Logboek

Noordzeevirus 5 de weergoden deel 2

 

Wat is het toch jammer dat je met het Noordzeevirus behept bent en de weer goden je niet gunstig gezind zijn. Nadat we vorige week van de Noordzee afgejaagd waren en gedwongen werden het wad op te zoeken wat op zich ook heel leuk is met de echt hele oude wrakken. Was dit weekend ook weer één om heel snel te vergeten. De hele week was het redelijk weer maar de voorspellingen van het weekend waren weer op te huilen. Zeker omdat ik nu vakantie heb en de Noordzee meer trok dan ooit. Dus uit frustratie samen met Han naar Ruinerwold geweest om een nachtduik te doen. Geen zout water geen stroming ook geen wrak, wel wat snoekjes en baarsjes en ook nog een Paling gezien. Dat dit het alternatief voor het zoute water moet zijn? Aan het einde van de duik ook nog een kleine modderkruiper gezien (zeer zeldzaam en beschermd), dat verzacht de pijn toch een klein beetje. En toch het virus schreeuwde en raasde in mijn hele lijf, net een opgewonden veer die op springen stond. 's avonds toch nog maar even met Coen contact gehad. De laatste keer waren er een paar onderdelen die toch een beetje aandacht moesten hebben. Ja de Noordzee is wreed op het materiaal, of het al gerepareerd was? Coen vertelde mij dat hij zondag ermee bezig zou gaan. Dus direct gevraagd of hij hulp nodig had, nou ik mocht wel komen als ik tijd had. Yess toch even in de buurt van het zoute water en de Mac O. Alleen heb ik op de zondagmorgen opleiding van Adora voor mijn 3* en instructeur. Gelukkig duiken die vrij vroeg en Joure lag op de route. Na de duik en een bakje koffie Coen gebeld met de vraag hoe het daar leek? Nou Alles werkt weer, alleen moet er nog een schroefje vervangen worden en daar heb ik een extra handje voor nodig. Daar wil ik jou niet voor laten rijden naar Den Helder. Een ieder normaal denkend mens geeft Coen gelijk want het is toch een dik uur rijden. Dus ik zei: ik kom er nu aan en ben naar Den Helder gereden. Daar aangekomen op mijn klompen ( ja ik kon het op mijn klompjes wel af). Gekeken waar het boutje vervangen moest worden het was inderdaad een rot hoekje, maar met z'n tweeën hadden we het zo opgelost. Dus nu ligt de Mac O er weer spik en span bij, klaar voor de grote avonturen.

 

Helaas geen spannend Noordzee verhaal, maar dat komt door de weergoden!

 

Hopelijk wordt ik dan ook weer uitgenodigd om mee te gaan.

Het blijft toch weer een feest om met de Northsea divers mee te gaan.

Groetjes Richard

10 augustus 2013

De weergoden hebben dit jaar niet het beste voor met ons wrakduikers!

Het was inmiddels alweer 3 weken geleden voor ik mijn laatste Noordzeeduik heb gedaan.

Het is wel frappant de hele week valt het met de wind en golven mee, maar elk weekend lopen de wind en golven op. Zo ook dit weekend, maar ook bij Coen begon het ook te kriebelen en de zaterdag leek het er om te gaan spannen. Dus werd er na drie weken toch besloten uit te varen. We waren slechts met drie man aan boord. Ernst, Coen en Richard. Na de sluis ging het gas erop en zaten we eindelijk weer op de Noordzee! De golven waren reeds hoger dan de voorspelde golfhoogte en de voorspellingen waren dat het alleen maar hoger zou worden. Dus werd er tijdens het varen overlegd of het wel verstandig was om door te varen, of om te draaien en een wrak op de Waddenzee te bekijken. Verstandige mannen die we zijn kozen we voor het Wad. Daar was het heel goed te doen en bijna geen golven. We waren hier ruim op tijd dus hadden we alle tijd om even met de sonar over het wrak heen te gaan. Het zag er goed uit en hadden een mooie uitslag op de sonar. Nadat we dit goed hadden bekeken gingen we door naar een andere punt op de kaart om hier ook nog even te kijken. Zodra het gas weer omlaag ging, ging de spanning die bij het sonaren hoort weer omhoog, maar helaas kregen we hier helemaal geen uitslag na hier een paar keer overheen te zijn gevaren was het tijd om weer terug te gaan naar onze duikstek. Nadat Coen ons weer het sein had gegeven ging het anker overboord en lagen we klaar voor de duik. Het zicht leek niet goed, maar we besloten hier toch te gaan duiken. Tijdens het afdalen was het al duidelijk het zicht was niet geweldig, het hield met een halve meter wel op en soms zelfs minder. Ik zat al op het wrak voor ik haar zag en kon nog een tijdje door zwemmen voor ik bij het anker was om mijn wrakkenlijn aan vast te zetten, ja het anker lag weer precies in het midden van het wrak.

Ondanks het slechte zicht was er hier en daar nog wel wat te herkennen van het mooie wrak.

Na een uurtje lekker te hebben gestruind was het tijd om weer naar boven te gaan. Boven aangekomen stond hier ook een kort venijnig golfje. Dit liet wel weer zien dat onze keus de juiste was geweest. Dat het weer toch in een uur zo kan veranderen. 

Dus aan boord werd het anker aan boord gehesen hierna was ook Ernst aan de beurt, je moet toch prioriteiten stellen. Nee Ernst hield het anker van de boot af tot de lier het anker hoog genoeg had gehesen. Nu was het gebeurt met het duiken en werd de veilige haven van Den Helder opgezocht. Helaas slechts één duik gemaakt, maar wel weer een echte wrakduik! Zo kan ik er hopelijk weer een weekje tegen. Hopelijk werken de weergoden het komende weekenden wel weer mee!

Tot de volgende wrakduik,

Richard. opstapper Mac.O

Dinsdag 23 juli 2013.

 

Dinsdagmorgen om 04.15 uit de koffer want we gingen weer een dagje duiken.

Leonard was even voor 05.00 uur bij mij, met een lekkere snelheid naar Den Helder waar we om 05.50 aan kwamen.  Gelijk de boot geladen en motor gestart, Ernst was ook op tijd, dus de touwen konden los. Sluis opgeroepen en die stond al snel open. In de sluis koffie ingeschonken en daar hebben we altijd even tijd om te kijken waar we naar toe gaan. We besloten om naar een bekend wrakje te gaan, even kijken of er al wat zand weg gespoeld was zodat we nog meer van het wrak konden bekijken. Het was prachtig weer en er stond een heel klein golfje, dus dat was genieten.

Om 07.30 uur stond ik me al in te smeren met factor 50. Met een uurtje varen kwamen we bij het wrak aan, eerst de sonar maar aan om te kijken hoe het er bij lag. Nou dat viel een beetje tegen, het zand was er nog steeds. Toch maar ankeren, Ernst en Leonard pakten het anker en de ketting en wachtte op het sein van mij. Na voor de tweede keer op het wrak aan te varen kreeg ik het puntje op de dieptemeter waar ik het anker wilde hebben. Yoh, brulde ik en het anker verdween in de diepte, motor in zijn achteruit en de lijn naar voren, zet hem maar lang zij ik tegen de mannen dan blijft hij goed liggen. De stroming was er al aardig uit, dus gaf ik een seintje dat ze wel naar beneden konden. Leonard ging als eerste naar het wrak, die had tenslotte meer flesinhoud dan Ernst.

Ernst ging 10 minuten later. Na een 50 minuten kwam Ernst weer naar boven en bevestigde wat we op de sonar hadden gezien, nog steeds veel zand op het wrak. 10 minuten later kwam ook de hefballon met het anker omhoog. Dus konden we rustig de lijn in gaan halen. Toen de ballon naast de boot lag kwam Leonard ook weer in beeld, wel nog steeds onderwater. Nadat alles weer vastgezet was en opgeruimd gingen we wat puntjes bekijken die we van de winter hadden opgezocht. Toen we wat meer het zuiden in gingen kwamen we in de buurt van de Lamlash die op de Madrid lag.

Hier was Bjorn ook aan boord, die was een weekje mee met de club van OVH. Nu was er in de loop van de ochtend al telefonisch contact geweest met Bjorn dus we wisten dat zij daar lagen, en daarnaast had ik ze gevolgd via Marinetraffic. Bjorn had medegedeeld dat er al een touwtje aan de achterkant van de Lamlash zat waar wij aan vast konden maken. Maar omdat wij nog aan het sonarren  waren, werd Bjorn toch een beetje zenuwachtig, want op een gegeven moment werd ik opgeroepen op de marifoon. Ze hadden gebakken vis of we even kwamen eten, nu dat was dat niet tegen dovenmansoren, het gas ging erop en met 5 minuten lagen we achter de Lamlash. Toen de vis op was en we alles hadden bekeken gingen we weer aan boord van de Mac.O, we moesten 8 mijl naar het westen, daar ligt een wrak op 25 meter diepte, tenminste volgens de kaart, maar daar lag helemaal niets. Toch maar een ander wrak pakken. We moesten nu 5 mijl naar het noordoosten. Ook daar het anker weer overboord en net als de ochtendduik hier ook weer prima gedoken. Hier heb ik nog even wat slaap ingehaald, heerlijk zo een beetje schommelen en de oogjes gesloten.

Op de terugweg onder het genot van een snack en een biertje weer retour naar Den Helder waar we na het tanken om 17.30 uur afmeerden in de haven.

Wat een heerlijke dag was dit weer.

Coen van de Mac.O

 

 

10 augustus 2013.

Ondanks dat er wind was voorspeld maar met een redelijke golfhoogte besloten we om toch te gaan. We hoefden niet vroeg weg want de kentering viel om 10.30 uur. Dus om 08.30 uur afgesproken in de haven. Richard was er al om 08.00 uur en Ernst kwam er vlak achteraan. Ik had ondertussen de nodige spullen geïnstalleerd, dus we konden los. Er stond al een stevig briesje in het Marsdiep maar het water was vrij rustig, alleen bij aankomst in het Molengat  had de stroming het water wat verwilderd. Toen we bij de Molengat Echo over bakboord draaiden en een stukje over een zandbank moesten werden de golven toch wel wat hoog. Maar het was nog te doen. Na de zandbank hield het niet over en na overleg toch maar besloten om het Wad op te gaan achter Texel. Dit ook, omdat de verkeerscentrale Den Helder, windje 5 doorgaf uit het Noordwesten, dus het werd er niet beter op, het kon alleen nog maar beroerder worden. Hierna met de golven op het kontje weer over de zandbank, aan de centrale gemeld dat wij richting de Kop van de Stier gingen. We hadden nu tijd over, omdat de kentering op het Wad een uur later viel dan buiten. Dus eerst maar even sonarren om te kijken hoe bepaalde puntjes er nu bij lagen, na een uurtje gescand te hebben gingen we richting het wrak. Daar even rond het wrak om tegen de stroom in te varen en op het goede moment de dreg in het wrak te gooien.

Toen we op het wrak lagen konden de mannen na een kwartiertje al te water, er stond nog een klein beetje stroom maar dat kwam ook door de wind die dezelfde kant op stond. Het water had geen beste kleur dus het zou wel tegenvallen daar beneden. Om 11.30 uur gingen de mannen naar beneden, ze waren al heel snel uit het zicht. Dat beloofde niet veel goeds.

Het windje begon al wat sterker te worden en na een halfuur begon de stroom ook te draaien waardoor wind en stroom tegen elkaar in begon te staan. Dat resulteerde er in dat ik regelmatig de iets moest vastpakken om niet om te vallen. Ik kon nog wel wat bellen aan de oppervlakte zien waar de mannen zaten, even later kwamen er wat bellen dichterbij en kwam Richard als eerste omhoog, de boot ging al aardig heen en weer en hij keek al wat vreemd hoe snel het weer was veranderd. Even later kwam ook de hefballon boven, Richard was inmiddels aan boord zodat die kon helpen om de rotzooi binnen te halen.

Nadat alles was vastgezet konden we aan de terugreis beginnen. We kregen de golven recht van voren en de golven waren zeer kort, dus alles was raak, het water kwam overal dus al gauw moest de deur dicht. Regelmatig moest het gas eraf omdat er dan een brekertje aankwam, het water kwam af en toe dik over het voordek. Ook de ruitenwissers hielden het raam niet vrij van water, ook dit belemmerde het zicht. Maar Den Helder was niet ver meer dus liepen we redelijk op tijd de haven binnen. Via Zeedoksluis naar binnen en op Willemsoord getankt.

Het was weer een mooie dag met mooie mensen.

Coen, van de Mac.O

 

21 juli 2013.

In verband met het tij zouden we vandaag maar één duik maken. Zaterdag waren we al wat later thuis, dus als we zondag weer twee duiken wilden maken moesten we midden in de nacht alweer naar Den Helder. Vandaag zouden Mark Verbeek en Robert Jan Wertien van Buma Duiksport , John Erkamp en Bjorn Kramer van Duikcentrum Den Helder aan boord van de Red Rover stappen begeleid door onze Leonard met Kappie Hugo aan het roer. Aan boord van de Mac.O was het minder druk, daar waren Ernst Jongejan, Rene v/d Berg, Hans Koemeester en Kappie Coen. Het weer was beter dan zaterdag, minder wind en het zonnetje scheen. Iedereen had er weer zin in, Mark was al aan het feestvieren op de Red Rover.

Toen alles aan boord was werden de touwtjes los gegooid en gingen we naar de sluis.

Het was weer te zien dat het zonnetje scheen en dat we wat later bij de sluis waren, er zijn altijd van die figuren die denken dat ze alleen op het water zijn. Na de sluis richting Moormanbrug, ik voer twee bootjes voorbij die ook die kant op gingen, maar bij de brug aangekomen kwam er een van links die zeker haast had en als eerste onder de brug door wilde en tot mijn verbazing kwam er een malloot die aan de andere kant bij het vaste gedeelte er makkelijk onderdoor kan opeens dwars voor mij om ook als eerste onder de brug door te kunnen. Wat heb je toch een ezels op het water., die hebben totaal geen idee waar ze mee bezig zijn. Eenmaal de bocht om heb je geen last meer van die ezels en kunnen we naar zee.

We zouden allebei een ander wrak pakken zodat het beneden niet zo druk was. We voeren over Zuiderhaaks naar buiten, daar heb je altijd zo’n drie meter onder de kiel, ook dit keer, maar halverwege vloog de diepte naar 1,8 meter  om daarna weer naar drie meter te gaan, dit was even schrikken. Zo maar ineens een hoge zandduin. Maar we raakten geen bodem ondanks de golven die er nog stonden, ook de Red Rover die achter de Mac.O voer kon gewoon doorgaan. Na Zuiderhaaks konden we een noordelijke koers varen. Wij met de Mac.O pakten een wrak iets eerder (de ss Newham) de Red Rover ging een 500 meter verder bij het volgende wrak (ss Ninian Paton) liggen.

Ik zag al gauw dat de stroom eruit was, dus gaf ik het sein omkleden en te water, toen de eerste al naar beneden ging belde Hugo dat zij zich om gingen kleden, ik zij dat de eerste al beneden was en dat de tweede klaar stond.

Dat is snel was het antwoord. Het zicht was redelijk aan de oppervlakte dus ik had goede hoop dat er een mooie duik kon worden gemaakt.Na een klein uurtje kwam de eerste alweer naar boven, hij had heerlijk gedoken. Ook de ander twee hadden een mooie duik gemaakt. Toen alles weer aan boord was koersten we naar de Red Rover want ik had via Facebook aan Mark beloofd dat ik een biertje zou brengen. Toen we zo’n 5 meter van de Red Rover af lagen stond Mark al achterop om het bier in ontvangst te nemen, met een goed gemikte gooi gingen er twee blikjes naar de Red Rover, eenmaal in Mark zijn handen had het blikje geen tijd om bij te komen, het werd direct opengereten en met het schuim op zijn neus werd het geconsumeerd. Hij gooide het andere blikje naar Robert en die spuugde er ook niet in. Nadat alles ook bij de Red Rover aan boord was gingen we via het Westgat weer terug naar Den Helder.

In de haven de boten nog even afgespoeld en een biertje gedronken, dit was weer een prachtige dag.

 

Coen van de Mac.O