Logboek

2 en 3 september 2017.

4 wrakduikteams.

Op donderdag de App maar weer eens gebruikt om te kijken of er nog duikers waren die naar zee wilden. Maar het bleef aardig rustig op de App. Dus de vaste ploeg gecheckt, daar waren er ook nog van op vakantie. Maar de voorzitter van de Stimon had zich al een week daarvoor aangemeld en Erik Bronsveld van Murene ook, Ernst kon ook en de vierde was Jolanda van de Lamlash.

Dus 4 Wrakduikteams aan boord, rond 09.30 uur afgesproken en de eerste duik zou bij de route zijn. Er stond nog wel een knobbeltje in het Molengat, het was tenslotte Noordenwind dus dan krijg je hem daar ook. Maar toen we meer bij de route kwamen was het prima te doen. Golven werden wat langer waardoor het beter vertoeven was aan boord. Eerst even met de sidescansonar aan de gang om wat plaatjes te scoren voor eventueel verder onderzoek van dit wrak. Met de kentering gingen de duikers te water, het zag er goed uit boven water, dus ik hoopte dat ze goed zicht hadden.

Na een halfuur kwam de eerste boven met de mededeling dat het anker wel heel ver naast het wrak lag, wel 40 meter! He! hoe kan dat nu? Ik had het wrak toch duidelijk op de dieptemeter. Dat was een tijd geleden dat ik zo slecht gemikt had. Maar goed iedereen had het wrak gezien omdat Ernst door bleef zoeken. Na deze duik gingen we nog even kijken voorbij de route en toen zakte we weer af naar het oosten om daar de tweede duik te maken.

De tweede duik werd een ondiepe, 10 meter. Ook daar super gedoken met redelijk zicht. Na de duik rustig terug gevaren naar Den Helder. We waren op een redelijke tijd in de haven.

3 september.

Met 4 personen naar buiten. Dit keer het NH wrak. Een oud koopvaardertje van hout. Het veld is wat groter geworden dus interessant voor onderzoek. Dit keer gingen we voor 1 duik. Hugo, Ernst, Jolanda en Ik.

Dus ook dit keer weinig duikers. Prachtig weer en geen opstappers. De duikers hadden prima gedoken op dit wrak, allemaal vaatjes met ijzer liggen hierop. Maar is een grote klomp geworden. Blijft weinig bespaart in onze mooie Noordzee.

Na een rustige vaart terug kwamen we achter in de middag weer in de haven terug.  Boot schoongemaakt en af getankt.

Twee heerlijke dagen.

Coen van de Mac.O

Vlakke Zee

Zaterdag 26-8-2017

De vooruitzichten zagen er goed uit voor het weekend, dus maar even kijken wie er niet op vakantie zijn. Leonard zou een weekje met de Lamlash meegaan dus die haakte af, maar even later ging hij weer mee want de Lamlash voer pas zondag uit. Richard ging ook mee en Ernst kwam uit de nachtdienst maar twijfelde, slaap maar aan boord zei ik tegen hem, we zullen zachtjes doen. Hmmmmmm, ja ik ga mee, ik kijk wel hoe ik opdroog. Jolanda ging ook mee, kon net, want die ging ook weekje met de Lamlash mee. Dus de Mac.O zat vol. Voor zondag hadden we de App gebruikt maar er waren geen gegadigden. Om 09.30 uur afgesproken op de haven zodat we om 09.45uur konden vertrekken.

Sluis stond al klaar dus we waren snel buiten. De verkeerscentrale opgeroepen en vertelde dat we via het Westgat naar buiten gingen. Het was prachtig weer en blad strak water, heerlijk.

Koffie zat er snel in, Jolanda had voor de koekjes en mergpijpjes gezorgd. Eenmaal in het Westgat zag ik een boot in de richting liggen waar wij ook heen moesten, even de verrekijker erbij, het lijkt wel de boot van Duikteam Texel zei ik. Dichterbij gekomen wist ik het zeker, waar liggen die nu op, radar maar even aan en plotten. Die liggen op het puntje waar de WR109 vast heeft gezeten volgens onze gegevens. Maar goed we zaten al op onze locatie waar we wilden duiken, maar volgens de side scan lag het wrak alweer behoorlijk onder het zand, dat is de moeite niet riep Ernst.

Goed zei ik dan pakken we het wrak van 2016 met de koperen platen. Dus 5 minuten later waren we op de volgende locatie, dat zag er beter uit. Na een ankerplek gezocht te hebben gaf ik het sein dat het anker overboord kon. De duikers konden direct omkleden en te water. Ondertussen zag ik dat Duikteam Texel van ons afvoer, even Teunis bellen die zal wel aan boord zijn.

En inderdaad, ik vroeg wat hun gedaan hadden, we hebben netje opgehaald van garnalenkottertje die heeft hier vast gezeten, de WR109 zei ik, ja inderdaad. Moet je het puntje hebben vroeg Teunis, nou ik heb je al geplot maar voor de zekerheid kan het geen kwaad. Goede vaart en welthuis zeiden we tegen elkaar. De posities van elkaar appten we door. Na een uur kwam de eerste weer boven, rustig aan kwam de rest ook terug.

Waar gaan we de tweede maken? Ernst zei, we kunnen die puntjes nog wel even scannen het is prachtig vlak nu en we alle tijd. Zo gezegd zo gedaan, eerst naar het puntje van DT Texel, die stak behoorlijk op, dat had Teunis ook al gemeld, even plaatje maken, wacht even riep Leonard ik ga naar beneden. Maar de stroming zat er al best in, het water welde over het wrak heen en duwde het zand naar de oppervlakte, maar hij ging toch. We hielden het wel in de gaten dat de bellen in de buurt bleven. Na een kwartier kwam hij weer boven, de stroming werd nu wel behoorlijk sterk en het zicht was beroerd. Ook volgens Leonard een coaster, dat vertelde Teunis ook al. Na wat scannen kwamen we bij het tweede wrak aan, eerst een paar keer er overheen om te scannen en een goede ankerplek te vinden.

Nadat het anker erin lag ging ieder een plekje zoeken om te rusten. We moesten nog 4 uur wachten. Het was uitzonderlijk rustig op zee, wat is dit toch mooi. Ondertussen kwamen de zeehonden dichterbij en gingen nieuwsgierig kijken bij de safetylijn met de  drijvertjes achter de boot.

Opeens zag iemand een bruinvis, jawel die bleef rondjes zwemmen om de boot, prachtig.

Wat hebben we toch een prachtige Noordzee. De duikers konden om 17.30 te water, 20 meter diep dus die bleven geen uren weg. Ondertussen had ik de saté al in het hete water liggen en de nasi op het vuur. Toen de duikers weer boven waren hebben die de spullen binnen gehaald zodat ik met het eten verder kon. Ernst nam het roer

en Leonard, Richard en Jolanda ruimde zoveel mogelijk op. Voor we het Molengat invoeren zaten we allemaal al aan de warme hap en voor Den Helder was alles alweer afgewassen en schoon gemaakt.

TOP DAG.

Coen van de Mac.O

Een schitterende vroege zondagmorgen. 18 juni 2017

Vandaag zouden we met één boot varen, dus met de Mac.O naar zee. Was wel een beetje vroeg, om 03.00 uur ging de wekker. Om 04.45 uur afgesproken op de haven, Glenn moest uit België komen die was om 01.00 uur gaan rijden.

En dat om wrak te duiken, wat een duiker. Dus het moest wel een mooie dag worden om dit goed te maken.

Eerste duik 06.00 te water, we hoefden niet ver te varen voor het eerste wrak. Klein uurtje door een gebied met vele zandbanken, het was laagwater dus oppassen.

Gelukkig doodtij zodat er nog voldoende water bleef staan. Om 06.20 uur was iedereen naar beneden. Het zonnetje moest nog wel even gaan branden, maar was nog vroeg dus bleef het shirt aan, er stond een windje van zee dus nog redelijk koel. Leonard kwam na een uur boven die moest nodig zijn blaas legen, na dit gebeuren trok hij zijn set weer aan en vertrok weer naar het wrak. Hij had er zin in. Iedereen had een dubbel 10 of 12 op zijn rug dus het kon lang aan. Jolanda had een dubbel 7, dus die was als eerste terug, heerlijk gedoken zei zij, mooi wrak.

Ondertussen kwam langzaam aan de volgende omhoog, 1,5 uur weg geweest. Nummer drie  even later, maar Leonard trok de flessen leeg, 2 uur totaal. We zouden op dit wrak blijven liggen dus tijd voor het ontbijt, gebakken eieren met ham. Dit werd goed ontvangen, dus de schipper werd omgedoopt tot scheepskok. En daarna tot afwasser, Glenn nam het afdrogen voor zijn rekening. Een ieder had verhalen over wat ze hadden gezien, is altijd leuk om te horen, zo krijg je als schipper toch een beeld van het wrak naast de scans die te zien zijn op de sonar. Zachtjes aan werd het al rustiger en zochten sommige een plekje om de ogen te sluiten. Glenn bleef gewoon wakker, had nergens last van en bleef genieten van onze mooie Noordzee.

De stroming stond er best in, het leek wel of we met een gangetje van 5 knopen aan het varen waren. Rond 13.30 uur was de tweede kentering, ruim van te voren werden de flessen gewisseld, op één na, die had nog genoeg voor de tweede duik.

Maar daar kwam Vincent snel genoeg achter dat dit niet het geval was, dus na een 25 minuten kwam hij boven om zijn fles te wisselen. Achteraf vond hij dit niet slim. De eerste die terug kwam was Jolanda want die had een 12 liter flesje, ondanks dat, toch een prachtige duik gemaakt en was weer een stukje wijzer geworden wat het wrak betreft.

Het windje was nu er helemaal uit en het werd aardig warm. Leonard hield het weer het langste vol en kwam omhoog nadat hij het anker omhoog geschoten had.

Na een rustige terugvaart kwamen we weer in de haven, boot afgespoeld en afgetankt, dus alles ligt weer klaar voor de volgende vaart.

Coen van de Mac.O

Northseadivers : two out of three ain't bad

Ik kreeg maandag al een bericht van Coen of ik vrijdagavond ook mee ging voor een avond duik op de Noordzee. Tuurlijk ga ik mee hoe laat vertrekken we kwart over vijf wordt er gezegd, dus even op het werk gevraagd of ik vrijdag iets eerder kan vertrekken. Dit is zo geregeld en krijg ook voor vrijdag een bericht dat er zaterdag ook twee duiken gemaakt worden en ook zondag gaat de Red Rover op pad. Helaas gaat de Red Rover niet lukken omdat ik zondag ook met cursisten aan het oefenen ben. Maar de zaterdag moet toch wel lukken dus daar ben ik ook bij. Vrijdag ben ik mooi op tijd aanwezig en Coen is er ook al en we laden de Mac.O vol het is dan nog even wachten op Ernst en dan varen we richting de KMJC haven daar pikken we Jeroen op en varen we richting het wrak. Onderweg krijg ik ook de tijd door die we zaterdag gaan vertrekken dit is 6 uur! Dat betekend dat ik om 4 uur eruit moet, slik... onderweg naar het wrak valt de golfslag niet tegen die staan er genoeg. Ernst die ondertussen probeerde te gaan eten heeft het halverwege maar opgegeven bang dat hij met zijn vork in het oog zou prikken. We komen mooi op tijd bij het wrak aan en kunnen gelijk te water. Het is een interessant wrak op een geringe diepte dus we kunnen er lekker lang op duiken en dit doen we allemaal, we trekken onze flessen bijna vacuüm en laten onze schipper Coen lekker lang op de golven achter.

Ik was de eerste die weer boven kwam, direct gevolgd door Jeroen en Ernst had de hefballon ook al omhoog geschoten. Terwijl we aan het omkleden waren zegt Coen we gaan morgen maar 1 lange duik. En vertrekken om half elf dit heb ik ook al doorgegeven aan de andere duikers. Dit beviel mij ook wel omdat ik anders morgen wel heel vroeg eruit moest. We voeren eerst naar rustiger water daar ging het gas eraf en maakte Coen een lekkere bak nasi met saté.

Terwijl we aan het genieten waren van deze maaltijd konden we genieten van een marine oefening dat een vrachtschip aan het enteren was door een aantal ribs, ook de helikopters zijn druk boven het vrachtschip aan het spelen. We genieten van deze oefening en voor we het weten is het eten op en zijn we weer in de haven. Nadat we alles hebben uitgeladen gaan we naar huis, onderweg naar huis moet ik bij Kornwerderzand nog wachten voor de brug en ben mooi twaalf uur thuis. Zaterdagmorgen ben ik om half acht weer op en bouw de set om en om half negen is Jacob bij me om zijn fles te laten vullen. Hij gaat vandaag ook mee de Noordzee op en om negen uur is de fles vol en gooien we alle spullen bij mij in de auto en vertrekken naar Den Helder, onderweg is het een rommeltje, op de weg bij Kornwerderzand staat de brug open en ook daarna gaat het niet snel ik tik met moeite soms de 90 km/h aan. Hier krijg ik ook een bericht van Coen, ook hij staat vast en gaat het niet op tijd redden. Ik ben er net voor half elf en breng samen met Otto en Jacob onze spullen aan boord en daarna helpen we Erik en Coen met hun spullen en gelukkig werkte de sluis ook mee zodat we vrij snel weer op zee zijn. Omdat Otto en Jacob voor het eerst op de Mac.O meevaren worden alle regels aan boord uitgelegd voor we de sluis verlaten. In de haven komen we Bertus de Zeehond ook tegen dit is altijd leuk om te zien.

We scannen eerst het wrak en daarna gaat het anker uit we liggen weer op hetzelfde wrak van gisteravond en dat betekend dat we weer een lekkere lange duiktijd hebben. Onderwater zie ik dat het zicht toch beter is dan gisteravond en ik ben de boel weer aan het verkennen en ik ben een goed uur onderwater en ik moet enorm nodig, dus ik ga even naar boven en even plassen en daarna weer terug naar het wrak er zaten enorme scholen steenbolken en kabeljauwen op, ook botervissen en noordzeekrabben, dus hield ik het nog een half uur vol, toen gaf Erik aan dat hij naar boven zou gaan. Hij was dus de voorlaatste duiker en nu ben ik de laatste duiker op het wrak en geniet van de rust en na een vijf minuten schiet ik de hefballon omhoog en die gaat recht omhoog en blijft daar hangen en ik maak de opstijging recht omhoog en terug aan boord krijg ik direct een kop soep in handen gedrukt hier geniet ervan voor het koud wordt. Zolang ben ik toch niet onderwater geweest? Onderweg naar de haven zien we weer  de marine aan het oefenen, maar nu met twee helikopters. We genieten ook van het mooie weer en Jacob zegt dat het voelt als vakantie. Ik ben het wel met hem eens zo voelt het inderdaad. Terug in de haven wordt alles weer schoon gespoten en is alles weer spik en span voor de volgende trip.

Toch weer twee fantastische duiken.

Groetjes Richard

Noordzeevirus: Ik ben te verwend, Pinksterweekend.

Afgelopen zaterdag werdt ik gebeld door Hugo met de mededeling dat hij nog een plekje voor mij vrij had op de boot. Dat is goed nieuws, dan kan ik het Pinksterweekend toch lekker duiken. Wel jammer dat de boot van Coen nog niet klaar is en we deze keer maar met één boot richting Terschelling gaan. De weervoorspellingen geven voor de zaterdag wat regen aan en de wind zou de zondag aanhalen, hier moet natuurlijk wel rekening mee gehouden worden. Mijn huis staat te koop omdat het wat te klein wordt, heb ik ook wat spullen tijdelijk elders ondergebracht. Waar oh waar heb ik mijn tent heen gebracht? Ik weet het niet meer en het lijkt me toch wel makkelijk omdat we in de buitenlucht moeten slapen. Gelukkig belt Hugo me op en verteld me dat hij wel een dekkleed meeneemt die dan over het achterdek gespannen kan worden. Ook wordt de vertrektijd van elf uur doorgegeven. Ik kan de donderdagavond nog mooi met de cursisten oefenen en de fles voor vertrek vullen. Rond kwart voor negen stap ik in de auto en rijdt naar Den Helder. Het zonnetje schijnt en het IJsselmeer is zo vlak als een spiegel. Yess, dit ziet er goed uit! Ik kom daarom ook fluitend in Den Helder aan. Hugo is al druk bezig de boot klaar te maken en ik help hem direct, nadat ik eerst een foto heb gemaakt met laden.

Peter en Leonard komen vlak daarna ook helpen en we zijn ruim voor elf uur klaar, we vertrekken richting de sluis, hier moeten we een tijdje wachten voor we erdoor kunnen.

Wanneer we geschut zijn varen we door de haven en zien dat Bertus de zeehond  een zeemeeuw aan het verorberen is.

Krijgt hij nog geen vis genoeg van de vissers? Tijdens het varen komen we nog verschillende zeehonden tegen. Het is een enorm vlakke zee het lijkt wel een Middellandse zee, zeker met de zon erbij! We varen genietend van de zon naar ons eerste wrak van het weekend toe.

Het eerste wrak is de UB 61 een Duitse onderzeeër welke op 28 april 1917 als nummer 86 te water werd gelaten op de werf van A.G. Vulcan-Werft in Hamburg. Op 23 juni 1917 werd de onderzeeboot in dienst gesteld als de UB 61. En vergaan op 29 november 1917 door een mijn van de Engelse onderzeeboot E 51. Op de dieptemeter steekt het wrak er goed uit en we gaan ankeren. We zien het anker meters gaan, wauw wat een zicht! Dit beloofd wat en we zijn allemaal ook snel te pak

en gaan gauw te water, halverwege de lijn zie ik het wrak al liggen! Wanneer ik de hefballon en de wrakkenreel heb bevestigd ga ik rustig het wrak verkennen zonder duiklamp! En maak wat foto's en filmpjes en de tijd vliegt voorbij en voor ik het weet moet ik weer aan de opstijging beginnen.

Om het zicht te meten ga ik kijken wanneer ik het wrak uit het zicht kwijt ben. Op de duikcomputer begon ik bij een diepte van 21,6mtr en bij 9,5mtr ben ik het wrak pas uit het zicht kwijt! Wanneer ik boven ben zie ik de Red Rover liggen en moet daar natuurlijk een foto van maken, wat een idyllisch plaatje!

Ik ben als eerste aan boord van de Red Rover en geniet nog even wat het mooie weer. Daarna zie ik Peter de opstijging maken en maak er een foto van en om Coen ook mee te laten genieten van ons zicht. Later bleek dat Leonard een filmpje van mij had gemaakt en erbij had geteld om te benadrukken hoeveel zicht we hebben! Hugo heeft hetzelfde gedaan met Leonard en deze op facebook gezet! Dit filmpje is duizenden keren bekeken! Ik kreeg nu wel een beetje medelijden met Coen! Terug aan boord komen er weer enorme verhalen over wat we allemaal hebben gezien en hoe het wrak er nu bij ligt. De achterkant is wat meer verzand maar de voorkant is veel meer vrijgekomen! We zijn er allemaal even ingezwommen! Je weet dan ook wat een krappe bedoeling het geweest moet zijn. Tijdens het varen worden de flessen gevuld, voor we Terschelling hebben bereikt zijn de meeste flessen gevuld alleen de mijne moet nog. We kunnen naast de Zeester (een ander wrakduikteam) aanleggen. We worden hartelijk begroet en maken een praatje voor we met het eten beginnen (lees Leonard). Hij heeft een complete rijsttafel gemaakt en de bemanning van de Zeester kijkt jaloers naar ons feestmaal!

Hugo zegt verbaasd moeten we dat allemaal opeten? We zijn een heel eind gekomen en er was nog een heel klein kliekje rijst over, de rest is schoon op gegaan (vreetzakken). Hierna nemen we nog een drankje en we hebben het plan om even naar het clubhuis van Ecuador te gaan, dit laten we spoedig varen omdat we zaterdag al om half negen moeten varen. We besluiten om aan boord te blijven en vroeg naar bed te gaan, ondertussen horen we van de Zeester dat ze pech hebben met de compressor en dat ze de flessen bij Ecuador moeten vullen. Ook horen we dat van de Ursus de motor is vastgelopen, en dat het waarschijnlijk het einde van dit beroemde wrakduikschip van duikteam Ecuador is.

Dit is wel zonde natuurlijk maar ja tijden veranderen ook natuurlijk, je mag namelijk toch niks meer meenemen! Dus alles wat je ziet in het wrakkenmuseum op Terschelling en voor het clubhuis van Terschelling mag niet meer. Ik kan wel zeggen dat ik een keer op dit beruchte/beroemde schip heb geslapen! (Pinksteren 2014). We gaan netjes vroeg naar bed het was namelijk rond half één! Wij (Peter en ik) slapen heerlijk onder het dekzeil met alle ruimte! We zijn allemaal ruim voor acht uur weer wakker en zitten aan het ontbijt met gebakken eieren.

Daarna gaan Leonard en ik even het plaatselijke drankje inslaan en het havengeld betalen, Hugo gaat met Peter water tanken. Hierna kunnen we de zee op het is wel iets na negenen nou ja dan straks maar wat stroming. We gaan nu naar Stolzenfels hieronder een korte beschrijving van het wrak: Het Duitse stoomschip STOLZENFELS werd in 1917 tewater gelaten als ALTENFELS. In 1919 als prijs overgenomen door Engeland en in gebruik gegeven door de Shipping Controler aan P. Henderson & Co. In 1920 verkocht aan de Prince Line en hernoemd tot EASTERN PRINCE. In 1924 verkocht naar de Hansa D.D.G. en hernoemd tot STOLZENFELS. In 1939 overgenomen door de Duitse Kriegsmarine en in dienst als SPERRBRECHER 12. In 1940 werd het schip in Kiel voorzien van twee oude 8.8 kanonnen uit de 1e wereldoorlog.
Op 5 mei 1941 liep de STOLZENFELS bij Terschelling op een mijn en is gezonken. Ook hier zien we het anker weer een heel eind naar beneden gaan.

En ik ben als eerste te pak en spring overboord voor de duik. Ook is het hier prachtig hoe het wrak spoedig voor mij opduikt. Ook dit wrak ligt op een diepte rond de 22mtr. Ik speel weer vrolijk met mijn camera's wat een leven enorme Noordzee krabben en Kabeljauwen en kreeften! Voor ik het weet is de duiktijd weer om en de flessen leeg. Wanneer ik boven ben zie ik Hugo nog aan boord? Niet aan het duiken Hugo vraag ik. Nee mijn nekseal is gescheurd dus ik sla deze duik wel over en pak de volgende wel. Peter komt vlak achter mij aan en Leonard is de laatste aan boord. Hierna varen we wat rond en bekijken welk wrak we nu gaan pakken. Ondertussen worden de flessen weer gevuld. Na een paar punten te hebben bekeken besluiten we naar de Courier Robert Lea te gaan. Hieronder weer een korte beschrijving van het wrak. Op vrijdag 27 juli 1917 ging de reddingboot BRANDARIS 1 vanuit Terschelling uit op militair bevel. Bij het Noordoostgat gekomen zagen ze dat er een schip gestrand was in de Noordergronden. Bij het schip gekomen was er niemand aan boord van het stoomschip en zag men dat het schip al geheel geplunderd was. Het vreemde was dat het schip nog geheel onder stoom lag en de kachel in het kombuis nog brandde. In de machinekamer ontdekten ze dat de buitenboordskranen openstonden en dat het water op volle kracht naar binnen stroomde. Ze konden nog net op tijd deze kranen bereiken om ze dicht te draaien. Hierop verlieten zij het schip. De naam en plaats van herkomst waren overgeschilderd maar in de machinekamer ontdekten ze een oud machinekamer journaal en lazen daarin dat de naam COURIER was, thuishaven Christiania. Ook zat er een gat in de romp waarschijnlijk veroorzaakt door een bom. In 1920 werden de resten van de COURIER opgeruimd door de fa. Dros van Texel omdat het wrak een gevaar opleverde voor de scheepvaart. Dit wrak ligt op een diepte van rond de 15mtr, voor we te water konden moesten we toch even wachten op de kentering. Iedereen zocht een plekje op de boot en ging even de binnenkant van hun ogen bekijken en het is heerlijk rustig aan boord. We zijn ook weer ruim twee uur voor de kentering wakker, we zijn ook niet van plan om helemaal op de kentering te wachten en Hugo en ik besluiten om alvast te water te gaan ook omdat het goede zicht aanlokkelijk is. Hugo gaat nu in zijn oude natpak. Het pak leek wel een beetje gekrompen zei die, dit zorgt natuurlijk voor de nodige hilariteit, maar hij komt toch in het pak. Ik ben weer als eerste te water en geniet van het geweldige zicht. Er staat nu wel een redelijke stroming en voor het maken van foto's en filmpjes heb ik nu wel wat meer moeite om de balans te vinden. Ik kom hier pijlinktvis eieren tegen en verschillende vissen en ik zie zelfs een vis die ik nog niet eerder gezien heb.

Deze moet ik dus maar even opzoeken wanneer ik thuis ben. Dit wrak is inderdaad compleet uit elkaar gescheurd en overal liggen onderdelen van het schip. Terwijl ik aan het genieten ben komt er een enorme school bliekjes langs zwemmen waardoor het zicht even wat minder is..... Ook hier heb ik al snel de  fles weer leeg getrokken en is het tijd om weer naar boven te gaan. Hier is Hugo ook al en pakt mijn vinnen aan en zegt: tjong wat is dit een kaal wrak. Ik moet hem hierin zeker gelijk geven maar je kan er heerlijk duiken met dit zicht. Peter en Leonard komen al spoedig achter ons aan boord en kunnen we weer fles vullend naar Terschelling en alvast een tafel reserveren bij restaurant de hekseketel. Dit is ook een vaste prik. We komen hier Nico tegen met zijn gezin. Dit is een ervaren wrakduiker van Terschelling met een hele hoop historische kennis. We maken een even een kort praatje waarnaar we onze tafel opzoeken. We hebben onze keuze uit het menu in een record tijd gemaakt en bij een potje bier worden onze duiken besproken en natuurlijk de sterke verhalen. Het eten smaakt weer uitstekend en het bier smaakt ook goed. Half elf zoeken we weer de Red rover op maar die halen we niet want we gaan even in de kajuit van de Zeester een praatje maken en nemen we wat apenwater. Het is weer ruim na twaalven voor we onze bedden weer opzoeken Peter en ik zoeken onze luxe slaapplekken weer op. Om tien voor vijf staan we weer op en gooien de trossen los en gaan weer richting de UB 61 ondertussen ruimen wij onze slaapplek  op en wordt er een bakje koffie gezet. We merken al dat er een stuk meer wind staat! Zeeweer en de Brandaris geven golven van 60 cm aan. Dus goed te doen. Alleen hebben wij die golven van 60 cm niet gezien, die waren vast verborgen achter de golven van de meter plus en de koppen stonden er op! Tijdens het varen begon mijn maagje te protesteren en heb ik even de visjes gevoerd daar knapte ik wel van op. Nadat het anker uitgegooid is heb ik nog geen zin om te water te gaan en laat deze duik voor wat het is. Het zicht lijkt ook ietsjes minder te zijn en wat golfjes, ik begin toch te verwend te worden omdat ik deze duik oversla. Ik ben niet de enige die deze duik overslaat. Het komt er op neer dat alleen Leonard nog een duik gaat maken. Hij geeft na de duik ook aan dat het zicht wel ietsjes minder was. Hierna werd er besloten om binnendoor te gaan en via het wad terug naar Den Helder. Terwijl we al Vlieland voorbij waren hoorde we dat de Zeester ook uitging varen. We hebben ze nog even kort via de marifoon contact gehad en gemeld dat de zee een beetje knobbelig was, ach daar trekken deze mannen zich toch niks van aan. Omdat we toch wel trek hadden en we niet bij ons ontbijt kunnen hebben we eerst maar een soepje gemaakt, is weer eens wat anders als ontbijt. We hadden het tij tegen en dit koste een paar knopen en rond twaalf uur hebben we de boot voor anker gelegd en het dek vrij gemaakt zodat we bij ons brood en beleg kunnen en hebben we rustig gegeten en genoten van het zicht over het wad met alle zeilschepen. Leonard mopperde dat hij wel weer eieren gingbakken en dat ik als verwend nest op het mooiste plekje ging zitten! Na de lunch mogen Hugo en ik de afwas doen. Daarna werd het anker gelicht en voeren we verder en  kwamen we langs een bank met wat zeehonden

ook hier heb ik wat foto's gemaakt en om zes uur varen we de Haven van Den Helder in en kunnen we de Red rover weer verlossen van alle spullen.

Zeven uur was de Red Rover weer spik en span en kunnen we weer naar huis rijden. Dit is een lange rit en heb Metallica op tien staan om een beetje wakker te blijven. Thuis aangekomen de auto lossen en een hapje eten, alleen omdat Annerie weg was naar een workshop en na het eten alles inclusief mezelf gereinigd. Daarna knikkebollend wachten tot Annerie weer thuis komt en na een drankje het bed opgezocht! Het was weer een top weekend geweest met prachtig zicht en van alles te hebben beleeft. Ik ben alweer klaar om weer uit te varen! Het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan, het virus blijft me plagen.

Groetjes Richard van de Northseadivers.