Logboek

De Day After.

 

Na zaterdag behoorlijk geslingerd te hebben varen we nu weer een Noordzee op die zich van een rustige kant laat zien. Wat een verschil. Vandaag is Peter, Leonard, Rinie en Joost mee.

Joost en moeder Rinie waren zaterdag ook mee. Joost had zijn pleister weer achter het oor geplakt, die scheen drie dagen te werken tegen zeeziekte. Maar wij hebben er niets van gemerkt, toen we zaterdag in de haven voeren begon het al. Dus Joost had zaterdag een mindere dag, qua zeeziekte. Maar vandaag zag de zee er geweldig uit, een klein rimpeltje op het water maar meer niet, gelukkig was de wind afgelopen nacht gekrompen naar het westen. Windje 2BFT. Wat wil je nog meer als wrakduiker.

We voeren naar de Emden, beter bekend in Den Helder als de kolenboot. Het zag er goed uit aan de oppervlakte, dus we hadden goede hoop. Om 10.15 konden de duikers erin.

Terwijl de duikers beneden waren kwam de Mercuur (sportvisser) dichterbij. Op een gegeven moment kwam hij te dichtbij, dus heb ik hem geroepen op VHF16, ja hij hield er rekening mee was het antwoord, maar de duikers worden er niet vrolijk van zo’n schip boven je hoofd, je kan de motor en schroef horen. Een voor een kwamen ze weer omhoog, Leonard schoot als laatste het anker omhoog. Ze hadden heerlijk gedoken, de spullen werden opgeruimd en een ieder zocht een plekje om bij te kleuren.

Het was echt zalig weer, heerlijk rustig zo zonder de wasserette van zaterdag. We voeren rustig naar het Noorden toe om de volgende duik op het wrak van de Victorie te maken wat we zaterdag zouden doen. We moesten nog wel een tijdje wachten, rond 15.15 konden ze te water. Maar het was heerlijk op zee, de wind kwam er een beetje inzetten maar was prima te doen. In de schaduw werd het wat frisser, dus in het zonnetje blijven.

Om 15.30 uur waren ze weer onder, behalve Rinie, die had het heerlijk gevonden en deed het even rustig aan met de rug. Lekker zitten kletsen met elkaar en voor we het wisten kwam het spul weer aan boord.

Hierna spullen opgeruimd en koers gezet naar Den Helder. In de haven boot gespoeld en schoongemaakt. Was weer een prachtig duikweekend.

Coen van de Mac.O

Noordzeevirus: De Wasserette

Na vorige week een heerlijke dag duiken was het zaterdag weer de hoogste tijd om de zee op te gaan. Dus gingen alle lijntjes open, zelfs facebook, desondanks waren er nog twee plaatsjes vrij. Ik ging fluitend met de auto en pik Otto onderweg op en door naar Den Helder. Ik was niet eens de eerste, de schippers waren er en ook Harry, Reinier en Leonard waren er al. Alles was weer ruim op tijd aan boord. De hele week was het zeetje vlak, en ja vandaag weer een windje Noord 4 en later oplopend naar 5, nadat we Jeroen hebben op gepikt hebben uit de KNRM  haven haal ik de fenders naar binnen, maar door de golven word ik behoorlijk nat, ik heb mijn zout water wasbeurt al gehad. De ruitenwissers op de Mac-O doen hun werk ook weer om het zeewater af te voeren. Ik zeg tegen Coen waarom pak je al die golven? Nou ik heb wat vogelpoep op het dak, dat kan ik direct er even afspoelen..... De planning is dat wij op de Fortuna gaan duiken en de Red Rover de eerste duik op de E47 gaat maken.Na een klein half uurtje op het wrak te hebben gelegen kunnen we te pak en geven Joost en Rinie wel aan dat ze toch wel wat katterig worden.

Zoek de verschillen.

Dus maar gauw te water.

Het zicht onderwater is goed, op het wrak is enorm vele jonge vis en een hoop wrakstukken, gewoon veel te veel om tijdens één duik te bekijken en voor ik het weet is mijn tijd om.

Bovenwater zie ik dat de golfen toch gestegen zijn. Rinie wil zich afdrogen maar nu blijkt dat haar handdoek door de Mac-O netjes in het zout is gewassen en zat nog in de week. Rinie had het buiten in de bak laten liggen en ja de golven hadden de bak netjes gevuld. Coen en ik hebben de Handdoek maar even uitgewrongen en werd netjes opgehangen om te drogen. Dit blijkt niet zo goed uit te pakken, hierover later meer. We varen nu rustig met de golven mee richting de Red Rover die ook naar de volgende duikstek vaart. We komen elkaar spoedig tegen en we maken wat foto's en gaan rustig richting de Victory voor de tweede duik.

Het is heerlijk weer en op het zonnedek wordt genoten van de zon.

Terwijl we lekker varen met golven die net te hoog zijn om een soepje te maken. We zien ook steeds meer witte kopjes en denken, moeten we voor anker gaan of voorzichtig blijven varen tot het tijd is, we draaien even in de wind en weten nu zeker als we verstandig zijn maken we de duik hier niet. Bij de Red Rover twijfelen ze nog. We zeggen gooi de boot maar even in de wind dan weet je het. Er wordt nog wat gemord door de mannen van de Red Rover en er wordt toch besloten om naar de Loodsboot 12 te gaan.

Tijdens het varen is het zonnedek gauw leeg en staan er een paar half verzopen katten in de kajuit. Bij de loodsboot 12 aangekomen kunnen we direct te water en tijdens het omkleden zie ik dat de handdoek  helemaal doorweekt is, dus heeft het tweede was programma gehad en ik zie ook de schoenen van Joost, deze staan ook helemaal vol water of zoals Joost het noemde helemaal verzadigd van water. Kortom deze waren ook goed gewassen in het zoute water. Ik zie het water en denk,  het is slecht zicht, gelukkig valt het enorm mee. We hebben toch wel een meter of twee zicht. Na ruim een half uur maak ik de opstijging en ruik een lekker soepje aan boord van de Mac-O het smaakt na deze fantastische dag uitstekend. We gaan weer rustig met de beide boten richting de haven.

In de haven praten we nog even met Bertus de zeehond en zit deze dag er weer op voor mij. De Mac-O gaat morgen er weer op uit en ik ga het pak even naspoelen in de Joure. Je kan niet alles in de wasserette van de Mac-O wassen dan slijt het alleen maar.

Volgende week maar weer eens kijken.

Tot de volgende duik,

Richard

Waar is dat heldere water nu?

Zaterdag  7-7-2018 afgesproken om 06.15 uur in de haven, dus wekkertje weer vroeg gezet. Peter zou mij ophalen, dus ik stond op tijd klaar. Na zo’n 45 minuten rijden kwamen we in de Den Helder aan. Richard en Harry waren al gearriveerd. Boot gestart en spullen ingeladen, sluis had ik al opgeroepen die stond klaar. Na de sluis pikte we Jeroen op bij de KNRM steiger, hierna via het Molengat naar buiten. We zouden eerst wat dieper water opzoeken i.v.m. het lage water. Dus koers naar de graanboot. Daar aangekomen zag ik op de sonar nog wel een waas in het water, dus hopen op redelijk zicht. Was even zoeken naar een goed punt voor het anker, maar bij een hoge opsteker gaf ik het sein om te gooien. Het was evengoed weer 25 meter water dus het zou ook geen duik van een uur worden.

Het was heerlijk weer, er stond nog wel een deining van dik een meter, zo niet meer. Maar prima te doen, de een na de ander ging onder, nadat alles onder was kon ik een beetje opruimen. Na 35 minuten kwam de eerste weer terug, ik vroeg hoe het zicht was, 2 meter was het antwoord, niet best. De volgende had het over 3 a 4 meter, dus we houden het op 2,5 meter. Toen de mannen weer boven waren zette ik koers naar de Ninian Patton. Daar moest ik wat plaatjes maken. Daarna naar de Madrid die er vlakbij ligt. Het zicht was hier wel heel slecht, het water was gewoon groen. Wat is er toch aan de hand met de Noordzee?

Om 14.30 uur konden de duikers te water,

dus ging Jeroen als eerste met de rest in het kielzog, alleen Peter bleef boven , die moest nog even inslingeren. Na een klein uurtje waren de duikers weer aan boord en voeren we via het Westgat weer naar Den Helder. Daar meerden we af in de haven om 16.30 uur.

Heerlijke dag.

Coen van de Mac.O

 

Noordzeevirus: Zon, zee, duiken, vissen en duiken.

Wat is het toch weer heerlijk weer en ik heb gewoon steeds dat liedje in mijn hoofd. Zon, zee, duiken, vissen, duiken, en repeat. Ja ik weet het zelf bedacht maar het gaat er niet meer uit. Alleen heeft Coen afgelopen zaterdag zo'n pijn in zijn rug gekregen dat die al de hele week met pijn thuis moest blijven. Ik kreeg de woensdag een app van Bart dat hij zaterdag wel kon duiken.

Dus heb ik Hugo opgebeld of hij zaterdag uit ging varen. Ja hij wilde wel uitvaren en heeft ons op de lijst gezet. Ik heb mijn andere wrakduik specialty cursisten gevraagd of die ook konden, maar helaas feestjes en andere ongein gooide roet in hun eten. Tja je moet toch prioriteiten stellen. Ook binnen de Northseadivers zijn er weinig die kunnen en varen we met wel 3 man uit. We vertrekken om half zeven uit de haven richting de Victory. Het is geweldig weer en tja ik neurie zon, zee, duiken, vissen, duiken, en repeat. Het is een vlakke zee, met weinig andere schepen. De eerste duik is op de Victory deze is op 5 november 2001 tijdens een hevige storm vergaan. Lange tijd is het schip vermist en in het voorjaar van 2003 wordt Victory weer terug gevonden.

Omdat het Bart zijn tweede wrakduik op de Noordzee zou worden hebben we hem ook het verhaal over dit wrak verteld. Zoals bij elk wrak zit er altijd een verhaal achter iets wat het duiken op de wrakken speciaal maakt. Wanneer we op het wrak aankomen kunnen we er direct in de stroming is er reeds uit. Bart en ik duiken samen het zicht is beduidend beter dan vorige week en hebben toch wel een meter of 4/5 zicht. En er zit enorm veel jonge kabeljauw en steenbolken om het wrak. Je merkt wel dat het wrak langzaam achteruitgaat er komen reeds meerdere gaten in het wrak. Ja er wordt vaak gezegd een schip vergaat twee keer, dit klopt ook wel. Het is spoedig tijd om de opstijging te maken Bart gaat eerst en ik blijf achter en wacht een minuut of zeven tot Hugo komt anders schiet ik de hefballon. Hugo komt inderdaad een minuut of zeven later en ik begin met de opstijging. Hier wachten we op Hugo en ondertussen zitten we heerlijk in de zon. Ook Hugo komt spoedig boven en gaan we richting de makrelen en gaan de hengels uit Hugo vangt de eerste makrelen

en ik volg spoedig het loopt geen storm maar we krijgen de emmer toch vol. Tijdens het makrelen belt Coen of we ook even een puntje willen gaan bekijken. Ook zien we een aantal bruinvissen en ja het wijsje in mijn hoofd gaat maar door: Zon, zee, duiken, vissen, duiken, en repeat. Het puntje van Coen lijkt niks te zijn, misschien nog een keer kijken met de sidescan sonar van de Mac-O. Dus gaan we de tweede duik maken op de Turbo een tanker die is gezonken tijdens een Noordwesterstorm op 9 januari 1908. Het grappige is dat dit schip in tweeën is gebroken en de bemanning dacht dat ze werden gered terwijl ze op het andere deel van hun zinkende schip stapten. Gelukkig is de bemanning wel gered. Ook hier kunnen we direct te water en lijkt het zicht minder als bij de eerste duik. Hugo gaat deze duik niet maken en dus moet ik de ballon schieten na de duik. Bart en ik dalen af en inderdaad het is behoorlijk mistig  op het wrak en het ankerketting zit als origami door het wrak heen en het anker is eerst niet te vinden maar ligt in een halve meter modder. Deze haal ik als eerste omhoog en probeer er een mooie plaats voor te vinden en daarna beginnen we met de duik. Het valt voorbij het anker enigszins mee met het zicht we halen de meter wel. Een stukje hoger op het wrak stroomt het een beetje en na een klein half uurtje vind Bart het wel genoeg en maakt de opstijging. Ondertussen ga ik met het ketting bezig om het vrij te krijgen en daarna schiet ik de boel naar boven en maak ik de opstijging. Tijdens de opstijging raakt mijn lijn vast in de wrakkenreel en ga ik handmatig de lijn om de haspel wikkelen en zo maak ik gecontroleerd de opstijging. Bovenwater aangekomen geeft Bart aan dat hij nu weet wat zijn grens is voor hem bij het wrakduiken en dat hij respect heeft voor hoe wij als Northseadivers de boel aanpakken. Dit vind ik een enorm compliment, hier doe je het toch voor. Een ander vertrouwd een wrakduik kunnen laten maken. Hugo pakt mijn wrakkenreel en zegt zo heb ik het je niet geleerd!

Dat klopt maar als het niet gaat zoals het moet het maar zoals het gaat. Nu is het weer tijd om naar de haven te gaan. Zo ik heb voor morgen ook weer wat te doen de makrelen roken. Heerlijk  Zon, zee, duiken, vissen, duiken, en repeat.

Tot de volgende duik.

Groetjes Richard

Noordzeevirus: Windsurfing

Die akelige noordenwind waaide het hele weekend maar het lijkt erop dat er dinsdag toch kan worden uitgevaren. Coen en Leonard namen er speciaal vrij voor, Ernst en ik waren die dag al vrij. We willen om half 6 uitvaren dus ik ben half 4 het bed uitgestapt heerlijk. Bij de afsluitdijk zie ik de molens lekker draaien en richting Noordwest, grr. Ik denk direct we zitten weer op het hobbelpaard. Iedereen is ruim op tijd aanwezig en we vertrekken even voor half 6.

Het plan is om de eerste verkenningsduik op de schoener Mary Emma te maken voor ons NAS 2 onderzoek. Tijdens het varen viel het nog wel mee met de golven, er stond wel een golf van een goede 76 cm. Omdat we geen tijd meer hadden voor de sonar ging het anker er direct uit bij de ketel.

Het anker lag net naast het wrak. Het zicht was een krappe 1 / 1,5meter en wisselde. Ook onderwater golfde het behoorlijk en om stil te liggen was niet makkelijk. Het is een groot wrak ik schat wel een meter of 60 lang, omdat het een verkenningsduik was hebben we nog niks ingemeten. We kwamen veel houten en stalen spanten/balken tegen en onder de hak kwam ik een dikke houten balk tegen met koper beslag erin ( ander wrak?). Ook liggen er vreselijk veel netten op dit wrak. Ik had de Paralenz onderwatercamera mee voor de onderwaterbeelden, zodat we dit later ook kunnen gebruiken voor de schetsen en details te kunnen bekijken. Het zicht is daar niet geweldig voor, zelfs mijn videolamp kan hier niets aan veranderen (maakt het zelfs minder). Wel is het handig dat deze camera ook de diepte registreert. Zo weten we dat het wrak op 10.6 meter diepte ligt en dat de hak tot 6.2meter onder het wateroppervlak ligt. Na een klein uurtje hou ik het voor gezien en maak de opstijging. Boven aangekomen zie ik dat de golfen  ietsjes hoger zijn geworden.

Er beginnen zelfs wat kopjes op te komen. Ernst en Leonard zijn ruim een uur tot ander halfuur onder. Na deze verkennende duik is het wel duidelijk een tweede duik op dit wrak zal hem niet worden. We besluiten om bij het Schulpengat een wrakje te gaan zoeken om op te duiken. We gaan surfend over de golven naar het Schulpengat. Maar alle punten die we daar hebben steekt er niet één voldoende op om op te gaan duiken, alles ligt onder het zand! Op het eind van het besluit willen we de tweede duik op de loodsboot 12 gaan maken. Voor we voor anker gaan maakt Coen er prachtige beelden van met de sonar; ja deze nieuwe sonar maakt echt prachtige plaatjes.

Het zicht lijkt slecht en Ernst slaat deze duik wel over. Voor het zover is genieten we van de oefeningen van het leger met hun schepen waaronder een onderzeeër die voor onze ogen onderwater verdwijnt.

Na een uurtje komt die weer boven en is het voor ons tijd om te water te gaan.

Ik laat de camera boven, hier krijg ik toch wel spijt van. Onderwater kom ik sepiola's tegen en blijven mooi in het licht hangen... het zicht is niet geweldig maar toch genoeg om het wrak te bekijken, het wrak ligt mooi hoog op de bodem. Na een dik half uur vind ik het wel genoeg en klim weer aan boord. Leonard houdt het even wat langer uit, maar ook hij komt weer aan boord. Zo weer even een lekker dagje op zee geweest alleen jammer van die kl... noordenwind hopelijk veranderd deze snel want we hebben nog heel wat te onderzoeken.

Tot de volgende log.

Richard