Logboek

26-7-2014,

 

Het weerbericht zag er goed uit voor het weekend, dus planning gemaakt en kijken wie er meeging. Zaterdagochtend om 06.30 uur afgesproken om uit te varen. Iedereen was op tijd, dus de touwtjes konden los. Dit keer was Hugo bij mij aan boord omdat vrijwel iedereen met vakantie was.

Eerst maar de Noord in, met het tij mee, we kwamen na twee uur sturen  op tijd aan om de eerste duik te maken. De duikers Hugo, Ernst, Richard en Ene van de Zeester hadden er zin in. De diepte was mooi, 18 meter, dus duiktijd genoeg  om een mooie duik te maken.

Het zicht aan de oppervlakte viel een beetje tegen. Op het wrak was het niet veel beter, 2 meter gemiddeld. Het was nog vroeg en de berichten hadden aangegeven dat de wind langzaam aan minder zou worden, maar daar was nog niets van te merken.

Na een tijdje kwam Ene alweer aan de oppervlakte.

Had een prima duik gemaakt, kon niet veel wijs uit het wrak worden, maar na altijd maar als beroeps in het water te liggen was dit toch wel lekker om relaxt op vakantie te duiken. De rest volgde al snel, na alles opgeruimd te hebben lieten we ons afzakken met het  tij mee de zuid in. Het volgende wrak lag op 20 mijl afstand op een pal zuidelijke koers. Met een snelheid van zo’n 7 knopen gingen we rustig naar de volgende positie. Onderweg nog even op een ander wrakje gekeken met de sonar.

Na een paar uur sturen kwamen we in de buurt van het volgende wrak, boven het wrak anker gegooid en wachten op de kentering. Al hoewel de berichten waren dat het rustiger zou worden, nam de wind alleen maar toe, op VHF62 verkeerscentrale Den Helder, hoorden we dat er een NE 5 stond en zou krimpen naar NW, dat was ook te zien aan de golven die in plaats van 50 cm wel een meter waren. Maar als je eenmaal buiten bent blijf je daar. Na een tien minuten viel het mij op dat we op de plotter snelheid maakten, dat kan toch niet, het anker ligt in het wrak. Hugo liep naar voren en haalde de ankerketting in, daar zat niets meer aan, hele anker weg. Nu had ik van de winter de boot opgeruimd, dus ook het gewichtje eruit gehaald en het reserve anker.

Het bleek dat de pen van de sluiting door gerot was, RVS met stalen binnenkant? Geen RVS dus, staal verchroomd. Goedkope troep. Plan gemaakt om toch te kunnen duiken. We zouden een dunne lijn aan een loodgordel vastmaken en die op het wrak gooien om daarna met de boot in de buurt te blijven bij de boeitjes die we daar aan vast gemaakt hadden, zo kon er evengoed gedoken worden en het anker even te zoeken. Maar de kentering duurde nog een uur, dus rustig laten drijven maar.

Ondertussen kwam de visarend van de Kustwacht achter ons langs, die ging richting Schulpengat en dan naar Den Helder. Maar verderop ging sneaky de rubberboot te water en die kwam onze kant op. En ja hoor, controle. Toen ze langszij lagen riep ik dat ik geen Chinees had besteld, maar dat hadden ze ook niet. Hugo kon een van de ambtenaren dus het was een relaxte sfeer. Iedereen moest legitimatie tonen en wie was de eigenaar e.d. Na een kwartiertje vroeg ik of er nog vragen waren want de kentering was daar. Die was er niet, dus gingen we met spoed naar het wrak. Ik riep dat de loodgordel te water kon, Hugo gooide hem er in. Ik bracht de boot bij de boeien en de duikers sprongen er in nadat ik het teken had gegeven. Na een 45 minuten kwam Ene weer boven dat het anker gevonden was en vast gemaakt was aan de hefballon.

Richard kwam als laatste omhoog nadat hij de ballon gevuld had beneden. Toen alles weer aan boord was werd er koers gezet naar Den Helder en na het tanken op Willemsoord naar de haven en uitladen.

Was weer een mooie dag.

Coen van de Mac.O

12 juli 2014,

Het weer was ons goed gezind, we konden weer naar zee. Bjorn, Ernst, Jos, Eugene en ikzelf. Om 05.45 uur afgesproken in Den Helder, boot volgeladen en richting sluis, dat was vlot gebeurd. In de sluis het bekende bakkie koffie. De deuren van de sluis gingen alweer snel open om ons toegang te verschaffen tot het zoute sopje.

Voor Jos was dit de tweede keer dat hij meeging en dit zou gelijk de twee volgende duiken zijn die hem het wrakduikcertificaat zou opleveren. Ik had het volste vertrouwen erin dat dit ging lukken aangezien hij zeer rustig is en na de duik zelf beheerst kan analyseren hoe de duik is gegaan. Voor Eugene was dit de eerste keer dat hij ging wrakduiken.

Tja, Bjorn was een beetje moe.

De reis ging naar de SS Fortuna een vrachtschip geladen met ijzererts dat in de tweede WW op 2 augustus 1943 door een torpedo binnen 30 seconden naar de kelder werd gejaagd. Het konvooi werd met 87 Engelse vliegtuigen aangevallen. We waren ruim op tijd bij het wrak, nog even met de sonar eroverheen om het wrak nog beter in kaart te krijgen. Hierna kon het anker erin, deze lag gelijk als een huis zo vast.

Na een halfuurtje konden de mannen naar beneden. Er stond nog wel een redelijke deining, dat gaf toch een katterig gevoel en daar hadden er meer last van. Na een 35 minuten kwamen de eersten weer boven, met een brede grijns op het gezicht, heerlijk gedoken zeiden zij. En daar doen we het voor. Nadat iedereen weer boven was en de boel opgeruimd hadden gingen we weer varen, maar welke zouden we nu eens bezoeken. Ernst had nog wel wat ideeën, maar daar aangekomen zagen we maar heel weinig uit de bodem steken dus weer even verder, we kwamen steeds noordelijker we konden naar de Baden maar het is leuker om iets onbekends te bezoeken. Dus de sonar bij een paar wrakjes aangezet om te bepalen of het wat was. Dwars van het Eierlandsegat kwamen we bij een wrakje wat er redelijk uitzag, dus daar het anker gegooid. We moesten nog wel een uurtje of vier en half wachten maar dat was niet erg met dit mooie weer. Om kwart over drie in de middag gingen de mannen zich aankleden, en om half vier was iedereen onder.

Het was heerlijk weer een gladde zee en bloedheet. Hier konden de mannen wat langer wegblijven, aangezien de diepte minder was dan de eerste duik. Voor Eugene was het natuurlijk allemaal nieuw, maar ik ben ervan overtuigd dat dit een goede wrakduiker wordt, die heb ik echt niets fout zien doen en dat voor de eerste keer, top. Ook hier een leuke duik gemaakt, toen alles weer binnenboord was werd er koers gezet naar Den Helder. Om 19.00 uur lagen we weer in de haven. Nog even nagepraat en om 19.30 uur ging iedereen met een tevreden gevoel naar huis.

Coen van de Mac.O

Noordzee virus: Duikers in Nood

Afgelopen maandag hadden een paar Northseadivers het plan om even te gaan duiken bij Den Oever. We hadden gehoord dat er bijzondere dingen te zien waren, dus we waren wel benieuwd. Het plan was om kwart over acht te verzamelen bij het KNRM gebouw. We waren allemaal ruim op tijd aanwezig, en we kwamen ook veel mannen van de KNRM tegen.

Nadat we het duikplan hadden gemaakt gingen we bij de boothelling te water en het duurde niet lang of ik kwam vast te zitten in een net die ik over het hoofd had gezien, maar gelukkig waren de mannen van de KNRM aanwezig en die bevrijden mij al gauw uit het net en werd veilig aan land gebracht. De oplettende lezer heeft het al begrepen, het was inderdaad een oefening. De mannen van de KNRM wilden wel eens weten hoe ze met duikers in nood moesten omgaan. Een paar weken terug hebben we uitleg gegeven hoe een duiker het beste gered kon worden en de problemen waar ze tegenaan lopen. Vandaag was het de bedoeling om verschillende scenario's te gaan oefenen. Als eerste was er een duiker in de problemen gekomen doordat hij in de netten verstrikt was geraakt. Doordat we ook verschillende duik configuraties mee hadden genomen konden ze ook met verschillende uitrustingen trainen. Als eerste was er op ondiep water een oefening en konden ze goed zien hoe de uitrustingen van de duikers werkten. Nadat ze dit een paar keer hadden geoefend gingen we naar de boot en ging er een buddypaar overboord en kwamen later weer boven en er was een duiker te snel naar de oppervlakte gekomen en die moest natuurlijk ook gered worden door de mannen en vrouwen van de KNRM, nu was de moeilijkheid dat ze deze duikers aan boord moesten krijgen.

Als eerste deden ze de duikuitrusting af en daarna werd de duiker via een net netjes aan boord gehesen  en werd de duiker aan de zuurstof gezet (kan nooit kwaad), en natuurlijk werd er advies ingewonnen bij radio medisch advies,Rescue Den Helder. Na deze oefening hadden we nog een verrassing in petto. De twee duikers gingen nu opnieuw te water en weer was er een duiker in nood en de andere duiker was in paniek! Zelfs dit kon deze bikkels niet van hun stuk brengen. Alleen hadden ze de handen nu wel vol aan deze twee duikers, maar ook dit klusje werd netjes geklaard. Dus nu weten we dat we met een gerust hart kunnen gaan duiken en wanneer het toch eens mis zou gaan dat de KNRM weet hoe ze met duikers om moeten gaan.

Na deze oefeningen mochten we ook even meevaren met hun reddingsboot, wat is dit een fantastisch schip. Terwijl we een kleine demonstratie kregen van de mogelijkheden van het schip wat gemiddeld toch wel een dertig keer per jaar uitrukt om mensen in nood te helpen, was er ook een helikopter(SAR) die onze kant op kwam. Deze helikopter zag ons varen en kwam even over ons heen gevlogen om ons te begroeten, kortom weer een geweldige avond. Nadat we de avond hadden geëvalueerd en de nodige vragen hadden beantwoord was het tijd om weer naar huis te gaan. Het was welles waar geen Noordzee!, maar ook hier kan ik van genieten.

Groetjes Richard

28 juni 2014

Bjorn had nog wat mensen staan die hun eerste wrakduik moesten maken. Zo gezegd zo gedaan, we zouden om 07.00 uur uitvaren, de kentering zou rond 09.15 uur zijn. Bjorn zou dit keer bij Hugo aan boord gaan en Ernst bij mij. Om 07.05 uur voeren we de haven uit. Vrijdag zag het er constant uit dat we met een redelijk normaal golfje naar zee konden gaan. Maar eenmaal buiten stonden er beste knoerten, die tikte de 1,5 meter wel aan. Tja wat ga je doen? Even Hugo bellen, die vond zoals gewoonlijk dat we maar even bij het wrak moesten gaan kijken als we op het anker lagen. Met andere woorden, we gaan duiken. En ja eigenlijk als je daar eenmaal ligt, is het voor ons wel te doen, alleen sommige mensen hebben wat meer moeite met deze zeegang, bij mij aan boord waren er twee die het niet meer zagen zitten om nog te water te gaan (zeeziek). We lagen op de SS Madrid het water zag er goed uit aan de oppervlakte, dus dat gaf hoop voor de duikers. Hugo zou ankeren met de Red Rover en ik zou er achter gaan liggen, als de kentering daar was zou ik mijn duikers afzetten op de lijn van de Red Rover. Twee man gingen overboord Ernst Jongejan als eerste en David Biemans als tweede, die zou zijn eerste wrakduik maken. Het was voor David een feestje ik gaf hem in de haven van Den Helder al het roer in zijn handen, waarop hij reageerde ik heb nog nooit zo’n boot bestuurd.

Gewoon recht zo die gaat zij ik tegen hem. Ik deed mijn VHF antennes op dak omhoog terwijl ik David natuurlijk in de gaten hield, maar dat ging prima. Bij Kaaphoofd nam ik het roer weer over, daarna richting Zuiderhaaks omdat het Westgat toch wel behoorlijk veranderd is na de stormen van afgelopen en het begin van dit jaar.

Nadat de mannen weer boven kwamen zag ik dat David bij de Red Rover aan boord wilde stappen, ik riep naar Hugo dat die duiker van mij was, Hugo stuurde David mijn kant op, waarna hij aan boord stapte en het helemaal te gek vond.

Ik zeg, weer een Noordzeeduiker. Hierna besloten wij om toch weer de beschutting op te zoeken, het was wel wat ingezakt maar met twee zieken aan boord waarvan er één de wereld voor een doedelzak aan zag, zette we koers naar het Malzwin om daar een duikje te doen.

Het water zag er daar slecht uit, maar dat kon ook niet anders, zuidwesten wind met afgaand tij. Even overleg met Hugo, we besloten om even in de KMJC haven te gaan liggen om het tij af te wachten, we konden met een 45 minuten op het wrak zijn. Dus lekker in de haven aan de steiger gezellig kletsen.

De duiker die zo ziek was knapte daar helemaal op en melde ik ben er weer. Nu wil ik duiken. Maar tijdens het wachten besloten we gezamenlijk om naar onze haven te gaan, reden, buiten is het te gek en op het Wad te slecht zicht.

Nadat ik getankt had namen we afscheid.

Tot de volgende duik.

Coen, van de Mac.O.

Het Noordzeevirus, een heet Pinksterweekend

Het Pinksterweekend weekend stond al heel lang in mijn agenda rood omcirkeld. Omdat bij goed weer de wrakduikers een weekendje gaan duiken bij Terschelling en natuurlijk wilde deze gek er ook bij zijn. Wat is er mooier dan een heel weekend op de wrakken te mogen gaan duiken.

Ook leken de weergoden er zin in te hebben want de voorspellingen waren bladstil weer en dertig graden plus, kortom ideaal weer om te duiken. Je begrijpt we hadden er allemaal onwijs veel zin in. Alleen werd er halverwege de week toch wat meer wind voorspelt, voor de donderdag en vrijdag waardoor de golfhoogte ook net iets te gek werd om de Noordzee op te gaan. Dus werd er voor de vrijdag afgesproken om om kwart over negen te vertrekken en dan via het wad richting Terschelling te gaan. We waren allemaal ruim op tijd aanwezig ondanks dat we ook nog de brug tegen hadden. Wat kwamen de schepen toch diep in het water te liggen tijdens het laden voor die drie dagen.

Dus we gingen met de zwaar beladen schepen via het wad richting Terschelling. De trip ging voorspoedig en de planning werd om de eerste duik te gaan doen op de Boetak een sleepschip, dit schip ligt op steenworp afstand van Terschelling en vele Terschellinger duikers hebben daar hun eerste wrakduik op gemaakt. Het zicht op dit wrak was redelijk goed met een meter of twee dit beloofde nog wat voor de rest van het weekend. Na deze duik gingen we naar de haven van Terschelling en er was plaats voor ons naast de Zeester ook een groep fanatieke wrakduikers. We werden hartelijk door de mannen begroet, zij waren buiten om geweest en hadden een duik op de Noordzee gemaakt en vertelden dat er inderdaad nog een pittige golf stond (hun schip is veel groter en zwaarder). Het was ook de hoogste tijd om een hapje te eten. Wij zouden macaroni gaan eten, Hugo had al vers gemaakte saus in de pan mee en een doosje macaroni.....saus, Oeps dit was niet goed dus moest er uit de winkel nog macaroni gehaald worden. Op de Mac O hadden ze dit probleem niet dus die zaten al heerlijk te genieten, op de Red rover moesten we nog even geduld hebben. Deze mannen zaten ondertussen lekker in de barbecue lucht van de Zeester.

Nadat ook wij ook van onze macaroni zaten te genieten konden we ook mooi de verhalen uitwisselen. Rond een uur of tien half elf was het tijd om met z'n allen richting het clubhuis van duikteam Ecuador te gaan. Het werd hier natuurlijk gezellig druk en het feest duurde tot in de kleine uurtjes. Nu werd het ook tijd om de slaapplaatsen op te zoeken dit was voor mij en Henk op het buitendek in de buitenlucht, Hugo en Leonard hadden een plekje in de kajuit. De volgende dag wilde de Zeester om zeven uur vertrekken, wij hadden zelf acht uur in gedachten, maar moesten de mannen van de Zeester wel helpen omdat wij tegen hun schip aan zaten. Het voordeel was wel dat zij al een bakje koffie voor ons klaar hadden gezet. Dus konden wij nu ook met ons ontbijt beginnen. Het viel ons wel op dat er toch wel een stevige bries stond iets wat natuurlijk niet echt gunstig is. Nu was het acht uur en wij gingen ook onderweg Hugo zou Terschelling verlaten door een voor hem nieuwe route, omdat de route waar ze normaal doorheen gingen aan het dicht slippen was. Coen nam nog hun oude vertrouwde route. De nieuwe route was redelijk te doen met als ondiepste punt anderhalve meter  onder de kiel, Coen had het zwaarder met nog maar één meter onder de kiel. Onderweg naar het eerste wrak stond er toch wel een golfje, wij besloten door te varen en te gaan duiken, helaas vertrouwde Coen het toch niet helemaal en zochten zij de veilige haven weer op. Op de plek aangekomen even over het wrak heen om te kijken hoe het er bij lag, hij stak goed uit en we konden dus het anker gooien. Het wrak was de  Stolzenfels een Duits stoomschip. De duik was hier geweldig, we hadden bijna tien meter zicht en er was van alles te zien ook een heleboel jonge kabeljauw en steenbolkjes. Na een dik uur onderwater te zijn geweest kwamen we met dikke smile uit het water, en vertelden Hugo wat we allemaal hadden gezien. Hugo deed deze duik niet mee omdat hij zich opofferde voor onze veiligheid.

Na deze duik gingen we terug naar Terschelling waar we onder de kust onze flessen konden vullen. Hier werden we van alle kanten bespioneerd, ja we worden nog altijd in de gaten gehouden! Dit keer waren het gelukkig gewoon wat Zeehonden wat zijn die dieren toch nieuwsgierig. Nu kregen we ook een telefoontje van Coen hoe de situatie op zee was, wij zeiden dat het heel goed te doen was, dus hij zou onze kant weer op komen. Gelukkig de groep was weer compleet, om onze mede duikers niet teveel te plagen hebben we niet teveel over onze duik verteld. Toen we voor de tweede duik uitvoeren, leken de golven ietsjes hoger te zijn. Toen we over de bank waren was het niet ietsje maar bleek er een echt serieuze golf te staan. Soms tikte hij voor mijn gevoel de twee meter aan. Coen volgde ons ook trouw en wij zaten in de stuurhut te overleggen wat we zouden gaan doen, we wilden het nog eventjes proberen. Alleen werd het er niet beter op dus even het gas eraf om te kijken wat het schip zou gaan doen. Het was wel te doen alleen was er nu geen ruimte meer voor foutjes of verandering in het weer. Dus verstandig als we zijn hebben wij Coen gebeld met de mededeling dat wij terug zouden gaan, we hoorden ze op de andere kant luid lachen.... Deze keer draaiden we allebei om en zochten toch de veilige haven op. Deze haven bleek nu toch voller te zijn omdat ook de Redbad en de Wilhelmina gearriveerd waren. Dus mochten onze scheepjes naast de Ursus liggen. We wilden nu met z'n allen uit eten gaan. De keuze was de Heksenketel we hadden gelukkig gereserveerd. Het was er behoorlijk warm en dus bestelden we allemaal een koud glas bier toen de serveerster deze bracht zeiden de gentleman's als we zijn dat we de glazen wel door zouden geven, dit leek haar wel wat en wij gaven inderdaad netjes de glazen door maar Bjorn die de laatste was zette het glas ook weer netjes op het dienblad, het arme meisje wist niet wat ze eraan had.

Nadat ze ons tot de orde had geroepen was het tijd om even te toosten op een gezellig weekend. Hierna werd het eten besteld de soep van de dag was mosterdsoep en Rene had dit niet goed gehoord en dacht dat het mosselsoep was. Dus toen de soep gebracht was zocht hij druk in de soep naar de mosselen en vroeg of de anderen of zij wel mosselen in de soep hadden. Ondertussen kwam Hugo weer terug van de WC en zag bij Coen Nacho's staan en dat leek hem ook wel lekker en zou dat bord wel even mee nemen. De serveerster had ons wel gewaarschuwd dat het bord erg heet was, dat dit inderdaad het geval was zagen we aan Hugo die dit bord snel weer neer zette en zijn handen koelde in een glas.... Verder hebben we ons toch wel netjes gedragen en nadat onze magen waren gevuld was het tijd om de schepen weer op te zoeken. Hier werd de juttersbitter geopend en werd in de grote juttersbitterglazen (wijnglazen) geschonken. Omdat we het weer niet vertrouwden en sommigen van ons op het buitendek sliepen, belde Bjorn met Hille of wij ook in de Urus konden overnachten. Dit kon en mocht ook en Nico kwam ons de sleutel brengen zodat ook wij de nacht droog door konden brengen. Toen het luik open ging kwam de geur van diesel ons tegemoet dus eerst maar even laten luchten. Rene had er waarschijnlijk niet zoveel zin in en hij zette Bjorn's popup tentje netjes op de Ursus..... Nou de eersten gingen rond een uur of één naar bed en de laatsten hielden het Ietjes langer vol en die kregen dus ook het onweer en de bijbehorende bui mee.

De zondag was het weer zeer zonnig en bladstil het perfecte weer om de Noordzee op te gaan. Nadat we ons ontbijt hadden gehad ging het gas erop en we gingen richting een onderzeeër de ub 61 daar aangekomen even met de sonar er over en daarna het anker gegooid. Het water leek behoorlijk helder en we zagen hele scholen kwallen onder het schip langs zwemmen een mooi gezicht. Onder bij het wrak aangekomen  was het zicht ook goed we hadden tien meter plus ook hier was heel veel jonge vis op het wrak te zien, dus de flessen werden hier ook helemaal leeg gedoken. Dit was het laatste wrak wat we dit weekend bij Terschelling zouden beduiken. Tijdens het fles vullen voeren we door richting Texel waar het de bedoeling was om nog een duik te gaan doen op de rus een kraanschip wat op de kop ligt. Nadat we er weer een paar keer overheen waren gevaren het anker uitgegooid, helaas niet gekeken of we ook goed bleven liggen. Er stond nog een pittige stroom en dus we konden nog even genieten van een heerlijk zonnetje na een kleine drie kwartier was het tijd om te water te gaan. Onder bij het anker aangekomen geen wrak? Wel zagen we een klein spoor dus dat spoor volgen en jawel we zegen de eerste onderdelen van het wrak en nog een stuk verder te hebben gezwommen zagen we de romp van het schip het lag inderdaad op de kop en je kon op de bovenkant ( de bodem) een compleet anemonen veld zien wat een mooi gezicht. Verder kon je ook via de onderkant het schip in, hier waren grote kraanblokken en tandwielen en ander oud ijzer te vinden. Ook verscholen zich daar grote kabeljauwen zich in de verschillende ruimen. Ook deze duik ging weer veel te snel voorbij net als de rest van het weekend.

Dus weer naar de ankerlijn gezwommen en de route daar naar toe leek net een oude weg, dit was waarschijnlijk een pad waar de zwerfkeien langs werden gedrukt. Nu was het tijd om Den Helder weer binnen te varen en de schepen weer netjes bij te vullen de tanken waren al redelijk leeg. Daarna was het weer tijd om de haven binnen te varen en de schepen te lossen en schoon te maken. Ik heb ook weer een nieuwe spreuk gehoord: oud ijzer bakboord erin stuurboord eruit! Nou was het tijd om afscheid te nemen. Het was weer een bijzonder geslaagd weekend ik heb het pinksterweekend alweer opnieuw in mijn agenda omcirkeld. Hopelijk kunnen we binnenkort ook weer uitvaren, heb er nu alweer zin in. Het virus begint nu na dit verslagje de kop op te steken.....

Tot de volgende duik.

Groetjes Richard