Logboek

Met dank aan ……..

Zaterdagochtend 6 juli heel vroeg werd ik door Richard Kooistra opgehaald. Vandaag zouden we weer gaan wrakduiken met de Mac O. Door het klote weer van afgelopen tijd was dit slechts de 2de keer dat we uit mochten varen. Het beloofde een mooie dag te gaan worden. Een goede voorweek gehad, bijna geen wind en dus een kabbelend zeetje. De heenreis heb ik weer niet mee gemaakt, al bij het verlaten van de straat was ik weer hopeloos verloren en lag te slapen, werd in Den Helder weer wakker, vlak voor de haven. Spulletjes uit de auto en de boot volladen met duik apparatuur en duikspullen. Ook Martijn Klijnstra van Duikteam Heerenveen was naar Den Helder afgereisd om vandaag mee te duiken. Tevens zou vandaag Martijn Felder zijn Noordzee vuurdoop krijgen. Voor Martijn F was het vandaag namelijk de eerste keer dat hij op de Noordzee ging duiken. Nadat alle spullen waren ingeladen werd er koers gezet richting sluis. Nadat de sluisdeuren werden geopend lag de zee voor ons en koersten we af op de Fortuna. Hier hadden we al eerder op gedoken dit jaar, maar met een zicht van 40 centimeter hadden we vandaag de herkansing. Hoe zou het zicht zijn en hoe zou het wrak erbij liggen.

Vandaag was toch weer even anders als anders. We hadden een nieuweling mee en werden de stappen tot het duiken allemaal weer benoemd. Nadat onze kapitein het wrak had gelokaliseerd werd de ideale vaarlijn tot het wrak bepaald, op het juiste moment het anker gooien en jazeker, we hadden prijs. Bovenop het wrak, lekker Coen. Altijd vertrouwd.

Nadat we de spulletjes hadden aangetrokken was de eer aan Richard om als eerste in het water te plonzen samen met Martijn K. Richard zou de ballon vastmaken,  een extra persluchtfles en uiteraard het gereedschap. Hierna was het de beurt aan Martijn F en mij om ook het zoute water tot ons te nemen. Al bij het opbouwen van de set van Martijn F zag dat hij erg rustig en geconcentreerd bezig was, en ook de afdaling zag ik dat hij rust en er vertrouwen in had. Voor mij dan ook wel weer een geruststelling. Het duiken ging uitermate goed. De wrakkenreel werd afgerold en deed zijn werk. Het zicht was uitstekend en al met al werd het een prachtige duik. De ketels zijn we rond gezwommen en we hebben de voorkant bedoken. Hierna gaf mijn buddy aan dat hij op 120 bar zat en hebben we ons door de reel weer naar de ankerketting laten brengen. Martijn F is toen samen met de andere 2 duikers omhoog gegaan en ik mocht nog even op diepte blijven.

Sinds vorig jaar ben ik overgestapt naar Nitrox en dat bevalt mij uitstekend. Effectieve duiktijd verlenging. Ik heb de achterkant nog gezien en hierna ben ik voorzichtig naar de ankerlijn toe gegaan.

Nadat alles goed gepositioneerd was (flessen en gereedschap) heb ik lucht in de ballon gedaan en deze ging naar de oppervlakte. Via de lijntje van de reel welke aan het anker was verbonden ben ik op mijn gemak naar de oppervlakte gegaan en konden we deze duik weer afvinken als geslaagd.

En dan is het tijd voor ontspanning.

Coen dook de kajuit in, evenals Martijn F. Beide in diepe slaap. Richard en Martijn op de voorkant op wacht, we lagen namelijk op de stroom parallel aan de vaarroute. En Sloos lag in zijn hangmat op het achterdek. Erg vervelend. Heerlijk luieren en dutten op je vrije dag. Prachtig mooi, hier doen we het voor. Na een tijdje weer wakker geworden en even gekeken naar richard die nog steeds trouw op wacht zat. Toch nog even de motor gestart om een groot bevoorradingsschip iets meer ruimte te geven bij het passeren.Hierna werd een soepje klaargemaakt en maakten we ons weer klaar voor de volgende duik. Deze keer was de E47 aan de beurt. Een Engelse onderzeeër welke op de gronden van Texel zijn definitieve bestemming kreeg. Een leuk wrak welke een beetje te penetreren was. Martijn F genoot ook weer van deze duik en met weer goed zicht kan hij terug kijken op 2 hele mooie duiken. Dat maken we wel eens anders mee.

Ook deze keer mocht ik losmaken van het wrak, blijft leuk werk.

Aan boord gekomen hebben we de spulletjes afgedaan en opgeruimd. De motor werd gestart en de Mac O voer ons weer richting Den Helder. Onderweg uiteraard nog een biertje gedronken.

 Het was een top dag.  Jongens bedankt.

Björn Sloos

Afgelopen week kreeg ik van mijn vriendin een dagje duiken op de Noordzee met Northseadivers cadeau. Ik had niet lang daarvoor mijn 60ste duik gelogd en mocht nu mee met Coen, Bjorn, Richard en Martijn om op twee wrakken voor de noordwest kust van Texel te gaan duiken.

De kentering was vroeg op de 6e van juli en dat betekende dat we op tijd in de haven van Den Helder moesten staan, 05:20 om precies te zijn. Omdat ik uit Wageningen moest komen stelde Coen voor om bij hem te overnachten. Zo gezegd zo gedaan en na een warm welkom en een avond vol mooie verhalen over duiken en reizen, gingen we de volgende ochtend op pad naar de haven van Den Helder. Het was helder weer en er stond maar een klein beetje wind. In de haven kwamen we al snel de andere duikers tegen en na het inladen van de boot van Coen, de Mac.O, zetten we rond 05:30 koers richting het Molengat.

Onze eerste duik was gepland op de Fortuna. Een schip uit WWII dat vlak langs de doorvaart ten noordwesten van Texel lag op ongeveer 24 meter diepte.  Rond 07:15 kwamen we aan op de plaats van bestemming. Via de sonar kon je heel mooi zien dat we over het wrak heenvoeren. Het anker werd uitgegooid en we hadden vervolgens nog even rustig de tijd om ons om te kleden en onze set klaar te maken. Ondertussen hielden we in de gaten wanneer de stroming rustiger werd. Vanaf de oppervlakte zagen de duikomstandigheden er goed uit: rustige deining, helder en donker water en hier en daar een klein plukje drijvende kelp. Coen legde mij uit hoe ik gebruik moest maken van de ankerlijn om naar beneden te komen en Bjorn vertelde mij wat een wrakrail was en hoe ik van dat stukje “goed gereedschap” gebruik kon maken.

Rond 08:00 uur, een kwartiertje nadat Richard en Martijn ons voor waren gegaan, ging ik vol verwachting achter de boot te water en volgde het ankertouw richting de bodem, spannend maar ook genieten zo’n eerste afdaling. Bjorn kwam achter mij aan. Er stond nog wat stroming en met behulp van mijn handen en goed ontluchten kon ik me rustig richting de bodem trekken. Hier en daar kwam ik een kwal tegen die zich door de stroming mee liet drijven en rond een meter of 18 begonnen de eerste contouren van het schip zich af te tekenen tegen de bodem. Het anker was door Coen perfect in het midden van het wrak geplaatst en nadat we onze rails aan het anker hadden bevestigd waren Bjorn en ik klaar om de Fortuna te gaan verkennen.

Het zicht beneden was +/-  10 meter en de temperatuur was rond de 14 garden Celsius.  Boffen dus voor een allereerste duik op de Noordzee. Al vrij snel kwamen we de nog rechtopstaande stoomketens van het schip tegen, vrijwel volledig begroeid met witte en oranje zeeanjelieren. Nadat we de stoomketels passeerden zetten we koers over de ribben van het schip richting het achtersteven. Onderweg kwamen we vele Noordzee krabben en een paar heremietkreeften tegen. Ook schuilde er een groepje steenbolken onder een brok overhangend metaal en lag een dikke kabeljauw te schuilen in een holte in de buurt van het achtersteven. Een prachtige wereld op 24 meter onder de zeespiegel en omdat het zo helder was hadden we niet eens onze lampen nodig om alles te bekijken. Na zo’n 25 minuten gedoken te hebben op het wrak was ik met mijn 12 liter fles op de helft van mijn luchtvoorraad en begaven we ons terug naar het anker. Daarvoor hoefden we alleen onze ankerlijn terug te volgen en weer op te winden. Na een rustige opstijging via de ankerlijn en een veiligheidsstop op 5 meter kwam ik weer boven waar Coen klaarstond om mij te helpen weer op de boot te komen.

Eenmaal boven was het snel de set af, het natpak uit en warme kleren aan. Vervolgens gingen de 6 uur wachttijd in. Iedereen zocht een comfortabele plek op de Mac. O, at wat en sukkelde weg. Na een tijdje rond te hebben gedobberd kwamen er wat bruinvissen langs, stak een zeehond nieuwsgierig zijn kop boven water en werden er ondertussen verhalen en grappen verteld. Coen kreeg het nog voorelkaar om een goed hete ragoutsoep te bereiden en al met al waren de 6 uren ronddobberen een gezellige bedoening.

Rond 13:00 uur was het zover en zetten we koers richting het wrak van de E-47, een Engelse onderzeeër uit WWI. De hele procedure begon weer van voor af aan en ook dit keer lag het anker prima op het midden van het wrak. Er stond wat meer stroming en het koste me iets meer moeite om beneden te komen, maar eenmaal op de bodem viel de stroming heel erg mee en was het zicht weer top. Ook dit wrak was volledig begroeid maar je kon de contouren van de onderzeeër prima herkennen. Bjorn liet mij een paar herkenbare onderdelen van het schip zien en ondertussen kwamen we weer het nodige aantal Noordzee krabben tegen, waaronder een paar hele grote. Na zo’n 20 minuten gedoken te hebben op het wrak keerden we terug naar het anker en werd de opstijging langs de ankerlijn weer ingezet.

PRACHTIG wat een mooie manier van duiken is dit. Coen, Bjorn, Richard en Martijn, hartstikke bedankt voor jullie geweldige gastvrijheid en de spannende, gezellige en ontzettend leuke dag op de Noordzee. Ik ben helemaal enthousiast geworden over deze manier van duiken.

Groeten,

Martijn

Zaterdag 6 juli 2013 Om 03.40 de wekker gezet, want de kentering viel vroeg. Een van de duikers (Martijn Felder)moest uit Wageningen komen, dus die was al op vrijdag naar Zaandam gekomen. Om 04.15uur in de auto en naar Den Helder. Bjorn Sloos, Richard Kooistra en Martijn Klijnstra kwamen gelijk met ons aan. Spullen ingeladen en op naar de sluis. Die stond al open dus we waren zo buiten in het zoute water. Via het Molengat naar zee, daar hadden we nog een stukje te gaan, motor op 3000 toeren, 17 knopen op de gps en dan schiet het al weer aardig op.

Bij het wrak aangekomen even met de sonar er overheen om daarna het anker erin te gooien. We bleven keurig liggen, dus het anker lag goed in het wrak. Aan de oppervlakte kon je de ankerlijn tot wel 10 meter onderwater zien, glashelder water.

Iedereen had er zin in, en om 07.20 uur gaf ik het sein te water. Martijn Felder en Bjorn Soos doken met elkaar omdat dit Martijn zijn eerste wrakduik was. En ik moet eerlijk zeggen, ik heb al veel mensen mee gehad die voor de eerste wrakduik gingen maar Martijn was zeer relaxt.

Nadat iedereen overboord was ben ik even koffie gaan zetten en de boel een beetje opgeruimd, na een 35 minuten kwam de eerste alweer omhoog, Martijn had een 12 ltr en dan op 24 meter gaat het hard.

Maar zeer voldaan kwam hij weer aan boord met een lach van oor tot oor. Hij kon alleen nog maar zeggen, schitterend,schitterend, etc etc. Nadat alle duikers weer aan boord waren en de verhalen wat minder werden probeerden we allemaal een dutje te doen. Ene Heer Sloos die had een hangmat meegenomen, op een bootje van 8 meter met een kuip van drie meter en nog een paar duikers die af en toe hun voeten willen verzetten wordt dit een krappe bedoening, dat werd wel even duidelijk gemaakt door sommige aanwezigen, Heer Sloos lag hierna niet zo rustig meer. We moesten natuurlijk een beetje om ons heen blijven kijken zo tegen de diepwater route aan, voor je het weet komt er een containerschip van 360 meter dicht in de buurt.

De tweede duik zouden we op een ander wrak maken, dus 1,5 uur voor de kentering die kant op. Bij het wrak aangekomen vond ik hem niet zo opsteken uit de bodem, sonar aan en nog een paar keer er overheen, maar ik bleef bij mijn standpunt en maakte bekend dat we naar een ander wrak gingen, we gaan naar de E47. E47 is een Engelse onderzeeër uit de 1eWW, daar hebben we vorig jaar een kranslegging gehad.

Ook hier was het water kraakhelder, nog een halfuurtje en dan konden de duikers naar beneden, de stroming ging er niet helemaal uit, dus de duikers moesten een klein beetje werken om beneden te komen. Ook hier werd een mooie duik gemaakt, nog meer zicht dan de ochtendduik met hoogwater.

Nadat alles weer aan boord was voeren we terug naar Den Helder. Om 17.00 uur meerden we af in de haven. Dit was een dag uit het boekje.

Coen van de Mac.O

Eindelijk!!

Zondag 7 juli was het dan eindelijk weer eens mogelijk om op te stappen bij de Mac O. Na een mislukte poging rond Pinksteren waren de weergoden ons goed gezind. Om vier uur, midden in de nacht ging de wekker. Met frisse tegenzin opgestaan, koffie gezet en broodjes klaargemaakt. Alle spullen lagen al klaar in de gang, en om half vijf verscheen Richard. Alles ingeladen en op naar Den Helder! Onderweg begon het steeds lichter te worden, de eerste foto kon dan ook al voor 5 uur op facebook geplaatst worden.

Aangekomen in Den Helder konden we meteen beginnen met uitladen en inschepen. Met een serie dubbel 12’s en dubbel 7’s en de nodige uitrusting en gereedschapsets.

Alles aan boord, trossen los. Na het passeren van de sluis een plan gemaakt, vanwege het tij en onze timing zou de Red Rover de Maasburg pakken, dit werd de Madrid. Wij zouden iets verder en de Victory gaan beduiken.

De zee was mooi vlak en de stemming werd na de koffie alsmaar beter. Aangekomen boven het wrak was het anker snel overboord en konden we ons klaar maken voor de duik. Ik zou de hefballon voor de dreg mee naar beneden nemen, Jeroen zou het gereedschap langs de lijn duwen en Bjorn vormde de achterhoede.

Aangekomen op 24 meter na een worsteling tegen de stroom in met een vrij grote wapperende hefballon de boel vastgeknoopt. Op diepte was het mede dankzij een stel zandhoppers wat donker. Tijd voor een lichtje, alles wat er gebeurde, geen licht, Kut, lamp stuk! Onder water de boel stijf gevloekt en na een kort overleg met Bjorn besloten de terugweg te aanvaarden. Boven was alle stoom afgeblazen en ben ik weer aan boord geklommen. Een kleine 40 minuten later gevolgd door Jeroen en Bjorn, die een leuke duik hadden…

Na het uitwisselen van ervaringen en evalueren van de verschillende vaardigheden en technieken en een aantal tips voeren we richting een onbekende coaster.

 

De reis was bijzonder ontspannen, zo ontspannen dat er zelfs een hangmat aan dek verscheen. Bjorn beleefde enkele rustige momenten in de hangmat, maar toen werd het iedereen toch te gek, een persoon languit luierend en 4 man daarom heen staand of hangend was toch niet ideaal. Na de nodige opmerkingen, schimpscheuten en ander verbaal geweld werd de hangmat opgerold en weggeborgen.

Rond half 3 konden we ons klaar gaan maken voor de tweede duik. Coen voer ons prachtig voor de ankerlijn van de Red Rover en met een vrolijk sprongetje lagen we weer te water.

Ik dit keer met een lampje, met veel dank aan Bjorn. Dit keer nog meer zicht, nog meer te zien en maar zo weinig lucht….

Na een kort toertje besloten we op het wrak rechtsom door te gaan en na her en der wat priegelen en poken vond ik de wc. De bodem mooi bezaaid met tegeltjes, ooit wit, nu mooi gemarmerd door de metalen in de buurt. Na een korte poging om de pot van z’n plek te rukken werd er aan mijn vin getrokken. Richard had iets ontdekt en gebaarde dat ik maar eens mee moest komen kijken. Aangekomen bij het object bleek er een mooi patrijspoortje gescoord te kunnen worden. Jammer voor ons zat het patrijspoortje nog vast in een lap van 3 vierkante meter staal, net teveel om comfortabel mee te nemen. Die staat dus op het verlanglijstje voor de volgende keer dat we in de buurt zijn.

Ik zwom terug en ging vrolijk verder met m’n eigen projectje of er werd alweer druk geseind, ook Richard had de wc pot gevonden en geknuffeld. Na een kort blik op de pols bleek de tijd en de lucht niet te hebben stilgestaan en werd de opstijging gestart.

Weer aan boord met een grijns van oor tot oor duurde het maar even of ook Jeroen was boven. Snel omkleden en tijd voor het eerste biertje! Heerlijk!

Nadat de Red Rover losgegooid was hebben we Bjorn opgepikt en zijn we onderweg gegaan naar de haven. De wind begon wat aan te trekken en de golven werden iets groter en het zog leek op dat van een dronken schipper, continu golven dwars van achter dan word je wel lekker weggezet.

Eenmaal in de haven de boel gelost en schoongemaakt. Tijd voor tot ziens en de volgende keer! In de auto de dag nog eens de revue laten passeren, ondanks een defecte lamp toch een fantastische dag gehad! Uitstekende sfeer, leuke mensen, veel humor en een stralend mooi weertje. Aan boord ontbreekt het je aan niets en de adviezen zijn gratis!

Snel maar weer een keertje mee, we duimen voor dit soort weer!

Han Verhallen (DTH)

 

Pinksteren,

Nadat het weekend naar Terschelling in het water was gevallen door het slechte en koude weer zijn we zondag maar naar buiten gegaan om te duiken. Het was rustig weer NO 3 alleen de temperatuur bleef steken op 12 graden. Peter haalde mij om 05.00 uur op en reden met zijn tweeën naar Den Helder, wij waren als eerste bij de haven, maar al gauw was Hugo en Bjorn daar ook.

Ik had de motor al gestart dus kwam al een beetje op temperatuur. Touwtjes konden los alles was aan boord, na de sluis richting het Molengat en bij de nieuwe betonning MG-D de verkeerscentrale geroepen dat we daar naar buiten gingen. We hadden een mooie lange rustige golf waardoor we goed door konden varen. Om 07.20 kwamen we bij het wrak aan even een keer er overheen varen om daarna stroomopwaarts het anker erop te gooien.

De mannen hadden alle tijd om zich om te kleden, maar hier en daar had men toch wat haast aangezien de talkpoeder voor de seals in de ronte vloog.

Om 07.50 gingen de duikers naar beneden, er stond nog een lichte stroming aan de oppervlakte maar dat kon prima.

Na een 15 minuten hoorde ik Hugo roepen, het zicht was zo slecht beneden dat hij het wel gezien had of eigenlijk niets had gezien, toen hij uit het water was kon ik wel zien dat hij op het wrak had gezeten want er stonden genoeg sporen van ijzer op. Na een kwartier kwam de hefballon ook omhoog, rustig haalde ik het touw binnen totdat de hefballon naast de boot lag, toen de mannen aan boord waren zetten we rustig koers naar een ander wrak om daar de nieuwe sonar uit te proberen. Kijken of we gelijkwaardige beelden zouden krijgen als met de Humminbird.

Dat het deze morgen weer vroeg uit het mandje was geweest kon je wel zien aan de gezichten van de mannen en andere gingen zelfs onder zeil.

Vlak bij dat andere wrak lag nog een boot, dat was Hans Eelman met de Phileas Fogg van Texel. Nadat wij wat aan het scannen waren geweest belde Hans mij of we even aan boord kwamen dan kon hij gelijk de nieuwe apparatuur even bekijken en dat deden wij. Na een rondje gevaren te hebben met Hans en even bijgepraat aan boord van Phileas Fogg stuurde Peter de boot weer naar de haven en hadden wij toch de eerste duik van het jaar te pakken.

 

Coen van de Mac.O