Logboek

11-7-2020

De boot was voor de zaterdag vol, 4 duikers en mijzelf. Joost en Rinie Verkerke waren helemaal uit Zeeland naar Den Helder gekomen. Op vrijdag nog even gebeld dat er toch wel een golfje zou staan, maar zij kwamen toch en we zouden het wel zien. Nou en dat golfje stond er, we vertrokken om 10.30 uur naar de sluis.

Na de sluis via het Molengat naar buiten, in het Marsdiep was het lekker vlak maar richting het Molengat zag ik dat achter de banken een aardige witte kraag er bovenuit kwam. Dat beloofde wat, bij de ME boei gingen we al op en neer en dat werd steeds meer. Toch maar door, met evengoed 15 knopen er doorheen, heel af en toe moest het gas eraf. Boven het wrak aangekomen zag het er niet goed uit, behoorlijk groen water. Toch maar ankeren, Richard gooide het anker toen ik een brul gaf. Er stond nog een behoorlijke stroming, dat hadden we de vorige keer ook al hier, het was tijd maar de stroming hield niet op.

Joost ging als eerste overboord en riep dat het toch wel zwaar was, hij kwam even terug naar achteren omdat Rinie met Joost zou gaan. Ik zei tegen Joost ga jij maar naar beneden ze komt er wel achteraan. De wind zorgde voor de oppervlakte stroming, beneden was er niets aan de hand. Rinie ging ook te water maar voor die was het toch te zwaar om bij de ankerlijn te komen. Dus kwam zij terug en riep dat zij eruit ging, toch wel jammer, maar ze zei tegen mij, Coen maak je niet druk, ik vind het al heerlijk om aan boord te zijn.

De rest ging ook te water, Harry voor de eerste keer op zee. Richard ging met Harry mee om te begeleiden, maar daar was Joost alweer, wat doe jij hier vroeg ik. Nou Coen ik kan niet eens mijn dieptemeter aflezen, ik heb hooguit 20cm zicht. Shit riep ik en daar kwam Harry ook alweer, even later ook de ballon omhoog. Nou lekkere shitdag riep ik. Toen alles aan boord was kreeg ik een appje van de Texel duikers. Ik appte terug dat ik die kant wel op kwam, na een uurtje varen kwamen zij in zicht en bonden de boot achter de RP42.

Even lekker babbelen met Teunis en Richard en wat gekkigheid naar elkaar om even later terug te varen naar Den Helder. Toch een lekker dagje op het water maar weinig duiken.

Coen van de Mac. O

Noordzeevirus:  de Mac-Drive

Na een paar weken van harde wind lijkt er ook dit weekend te hoge golven te staan en dacht ik het wordt weer niks en weer thuis klussen. Maar Coen komt er in de lucht wie kan er zaterdag en wie zondag? Ik ben de eerste die reageert met: check! Verder blijft het stil maar Joost en zijn Moeder hadden al gereserveerd dus nog 1 plaatsje vrij dit kan ik voor een cursist gebruiken en omdat ik grote lijst met cursisten heb heb ik een paar geappt dat er een plaatsje vrij is. Harry was de eerste die aangaf dat die wel mee wilde. De anderen zijn dus te laat maar de meesten kunnen toch niet! Ook de tijd voor de zaterdag is niet slecht 10.30 uitvaren. De vrijdag staat er nog steeds boven de meter en ook voor de zaterdag zie ik ze niet afnemen Coen ziet het zelfde en die geeft aan wat doen we. Voor ik antwoord kan geven zegt Coen we gaan! Ik geef dit ook door aan Harry zeker omdat het zijn eerste wrakduik wordt. Zaterdag zijn we allemaal ruim op tijd aanwezig en we vertrekken.  moet staan. Bij 0,3 knoop zegt Coen omkleden en Joost gaat als eerste te water hij moet behoorlijk peddelen om bij de ankerlijn te komen zijn moeder haalt het niet en komt weer bij de trap uitrusten Harry is de 3de en ook hij komt bij de ankerlijn  en ik volg een paar tellen later en ook ik moet nog behoorlijk peddelen om bij  het anker te komen en daar krijg ik de hefballon mee en duik met de ballon naar beneden bij een meter of zeven is de stroming er uit en gaat het een stuk makkelijker en op een meter of 12 is het gebeurt met het zicht en het licht en bij het anker kom ik Joost en Harry tegen tenminste dat weet ik. Nadat ik de hefballon heb vast gemaakt ga ik een stuk van het anker af om te kijken of er ook maar een klein beetje zicht is maar helaas het is en blijft nihil. En ik ga terug naar het anker en voel geen lijn meer en Harry tikt op mijn schouder die was met mij mee gezwommen. Ik geef het signaal naar boven het kost wat moeite door het slechte zicht maar hij gaat. Ik wacht even en maak de boel klaar om de hefballon met het anker naar boven te sturen. Dit gaat goed maar gatver de wrakkenreel slaat vast en moet hem laten gaan. De tweede keer in korte tijd! Niet goed!! ik maak de opstijging en op 14 mtr heb ik zicht genoeg om de decoboei te schieten en maak de opstijging in de hoop dat ze mijn ballon zien in de golven van een 1meter+ golven. Gelukkig is dit het geval en ik wordt weer opgepikt. Aan boord wordt er overlegd wat we gaan doen en voor Joost en zijn moeder hoeft het met dit zicht niet nog een poging gedaan te worden. En we gaan richting de wrakduikers van Texel die op het wad aan het duiken zijn. De één na de ander  komt daar boven en Coen houdt een blikje bier omhoog en we krijgen bezoek die groene rakkers doen wonderen. Ze hadden op het wad 40 cm tot een meter zicht de mazzelaars ! Daarna gaan we weer terug naar de haven en ruimen we alles op en nemen afscheid. Coen en ik gaan zondag met Ernst opnieuw het water op en ook wij gaan het wad op. Ik ben ruim op tijd in de haven, omdat de afsluitduik een behoorlijke puinhoop is. Ik was een half uur later vertrokken en een kwartier eerder dan gisteren in Den Helder. In de jachthaven is het een drukte van belang het blijkt dat ze achter een zeehond met zijn jong aan zijn omdat het jong in plastic gevangen is.  Coen volgt als tweede en we laden de boot in en we kijken naar de zeehondenknuffellaars en ik hoor een sissend geluid en vraag me af wat het is het blijkt dat een band van de kar het op heeft gegeven. Voor Ernst kunnen we net genoeg lucht erin krijgen voor hij bij de boot weer plat ligt. Na het laden varen we door de sluis richting het wat het eerste punt waar we willen gaan kijken ligt wel een wrak maar om er te water gaan sla ik wel over dat chocolade gevlekte water weet ik zeker dat we geen zicht hebben we hebben het zelfs getest aan de oppervlakte haalden we 5 cm. Op het tweede punt steekt wel iets op maar niet echt overdreven maar we willen toch gaan kijken het zicht lijkt hier beter. Dat is ook zo we komen op het wrak aan en we hebben een geweldig zicht van wel 40 cm.

Ernst en ik zijn de contouren van het schip druk aan het verkennen al met al een mooie duik.

Boven gekomen begint Ernst vroeger kregen we nog wel eens een soepje.. Coen begint direct een soepje klaar te maken en Ernst vaart de Mac-drive nog langs een paar puntjes. Ik denk dat ze bij de verkeerscentrale wel gek zijn geworden van ons vaarpatroon, maar wij zijn weer wat wijzer geworden. Hopelijk wordt het zicht onderwater weer gauw beter zodat ik weer wat onderwater beelden kan maken.

Tot de volgende duik

Gr. Richard

Op donderdagavond komt Tineke (mijn vrouw) thuis na een clubduik. Richard gaf aan dat er zaterdag nog een plekje vrij was en of ik mee wilde. Natuurlijk wil ik mee, wrakduiken op de Noordzee is een andere maar zeker een leuke tak van de duiksport. Ik app Richard nog op donderdagavond dat ik zaterdag mee kan en wil, vraag hem wat de vertrektijd is. Krijg op vrijdag 12:00 door, later op de dag word dit vervroegd naar 11:30 en dat er mogelijk 2 duiken worden gemaakt. ’s Avonds broodjes klaar maken, flessen en al het andere nodige in de auto. Gezien het mooie weer vertrek ik om 09:30, ik moet over de afsluitdijk en als je beide sluizen tegen hebt ben je zo 30 minuten verder. Ik heb niets tegen behalve de werkzaamheden, ben er mooi op tijd denk ik. Parkeer de auto bij de haven om 10:30 en wie zijn er al? Coen en Richard. Snel de spullen uitladen en op naar de Mac. O, Coen draait intussen de motor warm als wij alles inladen. Om 11:00 liggen wij in de sluis op weg naar het eerste wrak. In de sluis praten we de plannen alvast door onder het genot van een bak koffie. Eerst nog even Jeroen ophalen bij de stijger van de KNRM, die helpen wij met zijn spullen inladen en dan zijn we echt op weg! Het is lekker rustig weer en dat is te merken. Weinig deining, we varen tussen Texel en de Razende Bol door. Ik werk ondertussen 2 broodjes kaas naar binnen, voordat je het weet zijn we er. Rond 13:00 komen we aan op onze eerste wrak, de SS Ruth. Een Zweeds stoomschip dat is gekelderd door een Duitse onderzeeër. Het stroomt nog behoorlijk, Coen geeft aan rond 13:20 te water. Wij gaan rustig te pak en als we alles aan hebben is de stroming nog steeds aanwezig. Jeroen heeft als eerste zijn set om en gaat te water.

Nu hang ik alles om, Jeroen komt terug achter de Mac.O, het is niet te doen, je komt niet eens naar de ankerlijn. Coen snapt er niets van, de stroming blijft. Jeroen gaat nog een keer naar voren en ik plons er ook in. Ik probeer me naar voren te trekken, dit is pas werken zeg! Ik probeer naar beneden te komen door aan de ankerlijn te trekken, op 4 meter zie ik Jeroen uitrusten. De stroming is zo sterk dat ik eerst maar weer naar de oppervlakte ga en wacht een paar minuten. Coen geeft aan dat ik nu wel naar beneden kan en daar ga ik, jawel met 2 meter per minuut ofzo. Het is echt hard werken tot een meter of 12, dan kan ik op de deining een momentum vinden. Vasthouden, trekken, vasthouden, trekken, zo ga ik door tot het anker. Maak de rail vast en kijk hoeveel lucht ik nog heb, 150 bar van de 210 in mijn dubbel 8.5. Dat gaat snel als je zo hard moet werken! Anker ligt mooi op het wrak, hoef dus niet te zoeken. Ga lekker op onderzoek in de stroming met een meter of 2 zicht. Al snel zit ik op de 100 bar en besluit terug te gaan, als iets zich voor doet met deze stroming ben je zo door je lucht heen denk ik.

Terwijl ik de Rail losmaak komt Richard aan bij het anker. Ik waai naar boven en wapper op 6 meter aan de ankerlijn als een vlag met windkracht 10 of nog erger. Ik ben na een duik van 25 minuten als eerste boven, Jeroen volgt na een minuut of 10. De hefballon komt boven. Coen valt iets op na een aantal minuten, “ik zie geen bellen”. Even later komt Richard boven maar niet bij de hefballon, nee 40 meter verderop. Snel halen we het anker en de hefballon binnen om Richard op te pikken. Het anker hebben wij binnen maar er hangt nog een “touwtje” aan, de rail van Richard. Deze halen we ook snel binnen en pikken Richard op. Wij vragen wat er is gebeurd? Tijdens het oplaten van de hefballon bleef de ankerlijn achter een stuk staal hangen, toen deze los kwam nam de ankerpunt de rail uit zijn hand. Ook bleek het  ventiel van zijn decoboei weg te zijn, hierdoor was hij nog minder zichtbaar. Coen naar mij: “zo zie je maar hoe snel iets fout kan gaan!”. Al met al is het gelukkig goed gegaan en we gaan op weg naar het volgende wrak. Het volgende wrak is de Wandle op een 45 minuten varen, we praten nog wat na over de vorige duik. Al snel ligt het anker in het water, er lijkt totaal geen stroming te staan. We gaan te water, Jeroen weer als eerste gevolg door mij en daarna Richard.

De eerste meters heb ik nog zonlicht maar al snel heb ik de lamp nodig, zicht wordt steeds slechter. Bij het anker besluit ik het toch te proberen ondanks het slechte zicht, 1 meter als het dat al is. Na 8 minuten besluit ik dat het wel genoeg is geweest, zicht word nog slechter. Tijdens mijn veiligheidsstop strek ik mijn arm om te kijken wat het zicht is, ik zie mijn hand amper. Ik heb voor mijn gevoel de juiste beslissing genomen en ga aan boord van de Mac O. Al snel volgen Jeroen en Richard met hetzelfde verhaal. Anker binnen boord en hup naar de haven. Als we onderweg zijn naar de haven hebben we het nog over van alles en nog wat. Coen baalt van de “slechte” dag, ik geef aan dat ik heb genoten! Voor alles is een eerste keer, sterke stroming of slecht zicht het hoort bij het duiken op de Noordzee. Het weer heeft zich goed gehouden en de zee is nog steeds lekker kalm. Tijdens het nuttigen van een kom soep komen we met de Mac O snel richting Den Helder. Ik zie dat Coen een iets andere koers houdt, wij gaan richting een grote pontonkraan. Deze had ik op de heenweg wel zien liggen maar verder geen aandacht aan geschonken. Als wij dichterbij komen vertelt Coen dat deze de vorig jaar gezonken Urker kotter UK 165 heeft geborgen.

Wij nemen een kijkje hoe de kotter er uit ziet en gaan dan richting de haven. Onderweg vraagt Jeroen aan Richard hoe het zit met mijn wrakduik specialisatie, deze heb ik netjes afgerond! Yes, die heb ik binnen! Onder het genot van een rood blikje voor Richard en een groen blikje voor Coen, Jeroen en mij varen wij Den Helder binnen. Wij zetten Jeroen weer af waar we hem hebben opgepikt en gaan naar de sluis. Door de sluis naar de haven, spullen in de auto en na een kort praatje naar huis. Ik bel Tineke dat ik rond 18:45 thuis ben, we blijken pannenkoeken te eten en Alwin (onze zoon) is super blij dat ik mee kan eten. Ik heb na vandaag weer een hoop te vertellen aan de eettafel. Alwin vindt het zelfs zoveel dat hij aangeeft dat hij ook wel wat mag vertellen. Nu Alwin op bed licht schrijf ik moe maar voldaan dit verslag!

Coen, Richard en Jeroen bedankt voor weer een mooie ervaring. Ik hoop jullie gauw weer met jullie mee te kunnen!

P.S. Richard bedankt voor je inzet en vertrouwen tijdens mijn specialisatie Wrakduiken die ik bij jou heb kunnen afronden!

Bart Vogel

Na contact met Richard Kooistra, mijn instructeur wrakduikspecialisatie, op 29 mei bleek dat de Red Rover en de Mac.O om 10:00 zouden uitvaren voor twee duiken. Het beloofde een zonnige dag te worden met een lichte ONO wind. Alles kon dus in de auto, alles dubbel gecheckt of ik alles bij mij had. Na het eten zoon op bed en broodjes smeren. Alles was gereed voor de dag erop. Het is bij mij vandaan een uur rijden en je weet nooit wat je aantreft op de afsluitdijk, dus mooi om 08:15 weg. Op de parkeerplaats van jachthaven Pluto tref ik Richard, die was ook lekker vroeg vertrokken. Met een karretje die daar aanwezig is alle spullen in de Red Rover geladen en wachten op Hugo. Coen is ondertussen aanwezig en bereid zijn duikschip voor op de dag, Hugo volgt snel en laad ook zijn spullen. Coen geeft aan dat wij wel mogen vertrekken, er is verder nog niemand die met de Mac.O meegaat. Wij halen inderdaad de sluis en zijn onderweg naar ons eerste wrak. Na anderhalf uur varen met een kop koffie van Hugo,komen we aan op het eerste wrak, de SS Dahomey. Een stoomschip dat is “vergaan” in 1880. Na wat draaien boven het wrak roept Hugo “JA!” en Richard laat het anker los. Coen scant de ligging van het anker, we zitten er helemaal naast. Anker omhoog en Coen geeft de juiste positie aan en Hugo stuurt de Red Rover over de aangegeven plaats en geeft aan dat het anker naar beneden kan. Coen scant nog een keer en dit keer zitten we goed.

Omkleden en naar beneden. Bij de Mac.O maken ze zich ook klaar om naar beneden te gaan er gaat er zelfs een in een shorty.

Via het dunne touwtje naar de ankerlijn op weg naar het wrak, bij het anker aangekomen de wrakkenrail vast. Het anker licht mooi op het wrak! Het zicht is matig, lijkt net sneeuw. Ik zie veel staal met veel leven er op, onder en omheen. Wat mij na een kwartier opvalt is dat er veel al dan niet verwrongen staal licht maar ik kan dit voor mijzelf niet identificeren als een wrak, op de machineruimte na. Ik richt mij op het vele leven en blijf ondertussen toch in de kieren turen, tja je weet maar nooit wat je vind wat van belang kan zijn. Ik kom eieren van de pijlinktvis, zeeanemonen, zeeanjelieren, en al het andere bekende tegen. Na vijfendertig minuten geeft Richard aan dat het tijd is om naar boven te gaan, we zouden immers maximaal vijfenveertig minuten duiken. Eenmaal op de Red Rover besef ik dat ik meer leven heb gezien dan in een gemiddelde duik in Zeeland, ondanks dat het voor mij niet als een echt wrak voelde heb ik toch echt genoten! Het pak uit, de Red Rover en de Mac.O zetten koers naar het volgende wrak. Een onbekend houten wrak, Richard vertelt dat er wel een vermoeden is maar nog geen zekerheid. Ondertussen heeft Hugo voor Richard, zichzelf en mij elk twee gehaktballen opgewarmd, die gaan er natuurlijk met smaak in. Richard verteld ondertussen verder dat het een schip is geweest van de Royal Navy, het zou kunnen gaan om de Apollo? Als je iets ziet liggen wat op een bel lijkt of iets anders met een naam of iets dergelijks dan neem je het mee naar boven geven Hugo en Richard aan. Ik begin te lachen, “ja, ik zeker”. Half twee komen we aan bij het wrak, weer hetzelfde. Effe scannen en daar gaat het anker weer, Coen scant nog een keer, het anker ligt er iets naast, “De ankerlijn uitzwemmen en je zit op het wrak”! Alles zit vast aan de Red Rover dus flessen op de rug en naar beneden, nog voor ik onder ga vraag ik hoelang we mogen duiken.

 

Het antwoord:  Ga maar lekker duiken. Ik ga naar beneden, word nog voor de ankerlijn al ingehaald door Richard. Die heeft echt haast om beneden te komen, moet ook wel als je met zoveel passie over dit wrak verteld! Wrakkenrail weer vast en wat me als eerst opvalt is het betere zicht, zoals aangegeven recht vooruit. Ik tref snel hout, spanten echt dikke of zoals Richard ze noemt “karbonades”. Dit lijkt meer op een wrak, lekker rond kijken dus! Ik zie spanten, koperen pennen, koperen bekleding, een kanon, iets wat op een rad lijkt en nog veel meer. Ik kijk mijn ogen uit, dit is mooi! De tijd vliegt voorbij! Na vijvenvijftig minuten komt Richard naar mij toe, hij gaat naar boven, ik geef aan dat ik nog effe door ga. Dan moet ik wel het anker schieten, vind ik niet erg maar Richard denkt daar anders over. Ik moet naar boven! Tja, en dan luister je. Eenmaal boven besef ik dat dit is waarvoor ik ben meegegaan! Pakken uit en omkleden, het zit er op. Alles netjes opbergen/weg leggen. We zetten koers naar Den Helder. Onderweg krijg ik van Hugo een biertje aangeboden, we toosten op een geslaagde dag. We praten nog na over hoe het was en wat we hebben gezien en langzaam aan nemen de golven toe.

Ik krijg nog een verfrissende groen rakker aangeboden, ik zeg daar geen nee tegen. Opeens zie ik de Mac.O omkeren, vraag of hij verdwaald is? Nee, scannen van mogelijk nieuwe locaties. Na twee uurtjes varen zijn we weer terug in de haven, spullen uitladen en in de auto. We praten nog wat na over hoe het was en dan komt de verrassing, een wrakduikcertificaat! Heb ik gekregen omdat dit mijn eerste wrakduik is, hier staat op vermeld: wraknaam, wraknummer, coördinaten, naam duikschip, datum en ondertekend door Hugo en Richard. Op weg naar huis zit ik nog in de auto nog lekker na te genieten van deze mooie ervaring.

Hugo, Coen en Richard, bedankt voor deze mooie ervaring. Ik hoop jullie gauw weer te zien!

Bart Vogel

Aanloop naar Pinksteren, 29-5-2020

Met vier man naar zee, Richard, Leonard en Ernst met eigen boot.

Vanwege de Corona regels konden we niet met één boot, max drie man aan boord volgens de gemeente en veiligheidsregio. Dus dan maar zo, we hoefden niet vroeg weg, 09.30 uur een mooie tijd. Ernst lag al in het Westgat te wachten op ons,

die was vanaf het wad vertrokken. Het was heerlijk weer en redelijk zeetje. Eerst gingen we weer op een oude houten (Apollo) duiken die was er toch weer redelijk uit gekomen. Was prima te doen, Ernst knoopte zijn boot bij ons eraan en ging naar beneden.

Het zicht was goed in de gronden. Ze bleven een lekker tijdje weg. Na een uurtje melde de eerste zich weer, maar dat was meer door de druk op de blaas had ik het vermoeden. De laatste die boven kwam stonk een uur in de wind, die had wat gevonden beneden, maar toen hij met zijn hand erin ging voelde het als bagger, maar wij konden hem vertellen dat het zeer oude teer of carboleum was, goeiendag wat een meur. Handschoenen gingen gelijk in de vuilniszak.

Bij de tweede duik mocht hij als eerste weg, wat een stank, wat moet dat gestonken hebben vroeger aan boord op die houten dingen. De tweede was een stalen stomer die we in 2018 hebben ontdekt. Mooi wrak, de masten liggen er naast, nu wel een beetje onder het zand maar vorig jaar nog niet. Deze hoek verzand toch weer een beetje.

Ook hier bleven ze lange tijd onder, ondertussen trok het windje weer lekker aan, was ook voorspeld. Windje 5 uit het Noord Oosten, maar leek eerder Noordelijker. Toen alles weer aan boord was gingen we richting het Molengat om nog wat te scannen, we kregen de golven recht voor de kop, de ruitenwissers hoefden niet meer uit. Richard bleef buiten zitten om aan de 1,5 meter te voldoen, maar droog bleef het niet, duikbril maar op. Ik had kanaal 62 en 16 bij staan en daar hoorde ik dat iemand mij riep, het was Lars uit Egmond,

die had mij via de ais opgespoord en kwam even langs, gezellige boel aan boord, na wat gebrul en lol gingen zij weer naar Egmond retour. Toen we in het Molengat aankwamen werd het niet veel rustiger, Ernst vloog ons letterlijk voorbij we moesten zijn onderkant even inspecteren.

Na nog wat gescand te hebben gingen we terug naar Den Helder.

Was een mooie dag.

Coen van de Mac.O

Noordzeevirus: vrijdag 20-09-2019

Het is behoorlijk druk op het werk en Coen en Ernst willen woensdag de multibeam nog beter kalibreren omdat er nog een kleine afwijking in zit. Op de app wordt gevraagd wie er mee wil. Dit gaat me jammer genoeg niet lukken, balen.. Aan het eind van de dag hebben de mannen de hele haven in beeld gebracht en is de kalibratie van de multibeam een stuk beter.

Voor vrijdag ziet het weer ziet er weer goed en willen de mannen ook weer de zee op met de multibeam en natuurlijk duiken. Dit wordt mij teveel en zeg ik wil ook mee! Ik moet wel op tijd weer terug zijn om te oefenen met een cursist. Dit is geen probleem en ik vertrek extra vroeg richting Den Helder omdat de afsluitdijk voor een hoop vertraging zorgt. Ik kom onderweg nog een collega tegen en die begroet ik even en heb mazzel op de afsluitdijk en ben mooi vroeg in Den Helder. Coen en Ernst zijn ook vroeg dus we zijn vroeg op zee. Het lijkt ook lekker vlak, maar verderop staat er toch een golfje, maar niks vergeleken met vorige week. We zitten te overleggen welke wrakken we zullen pakken. Na dit overleg besluiten we om op een zeilstomer te gaan duiken hier moeten we nog wat onderzoek op doen om te kijken of we dit wrak een naam kunnen geven. Het zicht op het wrak is redelijk ondanks dat het behoorlijk bewolkt is. Na deze duik gaan we met de multibeam over het wrak.

We krijgen  een mooi beeld van het wrak er zit nog wel een hele kleine verspringing in maar er is nu goed mee te werken.

Het grote voordeel is dat we met de multibeam ook de scheeplengte en breedte kunnen opmeten. Hier kunnen we de gegevens van Ernst vergelijken met die van de multibeam. Dat scheelt in de toekomst een hoop meetwerk voor ons. Zo gaan we diverse punten af en er zijn weer een hoop wrakken onder het zand verdwenen. Het tweede wrak waar we willen gaan duiken is één van de nieuwe puntjes die we hebben, de eerste waar we gaan kijken zien we niks, daarna naar een volgende puntje hier zien we wel wat minimale obstakels en we overleggen of we het hier willen gaan proberen het lijkt niet heel veel. Ernst twijfelt enorm, ik en Coen ook. Welk wrak pakken we dan? Coen en ik zeggen we kunnen hier wel kijken dan weten we wat het is. En is er niks dan pakken we direct een andere. Ernst kun je hier dan wel ankeren Coen? Coen heeft er wel vertrouwen in. Coen en Ernst zijn samen bezig om te proberen om het anker op de postzegel te leggen.

Ik heb het anker vast en de mannen hebben het anker precies op de postzegel gelegd de toppers! Ik ga als eerste te water en het anker ligt bij een aantal ballastblokken en kanonnen! Ik maak er een kort filmpje van omdat in de omgeving meer obstructies hebben gezien begin ik met het verkennen van de omgeving, ik kom weinig tegen.

De knie protesteert ook weer en kom weer terug bij het anker en gebaar naar Ernst dat ik naar boven ga. Ernst vraagt om de omgeving te verkennen. Ik geef aan dat ik al rechtsom ben geweest, dan kan Ernst het andere deel pakken. Dus ik kom boven bij een ongeduldige Coen.

En en en? ik zeg het anker is perfect gegooid op de postzegel en ik heb wat stenen en wat ijzer gezien het moet er nog even verder uitkomen. Coen zegt oke? met een groot vraagteken boven zijn hoofd. Even later komt de hefballon weer omhoog en Ernst begint gelijk over de kanonnen en Coen denkt hoor ik dat goed. Ernst geeft een complete beschrijving van het wrak met de posities van de kanonnen. Coen, ik heb jou er niet over gehoord Richard! Dat klopt, ik wilde het met het versturen van de filmbeelden laten zien. Ernst kijkt nu vragend naar Coen. Coen zegt die apenkop zegt dat hij alleen wat stenen en ijzer heeft gezien… Ernst lacht en zegt, het zijn stalen kanonnen en kogels inderdaad. Hij gaf ook aan  dat er een aantal kneppelkogels in de concretie zitten. Allemaal aanwijzingen over de tijdsperiode van het wrak. Nadat we dit wrak ook hebben vastgelegd op de multibeam gaan we weer terug naar de haven.

Nadat alles is uitgeladen gaan we weer naar huis. Het was weer een productieve dag en we zijn weer een hoop wijzer geworden en ik kan niet wachten op de volgende trip.

Groetjes,

Richard