Logboek

Eindelijk!!

Zondag 7 juli was het dan eindelijk weer eens mogelijk om op te stappen bij de Mac O. Na een mislukte poging rond Pinksteren waren de weergoden ons goed gezind. Om vier uur, midden in de nacht ging de wekker. Met frisse tegenzin opgestaan, koffie gezet en broodjes klaargemaakt. Alle spullen lagen al klaar in de gang, en om half vijf verscheen Richard. Alles ingeladen en op naar Den Helder! Onderweg begon het steeds lichter te worden, de eerste foto kon dan ook al voor 5 uur op facebook geplaatst worden.

Aangekomen in Den Helder konden we meteen beginnen met uitladen en inschepen. Met een serie dubbel 12’s en dubbel 7’s en de nodige uitrusting en gereedschapsets.

Alles aan boord, trossen los. Na het passeren van de sluis een plan gemaakt, vanwege het tij en onze timing zou de Red Rover de Maasburg pakken, dit werd de Madrid. Wij zouden iets verder en de Victory gaan beduiken.

De zee was mooi vlak en de stemming werd na de koffie alsmaar beter. Aangekomen boven het wrak was het anker snel overboord en konden we ons klaar maken voor de duik. Ik zou de hefballon voor de dreg mee naar beneden nemen, Jeroen zou het gereedschap langs de lijn duwen en Bjorn vormde de achterhoede.

Aangekomen op 24 meter na een worsteling tegen de stroom in met een vrij grote wapperende hefballon de boel vastgeknoopt. Op diepte was het mede dankzij een stel zandhoppers wat donker. Tijd voor een lichtje, alles wat er gebeurde, geen licht, Kut, lamp stuk! Onder water de boel stijf gevloekt en na een kort overleg met Bjorn besloten de terugweg te aanvaarden. Boven was alle stoom afgeblazen en ben ik weer aan boord geklommen. Een kleine 40 minuten later gevolgd door Jeroen en Bjorn, die een leuke duik hadden…

Na het uitwisselen van ervaringen en evalueren van de verschillende vaardigheden en technieken en een aantal tips voeren we richting een onbekende coaster.

 

De reis was bijzonder ontspannen, zo ontspannen dat er zelfs een hangmat aan dek verscheen. Bjorn beleefde enkele rustige momenten in de hangmat, maar toen werd het iedereen toch te gek, een persoon languit luierend en 4 man daarom heen staand of hangend was toch niet ideaal. Na de nodige opmerkingen, schimpscheuten en ander verbaal geweld werd de hangmat opgerold en weggeborgen.

Rond half 3 konden we ons klaar gaan maken voor de tweede duik. Coen voer ons prachtig voor de ankerlijn van de Red Rover en met een vrolijk sprongetje lagen we weer te water.

Ik dit keer met een lampje, met veel dank aan Bjorn. Dit keer nog meer zicht, nog meer te zien en maar zo weinig lucht….

Na een kort toertje besloten we op het wrak rechtsom door te gaan en na her en der wat priegelen en poken vond ik de wc. De bodem mooi bezaaid met tegeltjes, ooit wit, nu mooi gemarmerd door de metalen in de buurt. Na een korte poging om de pot van z’n plek te rukken werd er aan mijn vin getrokken. Richard had iets ontdekt en gebaarde dat ik maar eens mee moest komen kijken. Aangekomen bij het object bleek er een mooi patrijspoortje gescoord te kunnen worden. Jammer voor ons zat het patrijspoortje nog vast in een lap van 3 vierkante meter staal, net teveel om comfortabel mee te nemen. Die staat dus op het verlanglijstje voor de volgende keer dat we in de buurt zijn.

Ik zwom terug en ging vrolijk verder met m’n eigen projectje of er werd alweer druk geseind, ook Richard had de wc pot gevonden en geknuffeld. Na een kort blik op de pols bleek de tijd en de lucht niet te hebben stilgestaan en werd de opstijging gestart.

Weer aan boord met een grijns van oor tot oor duurde het maar even of ook Jeroen was boven. Snel omkleden en tijd voor het eerste biertje! Heerlijk!

Nadat de Red Rover losgegooid was hebben we Bjorn opgepikt en zijn we onderweg gegaan naar de haven. De wind begon wat aan te trekken en de golven werden iets groter en het zog leek op dat van een dronken schipper, continu golven dwars van achter dan word je wel lekker weggezet.

Eenmaal in de haven de boel gelost en schoongemaakt. Tijd voor tot ziens en de volgende keer! In de auto de dag nog eens de revue laten passeren, ondanks een defecte lamp toch een fantastische dag gehad! Uitstekende sfeer, leuke mensen, veel humor en een stralend mooi weertje. Aan boord ontbreekt het je aan niets en de adviezen zijn gratis!

Snel maar weer een keertje mee, we duimen voor dit soort weer!

Han Verhallen (DTH)

 

Zaterdag 6 juli 2013 Om 03.40 de wekker gezet, want de kentering viel vroeg. Een van de duikers (Martijn Felder)moest uit Wageningen komen, dus die was al op vrijdag naar Zaandam gekomen. Om 04.15uur in de auto en naar Den Helder. Bjorn Sloos, Richard Kooistra en Martijn Klijnstra kwamen gelijk met ons aan. Spullen ingeladen en op naar de sluis. Die stond al open dus we waren zo buiten in het zoute water. Via het Molengat naar zee, daar hadden we nog een stukje te gaan, motor op 3000 toeren, 17 knopen op de gps en dan schiet het al weer aardig op.

Bij het wrak aangekomen even met de sonar er overheen om daarna het anker erin te gooien. We bleven keurig liggen, dus het anker lag goed in het wrak. Aan de oppervlakte kon je de ankerlijn tot wel 10 meter onderwater zien, glashelder water.

Iedereen had er zin in, en om 07.20 uur gaf ik het sein te water. Martijn Felder en Bjorn Soos doken met elkaar omdat dit Martijn zijn eerste wrakduik was. En ik moet eerlijk zeggen, ik heb al veel mensen mee gehad die voor de eerste wrakduik gingen maar Martijn was zeer relaxt.

Nadat iedereen overboord was ben ik even koffie gaan zetten en de boel een beetje opgeruimd, na een 35 minuten kwam de eerste alweer omhoog, Martijn had een 12 ltr en dan op 24 meter gaat het hard.

Maar zeer voldaan kwam hij weer aan boord met een lach van oor tot oor. Hij kon alleen nog maar zeggen, schitterend,schitterend, etc etc. Nadat alle duikers weer aan boord waren en de verhalen wat minder werden probeerden we allemaal een dutje te doen. Ene Heer Sloos die had een hangmat meegenomen, op een bootje van 8 meter met een kuip van drie meter en nog een paar duikers die af en toe hun voeten willen verzetten wordt dit een krappe bedoening, dat werd wel even duidelijk gemaakt door sommige aanwezigen, Heer Sloos lag hierna niet zo rustig meer. We moesten natuurlijk een beetje om ons heen blijven kijken zo tegen de diepwater route aan, voor je het weet komt er een containerschip van 360 meter dicht in de buurt.

De tweede duik zouden we op een ander wrak maken, dus 1,5 uur voor de kentering die kant op. Bij het wrak aangekomen vond ik hem niet zo opsteken uit de bodem, sonar aan en nog een paar keer er overheen, maar ik bleef bij mijn standpunt en maakte bekend dat we naar een ander wrak gingen, we gaan naar de E47. E47 is een Engelse onderzeeër uit de 1eWW, daar hebben we vorig jaar een kranslegging gehad.

Ook hier was het water kraakhelder, nog een halfuurtje en dan konden de duikers naar beneden, de stroming ging er niet helemaal uit, dus de duikers moesten een klein beetje werken om beneden te komen. Ook hier werd een mooie duik gemaakt, nog meer zicht dan de ochtendduik met hoogwater.

Nadat alles weer aan boord was voeren we terug naar Den Helder. Om 17.00 uur meerden we af in de haven. Dit was een dag uit het boekje.

Coen van de Mac.O

De Victory is een kotter die in 2001 vermist werd tijdens een noordwester storm. Na een maand werd een van de vier opvarenden gevonden bij Huisduinen, toen wist men eigenlijk wel met zekerheid dat het schip gezonken was. Maar waar? Het duurde meer dan een jaar voor een schip van Rijkswaterstaat tijdens een bodemonderzoek een obstakel tegenkwam, wat later de Victory bleek te zijn. De marine heeft toen drie tot vier weken op het wrak gezocht naar de laatste drie slachtoffers, maar heeft niets kunnen vinden, waarna de nabestaanden d.m.v. een mis en een krans op het wrak afscheid genomen hebben van hun dierbaren.

scan_victorie

Ik heb de coördinaten gekregen van iemand en die klopten perfect. We waren zeer benieuwd want elke wrakduiker wil graag een nieuw wrak. Naar aanleiding van wat we op het wrak zagen, merkten we dat we de eerste duikers na de marine waren die op het wrak doken en dit gaf toch wel een gevoel van triomf. We hebben een paar lampjes en een reddingsboei met naam ervan af kunnen halen en met een zicht van drie tot vier meter was dit voor ons een prachtige duik op een compleet schip.

DSC01709_-_kopie

DSC01703_-_kopie

Dit had tot gevolg dat we hier natuurlijk veel vaker op gingen duiken. Na de derde keer werd het voor mij wel duidelijk dat de kans dat we hier menselijke resten op gingen vinden wel groot werd. Nu heb ik toevallig een kennis die regelrecht te maken heeft met de nabestaanden van de nog vermiste personen.

boeg1

Deze kennis heb ik op een avond na het duiken gebeld en hem verteld dat we op de Victory doken en dat de kans bestond dat we iets zouden kunnen vinden. Hoe zouden de nabestaanden hierop reageren? Hij zou dit met ze overleggen en mij daarover terugbellen.een dag later was het al zover: op 22 juni 2003 om 9 uur ’s morgens gingen Coen en ik naar beneden waar ik direct bij een gat (door de marine gemaakt) een lichaam tegen kwam! Coen, die vlak achter mij erbij kwam, kon ook direct bevestigen dat het om een van de drie vermiste personen moest gaan. Boven water hebben we direct de 6 andere duikers van onze vondst op de hoogte gebracht. Daarna hebben we het gemeld bij Rescue Den Helder via de marifoon. We kregen overigens direct een spreekverbod!! (van de politie) Daarna mochten we alleen nog maar de telefoon gebruiken. Na de hele dag heen en weer gebeld te hebben kwam uiteindelijk om 14.45 uur de politie te water bij ons, waarbij ze Coen en mij wilden horen. Ze moesten maar even wachten want om 3 uur zou het kentering zijn en wij wilden natuurlijk nog wel eerst even onze tweede duik maken, dit keer op de Madrid, wat ons overigens nog twee grote patrijspoorten opleverde. De politie haalde ons met een rubberboot op en we werden onthaald op een nagelnieuwe politieboot. Nadat er een rapport op was gemaakt, werden we getrakteerd op een plezierritje. Die boot gaat snoeihard over het water met een brandstofverbruik van 500 liter per uur! Al met al was dit toch wel een heel bewogen dag in onze duikcarrière, en we zouden er nog een heel nare nasmaak van over houden!

Ik werd gebeld door Coen met de mededeling dat twee marineofficieren van de duik - en bergingsploeg dinsdagavond met ons wilde praten bij Coen thuis. In de loop van diezelfde dinsdag kregen we te horen van de politie dat we alle spulletjes die we van de Victory mee hadden genomen in moesten leveren. Deden we dit niet dan zouden we een boete krijgen voor diefstal, als ik er nu nog aan denk word ik weer razend!

De jongens van de marine wilden van ons weten waar het lichaam lag en of wij nog tips voor hen hadden hoe het te bergen! Toen het lichaam geborgen was(inmiddels was het al woensdag!) en de spullen ingeleverd waren lazen we in de krant dat het lichaam door onbekende sportduikers was gevonden, en dit terwijl ons beloofd was dat ze melding zouden maken van Duikteam De Dolphijn. Toen was voor mij de maat vol en heb ik zelf de krant gebeld om ons verhaal te doen, wat jullie allemaal hebben kunnen lezen in het Noord Hollands Dagblad en Het Parool. Bij nader inzien zou het beter geweest zijn om de vondst helemaal niet te melden, maar ja, zo zitten wij niet in elkaar en de volgende keer zouden we het zo weer melden.(maar wel anders!) Intussen is door de marine nog wel een tweede lichaam geborgen uit het zelfde gat. Dit was voorlopig meteen de laatste duik op de Victory want de politie heeft(alleen) ons een duikverbod gegeven.

Hugo Raven.

Pinksteren,

Nadat het weekend naar Terschelling in het water was gevallen door het slechte en koude weer zijn we zondag maar naar buiten gegaan om te duiken. Het was rustig weer NO 3 alleen de temperatuur bleef steken op 12 graden. Peter haalde mij om 05.00 uur op en reden met zijn tweeën naar Den Helder, wij waren als eerste bij de haven, maar al gauw was Hugo en Bjorn daar ook.

Ik had de motor al gestart dus kwam al een beetje op temperatuur. Touwtjes konden los alles was aan boord, na de sluis richting het Molengat en bij de nieuwe betonning MG-D de verkeerscentrale geroepen dat we daar naar buiten gingen. We hadden een mooie lange rustige golf waardoor we goed door konden varen. Om 07.20 kwamen we bij het wrak aan even een keer er overheen varen om daarna stroomopwaarts het anker erop te gooien.

De mannen hadden alle tijd om zich om te kleden, maar hier en daar had men toch wat haast aangezien de talkpoeder voor de seals in de ronte vloog.

Om 07.50 gingen de duikers naar beneden, er stond nog een lichte stroming aan de oppervlakte maar dat kon prima.

Na een 15 minuten hoorde ik Hugo roepen, het zicht was zo slecht beneden dat hij het wel gezien had of eigenlijk niets had gezien, toen hij uit het water was kon ik wel zien dat hij op het wrak had gezeten want er stonden genoeg sporen van ijzer op. Na een kwartier kwam de hefballon ook omhoog, rustig haalde ik het touw binnen totdat de hefballon naast de boot lag, toen de mannen aan boord waren zetten we rustig koers naar een ander wrak om daar de nieuwe sonar uit te proberen. Kijken of we gelijkwaardige beelden zouden krijgen als met de Humminbird.

Dat het deze morgen weer vroeg uit het mandje was geweest kon je wel zien aan de gezichten van de mannen en andere gingen zelfs onder zeil.

Vlak bij dat andere wrak lag nog een boot, dat was Hans Eelman met de Phileas Fogg van Texel. Nadat wij wat aan het scannen waren geweest belde Hans mij of we even aan boord kwamen dan kon hij gelijk de nieuwe apparatuur even bekijken en dat deden wij. Na een rondje gevaren te hebben met Hans en even bijgepraat aan boord van Phileas Fogg stuurde Peter de boot weer naar de haven en hadden wij toch de eerste duik van het jaar te pakken.

 

Coen van de Mac.O

We konden al vroeg in het jaar naar zee, 10 april was het eerste weekend en op 17 april konden we alweer, meestal is Koninginnedag de eerste keer dat we naar buiten gaan. s’Morgens vroeg werd ik opgehaald door Peter.

Op naar Den Helder, normaal zijn we altijd met 50 minuten in Den Helder, maar nu was dat even anders, een en al mist, het zat zo dicht dat ik tegen Peter zei dat hij beter via Den Oever kon rijden i.p.v. Slootdorp. Na een uur en 5 minuten waren we bij de boot. Hugo kwam ook net aanrijden, met Bjorn Sloos in het kielzog. Als laatste arriveerde Hans Koemeester.

Ik had de Mac.O al gestart zodat die even kon warm draaien. We moesten op tijd weg want we hadden een aardig tripje voor de boeg. Dus snel de boot laden en op naar de sluis. Die had ik van te voren opgeroepen, dus stond al aan de binnenkant open.

Ook de sluismeester vond dat we er al vroeg bij waren. Na geschut te hebben stoomden we al om 05.00 uur naar de Moormanbrug, toen we die onder door waren, verkeerscentrale Den Helder opgeroepen. Er waren geen bijzonderheden, dus konden we al snel het toerental opvoeren.

Via Zuiderhaaks naar buiten.Het toerental stond op zo’n 3000 toeren dus met zo’n 17 knopen naar de route.

IMG_7387_-_kopie

Alles ging lekker zijn gangetje, AIS stond aan, kon alles goed in de gaten houden, kreeg wel een paar meldingen en zag die ook op de radar. Maar de radar vertelde ook wat anders.

Die stond natuurlijk aan, want de mist die we onderweg naar Den Helder hadden gehad zat ook op zee. Ik kreeg over stuurboord steeds een puntje te zien die onze kant op kwam, niet snel maar toch. En dan heb je toch als schipper de neiging om te gaan kijken wat daar zit. En wat bleek, daar was een kotter aan het vissen.

Na een uur te hebben gevaren begon de boot ineens te trillen, dus gelijk het gas eraf en in neutraal. Daarna gelijk een klap achteruit gegeven en daarna weer vooruit gevaren, maar het trillen bleef aanhouden. Er zat iets in de schroef.Hugo trok direct zijn duikpak aan en haalde er een stuk net uit.

Gelukkig gebeurde dit niet in de route, want waar wij over wilden steken kwamen er net een paar grote reuzen aan stomen. Bij de route goed op de AIS en radar gekeken, er zat nog een klein puntje over bakboord, die liep zo’n 10 mijl per uur. Ik wachtte tot het schip voorbij was en ging vlak achter zijn kont langs, zo met de radar bij is dat toch een mooi gedoe allemaal. Je kon nog net het kontje in de mist zien verdwijnen.

Hierna ging alles op rolletjes, je kon de fluit van het booreiland, wat dicht bij was horen maar we zagen niets.

Het zat echt dicht, maar er stond geen zuchtje wind waardoor het echt een luxe was om op zee te zijn.

IMG_7390_-_kopie

Het wrak waar we naartoe wilden moest zo’n beetje onder de boot zitten, maar op de dieptemeter en de sonar was niets te zien. Vreemd was de gedachtegang van allemaal. Ik zei tegen de mannen we pakken wel een ander, anders gaat jullie duiktijd eraan. Dus even gassen met de Mac.O en daar kwam het volgende wrak. Daar geankerd en wachten op de kentering, dat duurde niet lang dus na zo’n 20 minuten gingen de mannen te water.

IMG_7388_-_kopie

Diepte 38 meter, en kraakhelder. Het werd een kort duikje maar wel een om te onthouden.

IMG_7405_-_kopie

Daarna een duik op de Victory gepakt, daar was het zicht even minder als in de route. En ook de mist was nog niet weg.

IMG_7397_-_kopie

Bij de Victory heb je weer ontvangst met de mobiele telefoon, mijn vrouw belde hoe het ging. Ik kon haar vertellen dat we de hele dag in een kleine wereld zaten. Waarop zij ons vertelde dat het prachtig weer was in Zaandam.

Na de duik op de kotter stoomden we na een heerlijke dag weer terug naar Den Helder, toen wij het Marsdiep in voeren trok het helemaal open. In de sluis was het zo warm dat het ene T-shirt na het andere uitging. Na het schutten meerden we om 15.00 uur weer in de haven af.

Ook dit was weer een dag om bij te schrijven.

Coen.

Mac.O