anker ben, ik doe een beetje lucht in de hefballon en begin te wroeten en te trekken en krijg er een beetje beweging in. Ja hij is los en de hefballon komt 20cm omhoog en blijft hangen en zit klem om een pen; hoe is het mogelijk. Ik trek hem om de pen weg en hij stijgt verder phoe gelukt! Ik ga voorzichtig omhoog met mijn wrakkenreel en zie de ketting omlaag hangen: dit is niet goed. Dat klopt die had ook weer een pen gevonden om omheen te wikkelen. Dus dat ook weer los maken en zie dat het ketting aangetrokken wordt: yess we zijn los! Terug aan boord varen we weer terug naar de haven.

Ik ben toch wel trots op mijn cursisten dat ze zo lekker rustig zijn en ook weten waar hun grenzen liggen! Dit geeft me veel voldoening! Terug in de haven vliegt David er als een duiveltje vandoor nadat hij zijn spullen in de auto heeft omdat hij nog weg moest. Dat dacht hij tenminste, hij is natuurlijk weer wat vergeten waardoor hij nog een keer terug moest. Haastige spoed is zelden goed liet zich nu ook weer zien. Hugo, Rinus en ik wachten rustig tot het schip Het Nieuwe Diep zou komen. Ook Erik is nog bij ons en we genieten rustig van een sapje en de verhaaltjes etc. Nadat ook Erik is vertrokken komt Het Nieuwe Diep ook aangevaren en gaan Rinus en ik te water. De bemanning van Het Nieuwe diep verbaasd gaan ze met z’n tweeën? Hugo zegt laat ze maar. Rinus en ik liggen ondertussen bij de schroef en zien er inderdaad een stuk net in de schroef zitten en ik begin druk te snijden en Rinus schijnt me bij en houdt de stukken net vrij. Zo hebben we de schroef in no time schoon en klimmen weer op de steiger. De bemanning bedankt ons en vertrekt weer. Zo dit klusje ook weer geklaard gaan we ook onze auto laden en terug naar huis. Rinus heeft 20:00 makkelijk gered ook ik ben even na 19:00 thuis. Het is weer een heerlijke dag geweest ondanks dat we eigenlijk geen wrak hebben gezien. We kregen ondertussen van Teunis ook foto’s van een varende Red Rover, deze blijkt op tussen Eb en Vloed te staan op facebook.

https://fb.watch/8yxnsL_3oE/

Ik bedank Teunis voor de mooie foto’s en vraag of ze vandaag ook hadden gedoken dit was niet het geval te weinig aanmeldingen (dit komt me bekend voor). Ze gaan zondag wel en hij vraagt of wij zondag ook gaan en ik zeg helaas niet. Hij zegt je kan wel met ons mee. Oei oei oei, dit is zo verleidelijk dat ik ja wil zeggen, deze keer wint mijn verstand het van mijn virus en zeg helaas wil graag maar doe morgen niks meer: even de knie rust gunnen! Nu ik dit verhaal type en zie die blauwe lucht denk ik waarom heb ik nee gezegd?! Maar de knie doet ook zeer genoeg om me terug te brengen naar de realiteit dat het niet verstandig is. Ik weet nu hoe Coen zich voelt hij kan dit hele weekend niet! En toch dat knagende stemmetje ik ben bang dat ik die vandaag niet meer stil krijg….

Tot de volgende.

Richard Kooistra

 

 

Lekker ouderwets.

26-9-2021

Al vroeg in de week kwamen er mails en apps of we nog naar zee zouden gaan in het weekend. Richard had ook nog duikers van Duikteam “De Oester” uit Kampen voor de wrakduikopleiding. Dus kijken of we met twee boten konden, Hugo kon dit weekend ook dus onder voorbehoud maar plannen. Ondertussen werd ik bestookt via facebook door een Italiaan (Vincenzo) die door Luckydivers uit Rotterdam ons geadviseerd had met de vraag of hij mee kon. Hij had een heel scala van instructeurs opleidingen van diverse organisaties. Nu is de Noordzee natuurlijk geen Middellandse Zee met heerlijk helder water, maar ik wilde dat wel avonturieren met hem. Ook Arjen Mantel van Murene was al vroeg op de app. En Stijn en Yannik uit Groningen mailde mij ook of er plek was.

Dus totaal was er twaalf man wat onze maximale capaciteit is. Zaterdagmorgen zag het er nog twijfelachtig uit omdat er nog bijna twee meter golf stond, maar gedurende de dag zakte het lekker in en had ik er wel vertrouwen in dat het goed kwam. De wind ging er ook uit dus doorgeven dat het definitief door ging. Zondagmorgen op tijd naar Den Helder, nog even diesel bijvullen en alles gereed maken, daar aangekomen om 07.20 uur stond Vincenzo zijn set al op te bouwen, die was om 05.15 uur uit Rotterdam vertrokken. Na kennis gemaakt te hebben ging ik de boot gereed maken, Hugo was er ook ondertussen en langzaam aan de andere ook. Ondertussen hoorde we dat de sluis naar de binnenkant zou schutten dus gauw alles erin en los die touwen. Bij de sluis konden we direct naar binnen en de deuren gingen direct dicht, dus dat zat mee.

De kentering was om 11.00 dus we hadden even de tijd. Ik ging door het Marsdiep wat sneller richting het Westgat, in het Westgat wachtte ik tot Hugo weer bij was en het laatste stukje voeren we samen naar de wrakken.

Hugo met de Red Rover naar de SS Madrid (1941) en wij met de Mac.O naar de SS Ninian Paton (1907). Vincenzo had allemaal gehuurd materiaal maar dat weerhield hem niet om als eerste naar beneden te gaan, ik vond dat prima want hij liet gelijk al zien dat de ervaring aanwezig was. Heel ontspannen en kennis van materiaal.

Stijn en Yannik doken met elkaar en Leonard ging als laatste overboord.

Bij de Red Rover ging ook iedereen te water behalve Hugo die bleef aan boord.

Er stond een klein golfje maar eigenlijk wel lekker een beetje schommelen. Stijn en Yannik kwamen als eerste terug die zouden twee duiken met één dubbelset (D12) maken.

Vincenzo was niet omhoog te branden, maar uiteindelijk kwam hij vrijwel tegelijk met Leonard omhoog, het enigste wat ik hoorde bij de duiktrap dat hij heeeeel nodig moest pee pee. Bij Hugo waren ze allemaal wat eerder boven dus die voer bij ons langs richting het tweede wrak. Toen wij richting het tweede wrak gingen lag Hugo al op anker, dat was de Dahomey en wij voeren naar de Horatio. De golven waren hier wel hoger omdat we in de ondiepte van de Haaks zaten. Toen we aankwamen konden ze zich al redelijk snel weer klaarmaken voor de tweede.

Maar beneden slingerde ze net zo hard heen en weer als ik boven in de boot. Dit werd geen lange duik vermoedde ik. En inderdaad Stijn en Yannik waren na 25 minuten uit geslingerd.

Vincenzo kwam even later aan boord en riep alleen maar, this is commercial diving! Hugo riep ons op de marifoon, zal ik alvast gaan varen vroeg hij. Nou als je even wacht gaan we met twee boten weer retour is wel zo leuk voor iedereen. Dat vond hij ook dus kwam hij alvast onze kant op. Met twee boten via het Westgat weer naar Den Helder.

In de haven met iedereen nog wat gedronken om de mooie dag af te sluiten.

Coen van de Mac.O

Noordzeevirus: beetje smoezelig

Het lijkt de hele week dat het weekend weer mooi wrakduikweer is. Dus al op dinsdag Coen aan het pushen gaan we, gaan we! Ik was niet de enige Jeroen heeft zich ook al gemeld bij Coen. We kregen ook vrij snel te horen we gaan! Ik vraag op de app diverse cursisten die hun wrakduiken nog moeten maken, de meeste waren op vakantie of nog erger hadden andere plannen! Rein wilde ook wel een keertje mee en dus de boot zit weer vol. Donderdagavond eerst met de 1* oefenen in Joure. Na de duik met deze toppers snel naar huis en de fles vullen. En vrijdagavond een etentje bij Leonard dit wordt wel wat laat. Om kwart voor één zijn we weer thuis en we moeten om 9:15 weer varen. De auto laden en Rein opgepikt en door naar Den Helder en van de werkzaamheden die vannacht uitgevoerd zijn op de afsluitdijk is niks meer te zien.

Alleen nog de gebruikelijke vertragingen we zijn mooi kwart voor negen in de haven en we laden de boot in met de duikuitrustingen. Leonard is er ook en we vertrekken al om 9:00. ook de sluis gaat lekker snel en we zijn al voor half 10 om Jeroen op te pikken de spullen liggen al klaar maar Jeroen is in geen velden of wegen te bekennen en we laden zijn spullen in. Daar komt Jeroen aan en kijkt tevreden dat al het spul in de boot ligt en alsof het de normaalste zaak van de wereld is zegt hij mooi we kunnen varen, de diva! De eerste duik wordt op de Dahomey deze ligt op een diepte van rond de 6mtr. We zijn er mooi op tijd en hebben nog een uur voor we te water kunnen. Hier hebben we het erover dat het zonnetje  nog wel wat meer erbij mag komen. Ja zegt Coen dan zitten jullie weer te zeuren over dat het dek zo scherp aan de ogen is. Nu maak ik een fout door te zeggen dat het dek nu wel een beetje smoezelig is! Na deze opmerking schaam ik me toch wel een beetje voor! Dit wordt er niet beter op toen ik mijn duikuitrusting aandeed. Hier zaten nog dikke klodders modder onder omdat ik deze niet meer had schoon gemaakt door een beetje tijdtekort.

Coen begint moet je nu kijken hij gaat hier aardappelen planten aan boord! Jeroen wordt zoals een echte diva betaamt compleet geholpen met de vinnen etc, hij miste alleen zijn glaasje drinken nog!

Ik ga direct Jeroen achterna het water in en laat de aardappelvelden achter/boven mij! Ondanks de diepte heb ik veel te weinig tijd om het hele schip te bekijken. Ook de rest heeft te weinig tijd om het gehele wrak te bekijken. Onderwater staat wel een deining en is het behoorlijk lastig om positie te houden toch heb ik wat foto’s en filmpjes kunnen maken.

Aan boord was het dek weer spierwit en doet gewoon weer zeer aan de ogen! Van de aardappelvelden is niks meer te zien. Rein wil zich al gaan omkleden ik zeg dat hoeft niet we gaan direct de tweede duik maken!

Het plan is de Appollo alleen deze was behoorlijk verzand en we pakken daarom het koperenhuid wrak, ook leuk waren we al een tijdje niet meer geweest. Ook hier weer dezelfde volgorde te water. Onderwater kan ik hier geen touw aan vast knopen, Hout ijzer en hout koperbeplaat en stalen geklonken platen diverse stok ankers etc.

Ik geniet ondertussen van het onderwaterleven en probeer toch te bekijken hoe dit wrak in elkaar steekt (niet gelukt). Wanneer iedereen weer aan boord is varen we weer tevreden terug naar de haven. Als eerste zetten we Jeroen weer af en daarna via de sluis terug naar de haven. In de sluis nemen een paar kanovaarders foto’s van onze zwemtrap omdat ze deze wel erg handig vinden voor op hun boot. We laden de auto’s weer vol en Coen spoelt het laatste zout en klei van de boot en is die weer klaar voor de volgende keer. Nou ga ik morgen maar weer pak spoelen met de 1* in opleiding. Met in het achterhoofd die aardappelvelden en het smoezelige dek.

Groetjes Richard

Een vrijdag en een zaterdag.

Erik Bronsveld van Murene wilde met een paar teamleden en een collega van het werk de Noordzee op, dat kan natuurlijk zei ik tegen hem. Vrijdag ziet het er goed uit, zo gezegd zo gedaan, om 08.00 uur vertrek uit de haven. Leonard ging ook mee, dus een boot vol. Erik en Erik, Arjen, Klaas, Leonard en mijzelf. Het was laagwater dus na de sluis konden we onder de brug door, via het Molengat naar het eerste wrak, een paar hadden nog nooit op hout gedoken dus dat werd de eerste keer.

Het zicht zag er goed uit, dus vol enthousiasme gingen de mannen te water, Leonard als laatste want die schiet het anker omhoog. Het zicht bleek ook redelijk te zijn toen de eerste na 65 minuten weer boven kwam. Heerlijk gedoken zij hij. Rustig aan kwamen de anderen ook weer boven, alleen Leonard bleef zoals gewoonlijk wat langer weg.

Maar uiteindelijk kwam die ook weer aan de oppervlakte en konden we de spullen weer een beetje opruimen. Collega Klaas was de hele tijd aan het filmen want er zat constant een jonge zeehond achter de boot die lekker aan het spelen was met de veiligheidslijn.

Wat een mooi dier en het blijft prachtig om naar te kijken. Ook probeerde Klaas nog een visje te vangen, maar er zat geen makreeltje in de buurt, dus pech. Voor het tweede wrak gingen we 10 mijl Noordelijker dus we hadden even de tijd om te kletsen.

Bij het wrak aangekomen ging ik dwars over het wrak tegen de stroom in en gaf het sein om het anker te gooien, maar het anker pakte niet gelijk bleek later. Dus toen de duikers beneden kwamen was er geen wrak, even zoeken en jawel daar was het wrak, het anker had een sleepspoor achter gelaten. Helaas! Toen Erik B boven kwam hoorde ik alleen maar knoeier, prutser etc etc. Dus duiktrap omhoog en zwemmen laten!! Uiteindelijk mocht hij toch weer mee naar Den Helder. Erik S nam het roer zodat ikzelf naar de grote verhalen op het achterdek kon luisteren. Het was een dagje met weinig zon maar met een mooie rustige zee en gezellige mensen, voor herhaling vatbaar.

Zaterdag,

Met iets minder mensen aan boord vertrokken we weer om dezelfde tijd als gisteren, even Jeroen ophalen en vervolgens met Richard, Rinus en mijzelf via het Westgat naar zee. Deze dag was nog mooier dan gisteren de zee was echt bijna vlak, genieten dus. En zeker voor Rinus die zijn eerste wrakduik ging maken.

We zouden twee stalen wrakken pakken, eerst een ondiep wrak en later een wat dieper wrak, dit omdat de kentering zo viel. Normaal ga je eerst diep en dan ondiep, maar dit kan ook. Jeroen ging als eerste te water gevolgd door Rinus. Rinus bleef een beetje bij de ankerlijn hangen die moest even op adem komen en een knopje omzetten dat hij langs een lijn naar beneden moest. Maar uiteindelijk na wat rustig met hem gepraat te hebben zakte hij af naar het wrak met Richard in zijn kielzog.

Het zag er goed uit, ik kon de ankerlijn een aardig stukje zien dus dat moet goed komen daar beneden. En dat bleek ook wel toen de eerste weer terug kwam. En Rinus had zijn eerste wrakduik gemaakt in de Noordzee.

De volgende duik gingen we maken op de SS Madrid waar ik al jaren niet was geweest, ikzelf heb daar de nodige duiken wel gemaakt, blijft een prachtig wrak waar van alles is te zien en zeker voor de opleidingen een mooi wrak. Dus eerst er even langs zodat Rinus ook kon zien op de sidescan hoe het wrak erbij ligt. Bij de tweede nadering voer ik van achteraf over het wrak en wachtte tot ik de ketels voorbij was en liet toen het anker gooien. We lagen direct vast en de lijn kon er kort op. Ook hier prima omstandigheden, ik kon ook hier de ankerlijn een stuk zien.

Nu ging het Rinus een stuk makkelijker af, te water en ging direct onder bij de ankerlijn. Dus dat zit wel snor, Jeroen was als eerste terug en had heerlijk gedoken. Rinus kwam als tweede en Richard als laatste duiker achter de hefballon aan. We voeren via het Molengat terug zodat we een mooi rondje om de Haak hadden gemaakt. In de haven feliciteerde wij Rinus met zijn eerste wrakduiken en gaven we hem het Northseadivers certificaat voor eerste wrakduik.

We waren weer op tijd in Den Helder zodat ik om half drie in de auto zat om op tijd bij een etentje te zijn.

Coen van de Mac.O

Zondag 18-4-2021,

Met z’n vieren naar buiten, meer mag niet van de Burgervader van Den Helder. Het was heerlijk weer alleen op de heenweg zat de A7 hier en daar potje dicht van de mist. Maar aangekomen in Den Helder zag het er goed uit. Goed zicht, dus gauw inladen en naar de sluis. We moesten even wachten en kwam nog een jachtje aan, maar we hadden de tijd. Toen de deuren naar zee open waren voeren we eerst even lang de KNRM steiger om Jeroen op te halen. Tussen de havenhoofden kon het gas erop richting het Westgat, ter hoogte van de Heldeuren riep Leonard die naar achteren keek, ”Coen er is iets aan de hand” een hoop zwarte rook kwam er uit de uitlaat.

Wat is dat nu? Maar de motor liep prima, temperatuur ook goed en oliedruk ook. Maar even doorvaren en kijken wat er gebeurt zei ik. Ondertussen voeren we het Westgat door en gingen we wat wrakken nalopen om te kijken wat de stormen van de Winter hadden aangericht in het gebied. De 1e en de 2e en de 3e waren allemaal onder het zand verdwenen, nou dat beloofd niet veel goeds.

Maar een ander puntje kwam er wel uit, hiep hiep. Na meerdere wrakken bekeken te hebben kwamen we bij het te beduiken wrak aan.

Aan de oppervlakte zag het er redelijk uit, maar dat was bedrog.

Jeroen ging als eerste gevolgd door Ernst en even later Leonard.

Jeroen was na een kwartiertje alweer terug, geen zicht vroeg ik, nee heel slecht en ik zie geen wrak. Oeps, anker was dus wel gaan krabben, lijn iets tekort gehouden bij teveel stroming. Kan een keer gebeuren, maar had het idee dat dit een Murphy dag zou worden.

Toen alles weer binnen was startte de boot prima, dus richting het Molengat, daar nog wat gescand en toen naar de haven. Bij de steiger draaide de motor stationair en wilde afslaan. Even wat gas geven en daar kwam hij weer tot leven, in de sluis direct de motor uitgezet. Startte weer goed maar bij stationair begon de motor te bonken. In de haven nog even gekeken, zag geen olielekkage dus ik hoop dat het een verstuiver is.

Coen van de Mac.O