Logboek

19 augustus 2012.

Afgesproken om 07.15 uur in de haven, iedereen was op tijd. Ernst, Hans, Richard en Leonard. We waren ruim op tijd dus we konden rustig de boot volladen. De flessen voor de tweede duik gingen onderin in het ruim.

IMG_8504_-_kopie

De opgebouwde setjes konden tegen de zijkant worden vastgezet. Sluis opgeroepen dat we eraan kwamen, de sluiswachter zij dat de sluis al openstond aan de binnenkant dus we hadden alles mee. We zouden naar de graanboot gaan, en het was nog even de vraag of het de graanboot zou worden of de Tiny Simone die er bijna tegen aan ligt. Maar dat zouden we nog even bekijken. Het zou een prachtige dag worden met bijna geen golven, wat wil een mens nog meer. Toen we Den Helder verlieten was er toch wel sprake van een briesje dus of windguru het bij het rechte eind had moest nog blijken. Via het Molengat naar buiten en tussen de Molengat 7 en 9 door kwamen wij op zee. En wat wij niet verwacht hadden en windguru ook niet hadden wij toch zo nu en dan golven van een metertje en een schraal windje. Hier en daar werd er een sweatertje aangetrokken en zag bij sommige die een korte broek aan hadden kippenvel op de benen.

Rond 09.00 uur kwamen we bij het wrak aan, even met de sonar aan de gang en kijken hoe het erbij lag, ik was er zelf al een paar jaar niet geweest. Het wrak was jaren geleden al behoorlijk uit elkaar gevallen. En dat was nu nog meer kon ik op de sonar zien, dan maar even over de Tiny Simone maar die was al behoorlijk verzand, dat is nog een klein bultje.

S00487_-_kopie

Dus het werd het graanschip, dreg gooien en wachten op de kentering, een kwartiertje voor de kentering gekeken of de dreg nog vast zat want de ankerwacht gaf toch wel een grotere afstand aan dan normaal, maar hij zat zo vast als een huis. Het zicht aan de oppervlakte was super goed.

IMG_8505_-_kopie

IMG_8508_-_kopie

Om 10.00 uur ging de eerste overboord en daarna volgde de rest van de duikers, vanaf boven kon ik de grijns op ieder gezicht zien vanwege het zicht bij de ankerlijn.

IMG_8514_-_kopie

Na 40 minuten kwam Hans als eerste weer aan de oppervlakte, daarna de hefballon, ik begon rustig de ankerlijn binnen te halen zodat de drie mannen die er nog aan hingen niet te snel naar boven werden getrokken. Nadat de hefballon opzij van de boot dreef kwamen de mannen boven.

Ernst als laatste die maakte de dreg nog even vast aan de kraan die ik al had laten vieren aan stuurboord kant. Aan de verhalen te horen hadden ze een mooie duik gemaakt met geweldig zicht. Toen alles binnen was en de spullen een beetje opgeruimd waren voer ik richting de volgende positie. Op die positie ligt de Engelse onderzeeër E47. Deze onderzeeër is in augustus 1917 gezonken. De reden dat we hierheen voeren was omdat vandaag een krans zou worden gelegd door een kleinzoon van een van de bemanningsleden die hier de dood heeft gevonden. Dit zou worden verzorgd door Hans Eelman (Texel)en Dirk Bruin (Vlieland) Nadat Hans mij gebeld had dat dit ging gebeuren onder de vlag van de Stimon heb ik direct gezegd dat wij daar zouden zijn.

Zie onderstaande verhalen: Door Hans Eelman, wrakduiker in hart en nieren

Dirk Bruin, ook een specialist op en onderwater.

 

Kranslegging op zee

In het weekeind van 18 augustus aanstaande zal bij gunstig weer een kranslegging plaatsvinden op de Noordzee ten noordwesten van Texel, boven het wrak van de in augustus 1917 gezonken Royal Navy onderzeeboot HMS E47. Dit zal worden uitgevoerd door de kleinzoon van een van de bemanningsleden, de 69-jarige John Wilkinson uit Leeds, Groot-Brittannië. Het wrak van deze onderzeeboot uit de Eerste Wereldoorlog is al ruim 20 jaar geleden ontdekt, en nadien door wrakduikers van de eilanden Vlieland en Terschelling onderzocht.

Het was in 2002 dat de researcher van het duikteam van Vlieland, Dirk Bruin, aan de hand van het door Terschellinger duikers geborgen kanon van het wrak van de onderzeeboot, het wrak wist te identificeren. Door het nummer dat op het bronzen sluitstuk van dit kanon werd aangetroffen werd in de archieven van de bewapeningswerkplaats van de Royal Navy gevonden dat het kanon afkomstig was van de onderzeeboot E47. Van de berging van het kanon en daarop de identificatie van het wrak, is in 2002 officiële melding gemaakt bij het Ministry of Defence in London, en het Submarine Museum in Gosport.

De melding is om onduidelijke reden tot op dit moment niet doorgevoerd in het overzicht van de Royal Navy van al de verloren gegane Engelse onderzeeboten. Op het internet kan men enkel via de website van de Vlielander duiker kennis nemen van de vondst van het wrak van de E47. In februari van dit jaar kreeg Dirk Bruin een brief van Mr. John Wilkinson, waarin deze te kennen gaf te hebben vernomen van de ontdekking van het wrak van de onderzeeboot waar zijn grootvader in augustus 1917 op zee is gebleven. In deze brief sprak Wilkinson de wens uit om ooit eens naar de positie van het wrak te kunnen gaan. Bruin nam daarop contact op met zijn collega wrakduiker op Texel, Hans Eelman, met de vraag om te bemiddelen in het realiseren van de wens van John Wilkinson. De ervaren wrakduiker van Texel heeft al heel wat bijzondere ontdekkingen gedaan in de wateren rond Texel, en heeft zich in 1987 al eens ingezet voor een vergelijkbaar verzoek. Toen werd een kranslegging verzorgd op het wrak van de Engelse onderzeeboot H49, die in 1940 in de Noordzee ten noorden van Texel ten onder ging.

Eelman en Bruin zijn beiden deelgenoot van de reeds meer dan 25 jaar bestaande toonaangevende stichting STIMON ( Stichting Maritiem onderzoek Nederland ) bestaande uit duikende onderzoekers die de maritieme historie boven water proberen te brengen. Hans Eelman heeft na het verzoek van zijn collega op Vlieland contact opgenomen met Mr. John Wilkinson in Engeland, en hem toegezegd dat een bezoek aan de wraklocatie vanaf Texel met zijn schip de Phileas Fogg verzorgd gaat worden. Dit zal zonder kosten plaatsvinden door een kleine selecte groep opvarenden met een groot gevoel en respect voor het drama dat zich destijds voor onze kust heeft afgespeeld. Deze schepen werden bemand door zonen van een land met de opdracht om ons vrede te brengen. Wij hebben vrede , maar de zonen zijn daar nog. Vrijdag 17 augustus komen Mr. Wilkinson en zijn vrouw op Texel aan, en zal op de zaterdag of zondag vanaf Texel koers gezet worden naar de ondergangspositie van de Royal Navy onderzeeboot E47.

In de berichtenwisseling met Mr. Wilkinson schrijft hij; “it has been a life's ambition to visit this site of my Grandfather's wreck”. Door de wrakduikers van Vlieland en Texel zal dit verwezenlijkt worden, en kan John Wilkinson een krans leggen op zee boven het wrak van HMS E47. Voor het geval het weer deze herdenking niet toelaat zal op een later tijdstip de krans op de juiste plaats worden ongeveer 6 mijl uit de kust van Texel worden gebracht.

Stukje van het persbericht 20-8-2012.

Afgelopen vrijdag 17 augustus kwamen Mr. Wilkinson en zijn vrouw op Texel aan en afgelopen zondag is vanaf Texel koers gezet naar de ondergangspositie van de Royal Navy onderzeeboot E47.

In de berichtenwisseling met Mr. Wilkinson schrijft hij; “it has been a life's ambition to visit this site of my Grandfather's wreck”. Door de wrakduikers van Vlieland en Texel werd dit mogelijk gemaakt en zo kon John Wilkinson een krans leggen op zee boven het wrak van HMS E47. Bij de ceremonie op zee was ook de Ursus met duikers van duikteam Ecuador van Terschelling aanwezig, evenals de Mac O. met wrakduikers uit Den-Helder. Vanaf de Ursus werd met de scheepshoorn van de sleepboot Wotan een saluut gebracht. Na de kranslegging heeft Wilkinson op de positie van het wrak van HMS E47 de namen van de bemanningsleden van de onderzeeboot opgelezen.

Hans Eelman Oudeschild Texel.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Royal Navy onderzeeër geïdentificeerd.

Voor de kust van Texel ligt het wrak van een Britse onderzeeboot op de bodem van de Noordzee. Dit wrak werd meerdere jaren gelden al ontdekt, en bij die gelegenheid werd door duikers uit Den-Helder de koperen commandotoren van het wrak gelicht. In 1999 maakten duikers van Vlieland voor het eerst een duik op dit wrak. Verkenning van de resten van de onderzeeër leerde dat het hier waarschijnlijk om een onderzeeër van het E-type ging. Er werd bij deze verkenningsduik wel enige objecten meegenomen, maar geen van dezen maakte duidelijk om welke onderzeeër het hier ging. Naast het wrak lag het kanon wat ooit op het dek van de onderzeeboot had gestaan. Dit kanon was waarschijnlijk door een trawlvisserman van het wrak getrokken. De Vlielanders waren voornemens om bij de eerste gelegenheid dat omstandigheden op zee gunstig waren (vlak water) dit kanon naar boven te hijsen. Maar omdat het toch een tamelijk lange reis was naar wrak 927, en de golfhoogte voortdurend te hoog was, bleef het kanon dat seizoen, en ook het daaropvolgende, op de bodem liggen. Toen duikers uit Groningen in 2001 een duik op dat wrak maakten, en de daarbij gemaakte video-opname op Terschelling toonde, lag het goed bewaarde geheim van de Vlielanders op straat. Een van de daarop volgende dagen was het vlak water, en de Ursus voer meteen uit om dat kanon te bergen. En zo werd het kanon dat eigenlijk bedoeld was om op Vlieland te komen te staan, toegevoegd aan het inmiddels forse arsenaal van Duikteam Ecuador.

Onderzeeboot verliezen Royal Navy:

Tijdens de Eerste Wereldoorlog gingen er in totaal 56 onderzeeboten van de Royal Navy ten onder. Van dit aantal gingen 26 boten van het E-type naar de kelder. Van deze 26 staan er 13 in de boeken als; Lost in de Northsea, cause unknown (ten onder in de Noordzee, oorzaak onbekend). Van deze lijst van 13 E-klasse onderzeeërs zijn er inmiddels 4 door wrakduikers geïdentificeerd. Zo werd het wrak van de E-3 door duikers van het duikteam Zeester uit Groningen geïdentificeerd door de vondst van de scheepsbel, waarin de naam van de onderzeeër stond gegraveerd. Wrakduikers uit Duitsland vonden het wrak van een E-boot in de nabijheid van Helgoland. Dit wrak werd geïdentificeerd aan de hand van inscripties in de moer waarmee de schroef werd vastgezet. Hierin stond de naam E-16 gegraveerd.

“We found the starboard propeller which carries the number of the sub. We took pictures and sent them off to German experts and the relevant authorities in Britain who have confirmed that the submarine was the E16 which was officially reported as missing on August 22, 1916. Duikteam Ecuador vond nabij de Eijerlandse gronden het wrak van een mijnenleggende onderzeeboot van het E-type. Dat het een mijnenleggende onderzeeboot was kon makkelijk herkend worden aan de voorziening voor het laden van de mijnen in de zadeltanks.

Omdat de E-34 de enige mijnenleggende E-boot is die vermist is, en omdat het stoffelijk overschot van de commandant op Vlieland is aangespoeld kon met zekerheid gesteld worden dat het hier om de E34 ging. Definitief bewijs werd gevonden door de Vlielandse wrakduiker Dirk Oosterbaan. Deze vond in het wrak de werfplaat. Op deze ovale koperen plaat staat de naam van de fabrikant Thornycroft, het bouwjaar 1917 en het bouwnummer. Hiermee is ook deze onderzeeboot met 100 procent zekerheid geïdentificeerd. Een van de zaken die een wrakduiker bezig kan houden is de vraag; wat is de naam van het schip waarop ik duik. In het voorgaande werden al drie zaken genoemd waarmee een scheepswrak geïdentificeerd kan worden; de scheepsbel, de werfplaat of een inscriptie in een wrakdeel of object.

Geen van deze zaken werden in wrak 927 aangetroffen. De schroeven zaten enige meters onder het zand, de plaats waar de scheepsbel zou kunnen liggen is bedekt met zand en sediment, de werfplaat zat niet op dezelfde plaats als in de E34.

Kortom, weinig aanknopingspunten.

De researcher van duikteam Noordkaap van Vlieland en tevens schrijver van dit stuk bedacht dat de oplossing kon zitten in het nummer van het kanon. Al in een eerder geval had dit geleid tot de oplossing bij een identificatievraagstuk. Om die reden had hij bij de overige duikers van Vlieland aangedrongen op een berging van het kanon. Maar, zoals gezegd het was niet altijd gunstig weer en er liggen nog zoveel mooie wrakken dichterbij, dus het kanon bleef liggen. Tot vorig jaar, want toen werd het opgehaald door duikteam Ecuador. Na het bekloppen van het relatief kleine kanon kwam spoedig het nummer van het kanon tevoorschijn. In het bronzen sluitstuk stond nummer 1641. Correspondentie met het Museum of Naval Firepower in Gosport leerde dat het kanon in 1916 was geplaatst op de onderzeeboot E47. De brief meldt hierover; A gun record has been found that shows that a 12 pdr 8 cwt Quick Firing gun serial 1641 was issued to submarine E47 on 16 september 1916. The weight (8 hundredweight) is equivalent to 896 pounds, or 407 kilograms. The last entry in the record is ’Lost at Sea’

Hiermee is met zekerheid de identiteit van wrak 927 vastgesteld. His Majesties Submarine E47 is ten noorden van Texel ten onder gegaan.

HMS E47

E-classe onderzeeërs hebben een lengte van 181 voet en een, onderwater, waterverplaatsing van 907 ton. De voortstuwing vindt plaats door twee 8 cilinder diesels van 800 pk of twee elektromotoren van elk 420 pk. De kiellegging van E47 vond plaats in 1914 op de werf van Fairfield Shipbuilding in Glasgow. Op 29 mei 1916 liep de E47 van stapel. Na de indienststelling op 20 oktober 1916 werd de E47 overgedragen aan het 9th Flottila, gestationeerd in Harwich. In april 1917 nam het Duitse scheepvaartverkeer tussen de Duitse Bocht en Rotterdam toe en werden 4 E-klasse onderzeeërs en een destroyer ter ondersteuning ter onderschepping uitgezonden. Een Nederlandse stoomschip werd gestopt en overgenomen.

Op 20 augustus werd in de boeken genoteerd; E47 failed to return from a North Sea patrol. Bij de ondergang van de E47 kwam de voltallige bemanning, 31 in totaal, om het leven.

De bemanning bestond uit;

Lt.EC Carre

PO.H Bell

AB.H Bentley

Lt.CF Creswell

PO. F Johnson

AB. WA Bridge

Lt. KE Elder

RNRLS. A. Moss DSM

ABWV Buckingham

ABD Roberts

AB.FC Webster

Ord Tel. CJ Jeffery

AB.F Vallance

Sig.CH Nash

CERAAS Coward

AB.SR WardenL

Tel.TMH Smith

ERA.GW Bennet

ERA.JC Tomlinson

L StoWT Kelsey

Sto. F Fellows

ERA IH Wilkinson

Lewis_Hallam_Wilkinson

Sto.CJ K Cuff

Sto.JW Harper

SPOMRD Burnard

Sto. M Dwyer

Sto.CR Howil

Sto.TW Istead

Sto.EA Lindsey

Sto.FJ Pitman

Sto.JH Rae

 

 

Kranslegging op de Noordzee

Afgelopen zondag vond de kranslegging op zee plaats, en deze vond onder ideale omstandigheden plaats. Ik ging op de fiets naar het Posthuis, met de Vliehors-Expres naar de steiger en met het bootje van Sil naar Texel waar ik klokslag 12.00 uur door zoon Dennis van vriend Hans Eelman werd opgehaald om naar de Phileas Fogg in de haven van Oudeschild te worden gebracht. Samen met Dennis aan boord gegaan waar ik werd ontvangen door Hans Eelman en kennis maakte met John Wilkinson en zijn vrouw, en de oud-hoofdredacteur van de Texelse Courant Harry de Graaf Aan boord konden meteen de trossen los en werd via het Molengat naar zee gevaren. Aan dek kon ik uitgebreid met John Wilkinson spreken. Ik vertelde hem van onze bevindingen tijdens het duiken op het wrak van HMS E47, de mogelijke oorzaak van de ondergang, het lot van de bemanning en hoe hun stoffelijke resten een laatste rustplaats hebben gevonden. John Wilkinson kon daarop het verhaal vertellen over zijn grootvader Lewis Hallam Wilkinson, of eigenlijk de verhalen die hij van zijn grootmoeder over hem had gehoord. Grootmoeder Wilkinson was, toen John ongeveer 16 jaar oud was, in het ouderlijk huis ingetrokken, en daarom had John een goed- en geregeld contact met zijn grootmoeder. Hij vertelde dat zijn grootvader Lewis H. Wilkinson al voor de Eerste Wereldoorlog tot de Royal Navy was getreden, en dat het gezin destijds ook om die reden in de Marinestad Chatham was gaan wonen. Lewis Wilkinson had eerst op de grote oppervlakteschepen gevaren en was daarmee o.a. in Chinese wateren geweest. Tijdens de WO 1 was Lewis Wilkinson op vrijwillig basis bij de Onderzeebootdienst gegaan, met eigenlijk als enige redenen dat daar iets meer verdiend kon worden dan bij de aan de oppervlakte varende eenheden. In 1917 kreeg de grootmoeder van John Wilkinson het bericht dat haar man vermist was geraakt en vermoedelijk gesneuveld. Omdat John Wilkinson was opgegroeid met de verhalen van zijn grootmoeder, is hij ook zijn hele leven geïntrigeerd geweest over wat er nu met zijn grootvader was gebeurt. Toen hij vorig jaar eens, samen met zijn dochter, op het internet zocht naar HMS E47, werd hij spoedig gewaar de het wrak in 2002 was geïdentificeerd. De reis naar de wraklocatie liep zeer voorspoedig en omstreeks 15.00 waren we op locatie. Daar werden we opgewacht door de Mac O. van duikteam Northsea Divers uit Den-Helder en zagen we even verderop het markante silhouet van de Ursus onze richting op komen.

IMG_8549_-_kopie

IMG_7404

IMG_8520_-_kopie

Met de Phileas Fogg werd het wrak opgespoord en een dreganker met 25 meter lijn en een boei en een blaas op het wrak geworpen.Vervolgens ging ik met Hans Eelman in de rubberboot en wachten aan bij de drijvers tot Dennis de Phileas Fogg langszij kwam.

IMG_8589_-_kopie

Daarop werd de blaas verwijderd en kon John samen met Hans de krans aan de lijn bevestigen en werd de krans boven het wrak in zee gelegd. Dit onder toeziend oog van de duikers vanaf de Ursus en de Mac O., waarbij de Ursus nog een indrukwekkend saluut bracht met de scheepshoorn van de Wotan, die Nico Brink speciaal voor deze gelegenheid in het A-frame van de Ursus had bevestigd.

IMG_8561_-_kopie

Ik moest daarna afscheid nemen van de zichtbaar geroerde John Wilkinson en zijn vrouw, en overhandigde hem daarbij nog een object dat ik in 2002 op het wrak van de onderzeeboot E47 had gevonden. Het ging hier om een manometer afkomstig uit de overblijfselen van de machinekamer. Na een groet aan Hans Eelman, zijn zoon Dennis en Harry de Graaf stapte ik over op de Ursus die vanaf de wraklocatie van de HMS E47 op een geheime missie ging en die op weg naar huis mij op weer op het strand van Vlieland wilden afzetten. Van Hans Eelman vernam ik later dat John Wilkinson graag nog even boven het wrak wilde zijn om daar de namen te noemen van de, met de ondergang van de onderzeeboot omgekomen bemanning. Daarop hield Wilkinson nog een gedenkrede over de bemanning.

IMG_7423

Daarop nog een passage van de Phileas Fogg langs de krans waarbij John Wilkinson en zijn vrouw een laatste groet brachten.

Dirk Bruin: Duikteam Noordkaap – Vlieland, www.flickr.com/photos/dirk_bruin_vlieland/

IMG_7395

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vervolg verhaal: Coen

Wij waren ruim op tijd, tijdens het wachten kwam er zeeschip wel op een hele rare koers ons tegemoet, hij was van de zuidgaande baan schuin over gestoken tegen de noordgaande baan in en kwam redelijk dicht bij ons langs.

IMG_8517_-_kopie

Normaal gebeurd dit niet gauw. Rond 14.15 uur zagen wij de MS Phileas Fogg van Hans opdoemen en even later kwam uit de nevel het silhouet van de MS Ursus te voorschijn. Dus anker opgehaald en eerst naar Hans gevaren en begroet om daarna de Ursus te begroeten.

IMG_8524_-_kopie

IMG_8557_-_kopie

Hille van Dieren en Nico Brinck stonden aan dek van de Ursus samen ook goed voor 100 jaar wrakduikervaring. Op dit moment waren de meest ervaren wrakduikers van drie eilanden samen om een herdenking bij te wonen.

Na deze herdenking via de marifoon een ieder gedag gezegd en zette wij koers naar een ander wrak om daar de tweede duik te maken.

Hieronder de link naar de film op youtube.

http://youtu.be/KvX6mku05rY

IMG_7417

IMG_7399

We waren net op tijd om de kentering te pakken.

Toen de duikers naar beneden gingen begon het een beetje bewolkt te worden, na 10 minuten begonnen de wolken recht boven mijn hoofd donkerder te worden en een beetje te draaien en al gauw hoorde ik gerommel van boven. Oh Oh, waren mijn gedachten, zo uit het niets onweer en dat recht boven ons. Zo nu een dan kwam er een lichtflits uit de hemel, als dat maar niet erger wordt. Maar er kwam steeds meer gerommel en geflits. 5 minuten later hoorde ik wat sissen maar ik kon het niet thuis brengen waar dat vandaan kwam, toen ik over de spiegel naar achteren keek zag ik wel wat wits dichter bij komen en voor ik het wist had ik een tropische moesson bui op mijn kop. Wat een water zeg, ongehoord, dat is jaren geleden dat ik zulke grote druppels heb gezien. Deze bui duurde ongeveer 7 a 8 minuten. Daarna klaarde het helemaal op en kwamen de mannen weer boven, om niets van het onweer gemerkt te hebben. Tenminste dat dacht ik, Ernst vroeg of ik bovenwater gek geluid had gehoord, ik zij dat er onweer recht boven ons had gezeten, toen bleek dat alle duikers het onweer in het water hadden horen slaan. Toch wel spannend nog zo aan het einde van de dag. Na de tweede duik weer richting Molengat en via Zeedoksluis en Willemsoord om te tanken weer naar de haven.

Coen van de Mac.O

De eerste wrakduik cursisten Bjorn

Op 7-juli-2012 om 6 uur verzamelden de wrakduikers in spe zich bij sportstad Heerenveen. Daar werd even gewacht op Bjorn. Om daarna met z'n allen naar Den Helder af te reizen. Hier lagen de schepen van Coen en Hugo reeds klaar. Dus gauw de uitrustingen in de schepen laden en om 7.30 waren we klaar voor vertrek. We voeren rustig naar de sluizen om daarna het zoute water op te zoeken. In de sluis werd er verteld wat we konden verwachten en de spelregels uitgelegd. Na de sluis ging al gauw het gas erop en kwamen na twee uren varen op plaats van bestemming aan.

Eerste_noordzee_wrakduik_red_rover_04_-_kopie

IMG_7387

Dit eerste wrak was de SS Ninian Paton hier had Coen met de Mac O nog wat sidescan opnames gemaakt. Het was de bedoeling dat alle duikers zich via de ankerlijn van de Red rover (schip van Hugo)liet zakken. We hadden hier nog een half uur voordat we te water konden. Eindelijk was het tijd voor het eerste Noordzee wrak te gaan bezichtigen. De mannen van de Mac o werden een stukje van de Red Rover te water gelaten zodat ze netjes naar de ankerlijn van de Red Rover dreven zodat ze ook via die lijn naar beneden konden gaan. Daar bij het anker was was het een hele wirwar van lijnen wat wil je ook met 11 duikers. Het zicht op Ninian was goed, Richard raakte daar zijn duikmes kwijt welke door Martijn weer netjes naar boven werd gebracht die dacht zijn eerste Noordzee schat naar boven te hebben gebracht. De eerste duikers waren binnen 40 minuten alweer boven doordat de eerste keer op de Noordzee toch wel spannender was dan een duik bij Woudfennen. Zodra Henk boven water was probeerde hij het Noordzee water uit wat resulteerde in het voeren van de vissen. Hij begreep nu ook de kreet duik de Noordzee schoon. Oh ja bijna vergeten toen we te water gingen werd er ook gevraagd of we de snorkel ook mee moesten nemen dit vond Coen wel een belediging, je hebt toch je flessen op de rug. Heeft Bjorn jullie dit geleerd? Dus Bjorn moest op het matje komen bij Coen op de Mac O Dit was voor hem geen strop omdat de flessen werden gevuld op de Red rover wat gepaard ging met het nodige geluid. Deze mannen hebben de hele middag in de herrie van de compressor gezeten het was zelfs nog krap om alle flessen op tijd gevuld te krijgen.

Eerste_noordzee_wrakduik06_-_kopie

Tijdens dit vullen verkasten we rustig naar de 2e stek dit was SS Ruth. Hier lag een vissersboot rustig te vissen. We hebben toen gevraagd of ze daar zouden blijven liggen, maar deze vissers hadden er helemaal geen problemen mee wanneer wij daar wilden gaan liggen om te gaan duiken. Ach we hadden nog tijd zat dus we lieten ons lekker drijven en zaten heerlijk te genieten van de zon en een beetje te dromen van de eerste duik. 15.30 was het tijd om de duikstek op te zoeken en voor anker te gaan. De visser was inmiddels al vertrokken. Hier werd er gewacht tot de kentering dit was om 16.20. De eerste duikers gingen te water en de compressor was nog druk bezig met het vullen van de flessen. De laatste duikers konden 17.00 te water. Het zicht was hier ook goed en hier raakte Henk zijn mes kwijt welke ook weer keurig naar boven werd gebracht.

Wrakduiken01_-_kopie

Harry haalde hier een mooie werphengel naar boven en werden er ook een paar patrijspoorten gevonden. Terwijl de laatste duikers terug gingen naar de ankerlijn werd het zicht ook veel slechter tot minder dan een meter. Terwijl de hefballon met het anker naar boven kwam bleek dat Han er ook een souvenir bij te hebben gehangen een groot stuk ijzer welke nog veel sneller weer overboord werd gegooid. Ja de schippers zijn toch wel zuinig op hun mooie schepen. Dit was de laatste duik van de dag en voeren we weer terug naar Den Helder om de haven op te zoeken. Hier werd alles weer in de auto's geladen en werd er nog even nagepraat en de schippers bedankt voor deze fijne dag.

Richard Kooistra

DT Heerenveen

Hardalion cq Maasburg

Het is zo’n 12 jaar geleden dat we voor het eerst op de Hardalion hebben gedoken, en al vanaf die eerste keer was het: hoe krijgen we die schroef eraf?? Een schroef van meer dan 6 meter doorsnee met een as van rond 40 cm en nog vast op een massieve paal van rond 25 cm. Dit was voor ons toch wel een beetje teveel van het goede, hier hadden we de middelen en de kennis niet voor. Inmiddels waren er natuurlijk ook anderen die met het idee zaten om de schroef te bergen, zoals Kees van Wolferen, Meyert de Haan en daar kwam ook nog Johan ten Have bij. Johan had er ook een keer op gedoken en hij kwam bij mij om te vragen of ik samen met hem de schroef zou willen proberen te bergen. Daar had ik wel oren naar, ik de boot en Johan de kennis om te branden. Na in 2007 eerst een paar verkenningsduiken te hebben gemaakt en alles op papier gezet en uitgetekend was kwam er stilaan een heus plan naar voren. Zo moest er een aggregaat komen, een thermische lans, kabels, slangen, zuurstof etc. etc. Het was inmiddels alweer 2008 toen ik er tot mijn schrik achterkwam dat de WR 52 met Meyert de Haan er een heel weekend op bezig is geweest, ook met een thermische lans. We zijn direct gaan controleren om er achter te komen dat Meyert er voor niets in de weer was geweest. De schroef stond er nog steeds fier bij, er was slechts een moer van de as af en de staander was een beetje geplaagd. Voor ons was dit een waarschuwing dat we voort moesten maken want Meyert zal het er zeker niet bij laten zitten en vast een keer terugkomen. Dus wij begonnen haast te maken en alles werd in gereedheid gebracht. En nu maar wachten op rustig weer, we hadden drie dagen achter elkaar stil weer nodig.

Op een gegeven moment waren de berichten goed dus alles in de boot geladen en met drie man erop af, het leek wel een vrachtboot. ( Als je Johan kent, weet je wel wat ik bedoel). De eerste duik ging al meteen verkeerd. De startkabels kwamen onder ijzeren delen terecht en werden stuk getrokken.

DSC00007_-_kopie

Weer terug naar de haven waar alles weer gerepareerd werd. De volgende dag weer weg en we kwamen waarachtig aan branden toe, wat miserabel slecht ging. Nu bleek dat de stroomkabels van 8 mm te dun waren en teveel verlies hadden, wat het starten onder water erg moeilijk maakte. Dit weekend was dus naar de knoppen! Een paar weken later was het door de week stralend mooi weer, dus alle drie vrij van het werk genomen en er beter beslagen op uit. Zo hadden we dikkere startkabel en om beschadigingen te voorkomen hadden we de slangen en kabels bij elkaar in een brandweerslang getrokken. Het ging veel beter en er werd een afspraak gemaakt met Walter Bakker voor de zaterdag, want hij kon hem wel tillen( wij niet!!) Drie dagen en een paar honderd broco’s en diverse flessen zuurstof later waren we zover dat verder gaan gevaarlijk werd. De rest was voor Walter, want die kon ook nog wel wat trekkracht uitoefenen. Zaterdagmorgen om half drie was Walter op de plek want we wilden voor het licht werd klaar zijn. Nou, dat viel vies tegen want ondanks dat we dachten dat de schroef bijna los was werd het toch nog half drie ’s middags voor hij van de bodem kwam. Toen moest hij ook nog aan dek, wat ook tegenviel.

27-7-08_073_-_kopie

Zo moest er eerst nog brandstof naar de andere kant worden geheveld omdat de boot anders te veel naar een kant zou hellen, dit vanwege de 24 ton die eraan hing!. Na een lange bewogen dag ging Walter terug naar Terschelling met wat uit de verte een windmolen leek aan dek te hebben staan.

Wij terug naar Den Helder met een goed gevoel: we hadden het geflikt! Nu zijn we er financieel niets wijzer van geworden, omdat van de schroef alleen de bladen van brons waren. De rest was ijzer en ook wij kregen met de crisis te maken. De waarde was nog maar een derde van een week eerder en we zijn ook nog bestolen door de slopers die alles hebben weggehaald. Al met al zijn we blij dat we er de gemaakte kosten grotendeels hebben uitgehaald. We hebben er wel een mooi avontuur, foto’s en filmbeelden aan overgehouden. Inmiddels zijn we er achter gekomen dat de SS Hardalion de SS Maasburg is.

 

schroef_035_-_kopie

Hugo

Red Rover

 

 

Vrijdag 19 oktober 2012.

 

Met Hugo en nog een paar afgesproken om vrijdag te gaan duiken. Op naar Den Helder daar de Red Rover geladen en uit de haven richting sluis.

Het was rustig weer, dus dat beloofde een rustige zee. En inderdaad er stond geen golfje, er werd koers gezet naar het Westgat, eenmaal daar aangekomen deden we een beetje rustig aan want het begint aardig te verzanden, Hugo haalde de motor een tandje terug om even over een richel te varen.

IMG_8645_-_kopie

IMG_8650_-_kopie

Dat ging goed dus er kon weer een tandje bij. Na het Westgat nog even een 20 minuten doorvaren om bij het wrak van de Madrid te komen. De dreg kon er al snel in, Hugo heeft dat puntje goed op de plotter staan. De duikers konden al snel naar beneden omdat de stroming er al aardig uit ging.

IMG_8654_-_kopie

IMG_8656_-_kopie

IMG_8657_-_kopie

De duikers bleven een aardig tijdje weg dus er was wel iets gevonden dacht ik zo. Na een tijdje kwamen de mannen weer boven met een brede grijns op hun gezicht. Er was werk aan de winkel. Na een hele vruchtbare dag zonder golven in de avond onder het genot van een biertje weer terug naar de haven. Morgen weer verder kijken

IMG_8664_-_kopie

Zaterdag 20 oktober 2012.

Alweer een duikdag, er stond wel een windje maar we moesten uit varen om het werk van de vorige dag af te maken.

Dit keer was de zee niet zo rustig, bij het Westgat zat ik aan bakboordkant in de hut, maar de zee had andere plannen met mij, via de kapitein en zijn stoel kwam ik aan stuurboord terecht terwijl ik ondertussen het tapijt in de stuurhut ook nog even oprolde. Goedendag wat een zeeën. Er kwam van alles naar beneden zetten, kaarten en mappen. Maar dit gebeurt wel vaker dus er was nog geen reden om terug te gaan. Er was tenslotte nog een klusje te doen. Bij het wrak aangekomen gingen we nog steeds goed heen en weer, de golven hadden we steeds in de zij.

IMG_8683_-_kopie

Toen we een kwartiertje op het anker lagen kwam de Lamlash langszij, ik riep hem via de marifoon op en vroeg aan Hans wat de bedoeling was, zij wilden ook achter op de Madrid duiken maar dit kan natuurlijk niet als er al een boot ligt. Ik vertelde dat zij ook op de Ninian patton een duik konden maken die ligt 300 meter verder. En dat deden ze, met dit weer en dan twee boten op hetzelfde wrak dan vraag je om moeilijkheden.

IMG_8710_-_kopie

De eerste duik was met hoogwater en toen hadden de mannen goed zicht maar met de tweede duik was het al een stuk minder met het zicht. Peter kwam al vlot naar boven met de mededeling dat de ankerlijn om de roeras van de madrid gedraaid was. Ik vroeg of hij nog een keer wilde afzakken dan zou ik de boot wat opvaren en dan kon hij de lijn losmaken van de roeras en dat lukte.

Na een hele dag heen en weer te zijn geslingerd maar met twee geslaagde duiken kwamen we in de avond weer aan in Den Helder.

IMG_8723_-_kopie

IMG_8727_-_kopie

 

Coen,

van de Mac.O.

Pinksteren 2011

 

Coen Smste mij, heb je zin om met Pinksteren mee te gaan naar Terschelling om te duiken, blijven 1 nachtje en zijn zondag weer terug, dat leek mij wel wat en na thuis even overlegd te hebben kon ik mee. Zaterdag werd ik opgehaald door Peter Vet spullen ingeladen en toen via Coen naar Den Helder. De Mac O boot van Coen geladen en vervolgens via sluis het wad op. Ik was wel een paar keer de Noordzee op geweest om te duiken ook met de Mac O en de Red Rover maar het wad doorvaren was toch wel weer een andere belevenis, het eerste stuk verliep vrij rustig, maar bij de paardehoek ( zo heet een stuk wad ) was het toch wel spannend, met een diepte van één meter en dat is ook ongeveer de diepgang van de Mac O moest er goed genavigeerd worden maar dat kan je wel aan Coen overlaten. Na precies 3 uur varen kwamen we aan bij Terschelling. Via Brandaris aangemeld konden we afmeren naast de Wilhelmina ( ook een duikschip ) een half uurtje later kwam de Red Rover, die net een duikje op de Noordzee achter de rug had naast ons vastmaken. Nou eerst maar even de benen strekken dus vertrokken wij met de duikers van de Red Rover, Hugo, Leonard, Eric en Peter naar het dorp voor koffie en een snackje. Weer terug aan boord besloten we om maar op het wad te gaan duiken, omdat Hugo net terug was van die duik op de Noordzee met windkracht 3 / 4 en dat niet zo,n succes was met die hoge golven. Het werd het wrak de Boetak, een slepertje volgens zeggen, ligt vlak voor de haven ongeveer een kwartiertje varen. Daar aangekomen had Hugo, schipper en duiker van de Red Rover zijn anker al vast gegooid op het wrak, dus kon de Mac.O langs varen en sprongen wij van boord om via de ankerlijn naar beneden af te dalen, het wrak ligt op ongeveer 13 meter, dus niet zo diep, op het wrak aangekomen viel het mij op dat het best goed zicht was, 4meter, dus reeltje vastgemaakt aan het anker en toen maar over het wrak gezwommen, beetje kijken of er nog wat af te halen was, maar dat bleek allemaal niet van waarde na een uurtje kijken en een beetje werken, reeltje opgerold en weer via ankerlijn naar boven, waar de Mac.O ons weer oppikte. Terug in de haven kwamen we naast de Zeester te liggen ( ook een duik schip uit Lauwersoog), na het eten, een culinair hoogstandje van Coen, ben ik nog even gaan kijken naar de kanonnen en andere opgedoken spullen die bij duikteam Equador liggen uitgestald.

IMG_7615_-_kopie

Daarna werd het tijd voor een biertje en een Terschellings kruidenbitter. Half twee naar bed en half vijf weer op (kort nachtje) IMG_7624_-_kopie

want we zouden gaan duiken op de Thasos en duiktijd was ongeveer 7.30 en daarheen varen duurt anderhalf uur.

Op de coördinaten van het wrakkenregister aangekomen bleek er na een twintig minuten rond varen en zoeken geen wrak te liggen, dan maar een ander wrak, we waren al eerder over iets heen gevaren dus dan dat maar proberen, het werd uiteindelijk toch de Thasos, die niet lag waar hij zou moeten liggen volgens wrakregister, en die we nog net konden pakken om te duiken vanwege de kentering, via het zelfde principe, Hugo gooit anker en wij springen van de Mac.O via ankerlijn naar beneden, daar aangekomen zag ik Leonard, die aan het stoeien was met het anker, want die lag nog niet goed vast op een smalle richel dus moest verplaatst worden. Toen dat gebeurt was ben ik over het schip gaan zwemmen, het is een passagiersschip en ligt ongeveer 16 meter diep, het zicht was 1 meter en ik zat voortdurend met m’n touw van het reeltje in de knoop dus besloot ik na een half uurtje het voor gezien te houden . Boven aangekomen was de wind flink aangewakkerd en de golven ook, goed uitkijken dus als je via de trap van de spiegel aan boord moet komen, maar ook dat was weer gelukt. Na overleg met Hugo over de weersverwachting, die was dat het windkracht 5 tot 6 zou worden besloten we om terug te gaan naar Den Helder. Die windkracht hebben we inderdaad gehad met golven van een meter tot sommige van twee meter, het deed mij denken aan de film the Perfect Storm, na twee uurtjes door elkaar geslingerd te zijn hebben we een rustpauze ingelast op Texel in Oude Schild, daar wat gegeten en gedronken en dan maar weer verder met de barre tocht, maar wat bleek uit de haven, een gladde zee . Dat had te maken met het draaien van de wind en kentering vertelde Coen zodat we nog rustig varend in Den Helder aankwamen spullen uitgeladen boot afgetankt en schoongemaakt, was dit voor mij een weekend om niet gauw te vergeten, en wil ik Coen en Peter bedanken omdat ze mij mee wilden hebben als bemanningslid. (PS volgend jaar weer ? )

IMG_7627_-_kopie

HAN KRIEK