Logboek

Vrijdag 19 oktober 2012.

 

Met Hugo en nog een paar afgesproken om vrijdag te gaan duiken. Op naar Den Helder daar de Red Rover geladen en uit de haven richting sluis.

Het was rustig weer, dus dat beloofde een rustige zee. En inderdaad er stond geen golfje, er werd koers gezet naar het Westgat, eenmaal daar aangekomen deden we een beetje rustig aan want het begint aardig te verzanden, Hugo haalde de motor een tandje terug om even over een richel te varen.

IMG_8645_-_kopie

IMG_8650_-_kopie

Dat ging goed dus er kon weer een tandje bij. Na het Westgat nog even een 20 minuten doorvaren om bij het wrak van de Madrid te komen. De dreg kon er al snel in, Hugo heeft dat puntje goed op de plotter staan. De duikers konden al snel naar beneden omdat de stroming er al aardig uit ging.

IMG_8654_-_kopie

IMG_8656_-_kopie

IMG_8657_-_kopie

De duikers bleven een aardig tijdje weg dus er was wel iets gevonden dacht ik zo. Na een tijdje kwamen de mannen weer boven met een brede grijns op hun gezicht. Er was werk aan de winkel. Na een hele vruchtbare dag zonder golven in de avond onder het genot van een biertje weer terug naar de haven. Morgen weer verder kijken

IMG_8664_-_kopie

Zaterdag 20 oktober 2012.

Alweer een duikdag, er stond wel een windje maar we moesten uit varen om het werk van de vorige dag af te maken.

Dit keer was de zee niet zo rustig, bij het Westgat zat ik aan bakboordkant in de hut, maar de zee had andere plannen met mij, via de kapitein en zijn stoel kwam ik aan stuurboord terecht terwijl ik ondertussen het tapijt in de stuurhut ook nog even oprolde. Goedendag wat een zeeën. Er kwam van alles naar beneden zetten, kaarten en mappen. Maar dit gebeurt wel vaker dus er was nog geen reden om terug te gaan. Er was tenslotte nog een klusje te doen. Bij het wrak aangekomen gingen we nog steeds goed heen en weer, de golven hadden we steeds in de zij.

IMG_8683_-_kopie

Toen we een kwartiertje op het anker lagen kwam de Lamlash langszij, ik riep hem via de marifoon op en vroeg aan Hans wat de bedoeling was, zij wilden ook achter op de Madrid duiken maar dit kan natuurlijk niet als er al een boot ligt. Ik vertelde dat zij ook op de Ninian patton een duik konden maken die ligt 300 meter verder. En dat deden ze, met dit weer en dan twee boten op hetzelfde wrak dan vraag je om moeilijkheden.

IMG_8710_-_kopie

De eerste duik was met hoogwater en toen hadden de mannen goed zicht maar met de tweede duik was het al een stuk minder met het zicht. Peter kwam al vlot naar boven met de mededeling dat de ankerlijn om de roeras van de madrid gedraaid was. Ik vroeg of hij nog een keer wilde afzakken dan zou ik de boot wat opvaren en dan kon hij de lijn losmaken van de roeras en dat lukte.

Na een hele dag heen en weer te zijn geslingerd maar met twee geslaagde duiken kwamen we in de avond weer aan in Den Helder.

IMG_8723_-_kopie

IMG_8727_-_kopie

 

Coen,

van de Mac.O.

Hardalion cq Maasburg

Het is zo’n 12 jaar geleden dat we voor het eerst op de Hardalion hebben gedoken, en al vanaf die eerste keer was het: hoe krijgen we die schroef eraf?? Een schroef van meer dan 6 meter doorsnee met een as van rond 40 cm en nog vast op een massieve paal van rond 25 cm. Dit was voor ons toch wel een beetje teveel van het goede, hier hadden we de middelen en de kennis niet voor. Inmiddels waren er natuurlijk ook anderen die met het idee zaten om de schroef te bergen, zoals Kees van Wolferen, Meyert de Haan en daar kwam ook nog Johan ten Have bij. Johan had er ook een keer op gedoken en hij kwam bij mij om te vragen of ik samen met hem de schroef zou willen proberen te bergen. Daar had ik wel oren naar, ik de boot en Johan de kennis om te branden. Na in 2007 eerst een paar verkenningsduiken te hebben gemaakt en alles op papier gezet en uitgetekend was kwam er stilaan een heus plan naar voren. Zo moest er een aggregaat komen, een thermische lans, kabels, slangen, zuurstof etc. etc. Het was inmiddels alweer 2008 toen ik er tot mijn schrik achterkwam dat de WR 52 met Meyert de Haan er een heel weekend op bezig is geweest, ook met een thermische lans. We zijn direct gaan controleren om er achter te komen dat Meyert er voor niets in de weer was geweest. De schroef stond er nog steeds fier bij, er was slechts een moer van de as af en de staander was een beetje geplaagd. Voor ons was dit een waarschuwing dat we voort moesten maken want Meyert zal het er zeker niet bij laten zitten en vast een keer terugkomen. Dus wij begonnen haast te maken en alles werd in gereedheid gebracht. En nu maar wachten op rustig weer, we hadden drie dagen achter elkaar stil weer nodig.

Op een gegeven moment waren de berichten goed dus alles in de boot geladen en met drie man erop af, het leek wel een vrachtboot. ( Als je Johan kent, weet je wel wat ik bedoel). De eerste duik ging al meteen verkeerd. De startkabels kwamen onder ijzeren delen terecht en werden stuk getrokken.

DSC00007_-_kopie

Weer terug naar de haven waar alles weer gerepareerd werd. De volgende dag weer weg en we kwamen waarachtig aan branden toe, wat miserabel slecht ging. Nu bleek dat de stroomkabels van 8 mm te dun waren en teveel verlies hadden, wat het starten onder water erg moeilijk maakte. Dit weekend was dus naar de knoppen! Een paar weken later was het door de week stralend mooi weer, dus alle drie vrij van het werk genomen en er beter beslagen op uit. Zo hadden we dikkere startkabel en om beschadigingen te voorkomen hadden we de slangen en kabels bij elkaar in een brandweerslang getrokken. Het ging veel beter en er werd een afspraak gemaakt met Walter Bakker voor de zaterdag, want hij kon hem wel tillen( wij niet!!) Drie dagen en een paar honderd broco’s en diverse flessen zuurstof later waren we zover dat verder gaan gevaarlijk werd. De rest was voor Walter, want die kon ook nog wel wat trekkracht uitoefenen. Zaterdagmorgen om half drie was Walter op de plek want we wilden voor het licht werd klaar zijn. Nou, dat viel vies tegen want ondanks dat we dachten dat de schroef bijna los was werd het toch nog half drie ’s middags voor hij van de bodem kwam. Toen moest hij ook nog aan dek, wat ook tegenviel.

27-7-08_073_-_kopie

Zo moest er eerst nog brandstof naar de andere kant worden geheveld omdat de boot anders te veel naar een kant zou hellen, dit vanwege de 24 ton die eraan hing!. Na een lange bewogen dag ging Walter terug naar Terschelling met wat uit de verte een windmolen leek aan dek te hebben staan.

Wij terug naar Den Helder met een goed gevoel: we hadden het geflikt! Nu zijn we er financieel niets wijzer van geworden, omdat van de schroef alleen de bladen van brons waren. De rest was ijzer en ook wij kregen met de crisis te maken. De waarde was nog maar een derde van een week eerder en we zijn ook nog bestolen door de slopers die alles hebben weggehaald. Al met al zijn we blij dat we er de gemaakte kosten grotendeels hebben uitgehaald. We hebben er wel een mooi avontuur, foto’s en filmbeelden aan overgehouden. Inmiddels zijn we er achter gekomen dat de SS Hardalion de SS Maasburg is.

 

schroef_035_-_kopie

Hugo

Red Rover

 

 

Duiken bij Terschelling.

Zaterdag 23 mei om 07.00 uur bij de boot aangekomen.

Samen met Peter Vet en Rene Sier, boot gestart en richting sluis gevaren.

Door de sluis en rond 08.00 uur op de kop van Den Helder, daar de Texelstroom ingevaren richting het scheurrak.

Helaas hadden we de stroom tegen maar ja we wilden op tijd bij Terschelling zijn.

Voor de Slenk de Brandaris opgeroepen en richting de haven gevaren, vlak voor de haven afgemeld bij de Brandaris en hierna de havendienst opgeroepen dat we bij de duikschepen wilde liggen, dat was geen probleem, naast de Red Rover van Hugo. En om 11.00 uur lagen we vast.

foto1

Dus de Northseadivers lagen netjes bij elkaar. De Red Rover lag er vrijdag al, want Hugo gaat altijd het hele Pinksterweekend.

’s Morgens hadden ze niet gedoken omdat er toch wel een bries stond.

Maar in de middag konden we wel een duik pakken in het Oosterom achter Terschelling.

Daar liggen nog een paar wrakjes, De Walsum en de Boetak, het werd hoogwater dus misschien hadden we nog goed zicht ook.

We moesten eerst nog wachten met het anker gooien want ze waren bezig met een zeilwedstrijd en de cardinale ton werd als keerpunt gebruikt.

Ik voer voorop omdat ik het wrak goed op de sonar had, toen ik recht over het wrak voer zat Hugo recht achter me, via de marifoon gaf ik het sein dat ik er recht bovenzat.

Toen hij hem op de dieptemeter kreeg ging de dreg overboord.

Toen alles goed lag bracht ik mijn boot naar de ankerlijn van Hugo en gaf het sein aan de duikers dat ze te water konden.

foto2

Daarna ben ik verderop gaan leggen zodat ik evengoed nog goed zicht had op het duikgebied.

Na de duik Peter en Rene weer opgepikt.

Toen alles weer aan boord was gingen we met twee boten weer retour naar de haven, daar konden we naast de Zeester gaan liggen.

foto3

Ondertussen had ik al een paar biertjes gehad, de rest nam er ook maar één.

Ondertussen was het al bijna 19.00 uur dus ben ik aan het eten begonnen, 15 minuten later konden we eten.

foto 35

Nadat de pannen leeg waren werd het al een beetje drukker aan boord.

Hugo en Leonard kwamen er ook bij. Ondertussen werd er ook een fles jutterbitter open gemaakt, dat ging er wel in.

foto4

Nadat we verschrikkelijk veel lol hadden gehad sloeg de klok alweer 03.00 uur in de ochtend, bij mij ging het licht al een beetje uit.

Toen de hut geloof ik leeg was in mijn beleving, ben ik gaan slapen.

De volgende dag werden er mij een paar dingen duidelijk gemaakt en wat bleek het was de avond iets anders gegaan, ze hebben me moeten helpen om in mijn slaapzak te komen.

Met een behoorlijke kater aan het ontbijt en daarna de boot gestart om te gaan duiken op zee.

Via het Boomkensdiep en het Thomas Smit Gat naar buiten, Hugo kon deze route al dus ik zat kort op hem vooral omdat daar redelijk wat zandbanken zitten. De Wilhelmina van Piet Greben was ook buiten. Wij gingen naar de Stolzenfels.

Daar aangekomen hadden we een redelijke golfslag maar het was te doen. De mannen maakten een beste duik, tijdens de duik kreeg ik nog even visite van de douane, na een kort gesprek gingen ze weer verder met het controleren van andere boten.

foto5

Toen iedereen weer boven was gingen we weer retour naar het Thomas Smit Gat.

Bij de Slenk de andere gedag gezegd en gingen wij weer retour Den Helder.

Na twee heerlijke dagen waren we om 16.30 uur weer terug.

 

Coen van de Mac. O

 

 

 

 

Pinksteren 2011

 

Coen Smste mij, heb je zin om met Pinksteren mee te gaan naar Terschelling om te duiken, blijven 1 nachtje en zijn zondag weer terug, dat leek mij wel wat en na thuis even overlegd te hebben kon ik mee. Zaterdag werd ik opgehaald door Peter Vet spullen ingeladen en toen via Coen naar Den Helder. De Mac O boot van Coen geladen en vervolgens via sluis het wad op. Ik was wel een paar keer de Noordzee op geweest om te duiken ook met de Mac O en de Red Rover maar het wad doorvaren was toch wel weer een andere belevenis, het eerste stuk verliep vrij rustig, maar bij de paardehoek ( zo heet een stuk wad ) was het toch wel spannend, met een diepte van één meter en dat is ook ongeveer de diepgang van de Mac O moest er goed genavigeerd worden maar dat kan je wel aan Coen overlaten. Na precies 3 uur varen kwamen we aan bij Terschelling. Via Brandaris aangemeld konden we afmeren naast de Wilhelmina ( ook een duikschip ) een half uurtje later kwam de Red Rover, die net een duikje op de Noordzee achter de rug had naast ons vastmaken. Nou eerst maar even de benen strekken dus vertrokken wij met de duikers van de Red Rover, Hugo, Leonard, Eric en Peter naar het dorp voor koffie en een snackje. Weer terug aan boord besloten we om maar op het wad te gaan duiken, omdat Hugo net terug was van die duik op de Noordzee met windkracht 3 / 4 en dat niet zo,n succes was met die hoge golven. Het werd het wrak de Boetak, een slepertje volgens zeggen, ligt vlak voor de haven ongeveer een kwartiertje varen. Daar aangekomen had Hugo, schipper en duiker van de Red Rover zijn anker al vast gegooid op het wrak, dus kon de Mac.O langs varen en sprongen wij van boord om via de ankerlijn naar beneden af te dalen, het wrak ligt op ongeveer 13 meter, dus niet zo diep, op het wrak aangekomen viel het mij op dat het best goed zicht was, 4meter, dus reeltje vastgemaakt aan het anker en toen maar over het wrak gezwommen, beetje kijken of er nog wat af te halen was, maar dat bleek allemaal niet van waarde na een uurtje kijken en een beetje werken, reeltje opgerold en weer via ankerlijn naar boven, waar de Mac.O ons weer oppikte. Terug in de haven kwamen we naast de Zeester te liggen ( ook een duik schip uit Lauwersoog), na het eten, een culinair hoogstandje van Coen, ben ik nog even gaan kijken naar de kanonnen en andere opgedoken spullen die bij duikteam Equador liggen uitgestald.

IMG_7615_-_kopie

Daarna werd het tijd voor een biertje en een Terschellings kruidenbitter. Half twee naar bed en half vijf weer op (kort nachtje) IMG_7624_-_kopie

want we zouden gaan duiken op de Thasos en duiktijd was ongeveer 7.30 en daarheen varen duurt anderhalf uur.

Op de coördinaten van het wrakkenregister aangekomen bleek er na een twintig minuten rond varen en zoeken geen wrak te liggen, dan maar een ander wrak, we waren al eerder over iets heen gevaren dus dan dat maar proberen, het werd uiteindelijk toch de Thasos, die niet lag waar hij zou moeten liggen volgens wrakregister, en die we nog net konden pakken om te duiken vanwege de kentering, via het zelfde principe, Hugo gooit anker en wij springen van de Mac.O via ankerlijn naar beneden, daar aangekomen zag ik Leonard, die aan het stoeien was met het anker, want die lag nog niet goed vast op een smalle richel dus moest verplaatst worden. Toen dat gebeurt was ben ik over het schip gaan zwemmen, het is een passagiersschip en ligt ongeveer 16 meter diep, het zicht was 1 meter en ik zat voortdurend met m’n touw van het reeltje in de knoop dus besloot ik na een half uurtje het voor gezien te houden . Boven aangekomen was de wind flink aangewakkerd en de golven ook, goed uitkijken dus als je via de trap van de spiegel aan boord moet komen, maar ook dat was weer gelukt. Na overleg met Hugo over de weersverwachting, die was dat het windkracht 5 tot 6 zou worden besloten we om terug te gaan naar Den Helder. Die windkracht hebben we inderdaad gehad met golven van een meter tot sommige van twee meter, het deed mij denken aan de film the Perfect Storm, na twee uurtjes door elkaar geslingerd te zijn hebben we een rustpauze ingelast op Texel in Oude Schild, daar wat gegeten en gedronken en dan maar weer verder met de barre tocht, maar wat bleek uit de haven, een gladde zee . Dat had te maken met het draaien van de wind en kentering vertelde Coen zodat we nog rustig varend in Den Helder aankwamen spullen uitgeladen boot afgetankt en schoongemaakt, was dit voor mij een weekend om niet gauw te vergeten, en wil ik Coen en Peter bedanken omdat ze mij mee wilden hebben als bemanningslid. (PS volgend jaar weer ? )

IMG_7627_-_kopie

HAN KRIEK

 

 

De Renate Leonard is een van de meest intrigerende wrakken in de Noordzee. Grote fortuinen werden geïnvesteerd om het goud dat volgens geruchten in het wrak zat te bergen.

 vic2 Het is nog midden in de nacht wanneer ik bruusk ontwaak door het geluid van mijn wekker. Ik heb echter geen tijd te verliezen want om 6 uur moet ik in De Helder op de kade staan waar ik afgesproken ben met de duikploeg van Coen Onstwedder. Na nog snel een koffie ben ik samen met mijn echtgenote Agnes onderweg om de 250 km te overbruggen naar het noorden van Nederland. Precies op tijd komen we aan in de haven en worden daar gegroet door Coen , Ferry en nog enkele anderen die mee de trip zullen maken naar het wrak van de Renate Leonard .

Ik hoorde reeds jaren geleden over dit wrak maar had nooit de gelegenheid om er op te duiken.  Dus ben ik blij dat deze jongens mij de kans geven om deze langverwachte droom te realiseren. Nadat we alle materiaal hebben ingeladen gaan we door de sluis naar open zee. Coen en de bemanning hebben veel ervaring in het opsporen en dreggen  van wrakken en niet veel later liggen we geankerd boven het wrak. Er staat nog stroming dus wachten we nog even tot deze verder afneemt. Veel minder word het echter  niet en een 30 minuten later spring ik na Ferry in het water om de ankerkoord te volgen naar het wrak. De stroming gaat nog hard te keer en ik moet alle zeilen bijzetten om met mijn rebraether en bijbehorende stage naar het wrak te zwemmen. Ook de zichtbaarheid is niet echt denderend met ongeveer 1,5meter. Wanneer ik op het wrak ben aangekomen kijk ik eerst even rond mij  of zichtbaarheid voldoende is om te fotograferen en besluit om onmiddellijk terug te keren om mijn camera te halen die op de boot ligt. Terugkeren gaat een stuk makkelijker maar wanneer Coen de camera heeft gegeven moet ik terug een enorme inspanning leveren om een tweede maal naar het wrak te zwemmen.

Wanneer ik daar aankom moet ik eerst enkele minuten rusten en op adem komen. Ik volg daarna de lijn die Ferry heeft uitgerold op het wrak en zie duidelijk onderdelen van de stoommachine en de krukas. Het wrak is door de verschillende bergingspogingen zwaar beschadigd. Maar deze duik heeft toch veel spanningskracht door het verhaal dat er aan vast hangt. Ik maak een aantal opnamen in de hoop dat er een paar goede bijzitten voor mijn reportage voor het magazine duiken. Nadat we een 45 minuten op het wrak vertoeft hebben is het tijd om op te stijgen en moet ik toch denken aan de vele goudblokken die wij zelf ook niet gezien hebben of zich mogelijk toch nog onder  het Noordzee zand bevinden?  Het zal voor een volgende keer zijn dat we rijk gaan worden van het duiken naar scheepswrakken. Maar ik heb wel samen met Coen, Ferry en de anderen een fantastische dag beleefd aan boord van de Mac O !

Vervolg in een van de volgende uitgaven van DUIKEN magazine. 

vic3

Vic Verlinden
www.vicverlinden.com

logo_wreckdiveteam